มนุษย์เราทุกคนล้วนมีเวลาเท่ากันครับคือ 24 ชั่วโมงต่อวัน แล้วก็ 7 วันต่อ 1 สัปดาห์ ถ้าใครมีมากกว่านี้ผมเดาได้เลยว่าคน ๆ นั้นไม่ได้ยืนอยู่บนโลกแน่นอน ถ้าไม่อยู่ดาวพฤหัสบดีก็คงจะอยู่ในห้องมิติที่หงอเทียนกับทรังคูซฝึกฟิวชันเพื่อไว้สู้กับบูกระมัง วันนี้ผมว่าจะโม้เรื่องส่วนแบ่งตลาดหน่อย พวกเราคงพอจะเข้าใจส่วนแบ่งตลาดกันแล้ว ถ้าเป็นในแง่ของการครองตลาดของผลิตภัณฑ์ มันก็ให้ความหมายง่าย ๆ ว่า ผู้บริโภคยินดีจะจ่ายเงินในกระเป๋าตังค์ของตัวเอง เพื่อซื้อผลิตภัณฑ์ใดผลิตภัณฑ์หนึ่งไปอุปโภคหรือบริโภค ซึ่งมันก็จะทำให้เงินในกระเป๋าตังค์เราหายไป แล้วก็ไปอยู่กับผู้ผลิตภัณฑ์เพียงเจ้าใดเจ้าหนึ่ง ส่วนเจ้าที่เหลือก็เตรียมเจ๊งได้เลย เพราะมีแต่ค่าใช้จ่ายแต่ไม่มีรายได้มาหล่อเลี้ยง ทีนี้ย้อนกลับมาเรื่องของ
Author: ไท้ ปริญญา
ตอนนี้ผมกำลังค่อย ๆ สูญเสียทักษะของการเป็นนักพัฒนาซอฟต์แวร์ไปครับ สืบเนื่องจากการที่ต้องทำงานในระดับจัดการมากขึ้นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนตอนนี้ในสมองผมมีแต่เรื่อง KPI, SLA และ PMO เต็มไปหมดเลย มันเป็นความจริงอันแสนโหดร้ายครับ ที่ทักษะพื้นฐานอันแสนภาคภูมิใจของเรา กำลังค่อย ๆ ถูกทำลายไปทีล่ะเล็กทีล่ะน้อย โดยบทบาทหน้าที่ของงานที่ต้องทำ ผมรู้สึกว่ามันไม่ต่างกับการถูกทำลายวรยุทธ์เลยนะเนี่ย เมื่อเป็นเช่นนี้ มุมมองเกี่ยวกับซอฟต์แวร์ของผมก็เลยเปลี่ยนไป จากที่สมัยก่อนผมมองว่าซอฟต์แวร์คือสิ่งอัศจรรย์ที่จะสั่งให้คอมพิวเตอร์ทำในสิ่งที่ต้องการได้ กลายเป็น … ซอฟต์แวร์คือสิ่งที่มักจะทำให้เกิดปัญหาขึ้นมา เราจึงต้องมาสร้างกระบวนการในการยับยั้งไม่ให้มันเกิดปัญหา
ไม่ทราบว่ามีใครบ้างมั้ยครับที่ไม่รู้จักทฤษฎีเกม? ถ้าอยากรู้จักทฤษฎีเกมให้ลึกซึ้ง ผมขอแนะนำให้ไปบล็อกของท่านสุมาอี้ครับ รายนั้นเป็นกูรูทฤษฎีเกมระดับประเทศไทย ดังนั้นจึงสามารถอธิบายทฤษฎีเกมได้ดีกว่าผมหลายสิบเท่าเชียวแหล่ะ 🙂 สำหรับคนที่ไม่รู้ ขออธิบายอย่างย่นย่อว่า ทฤษฎีเกมเป็นทฤษฎีซึ่งใช้อธิบายผลประโยชน์ครับ ใช้เพื่ออธิบายจุดสมดุลแห่งผลประโยชน์ที่เราพึงจะได้ โดยตัดสินจากการเลือกของเรา และจากการเลือกของอีกฝ่ายหนึ่ง ผมเห็นว่าเมืองไทยเริ่มมีกระแส Web 2.0 เข้ามามากขึ้น เห็นได้จากการที่ใคร ๆ เริ่มทำเว็บแบบ Web 2.0 ซึ่งนิยามของ Web 2.0 ที่ใคร
อย่างที่รู้ ๆ กันครับว่าทุกวันนี้นั้น การแสดงผลบนหน้าจอเว็บ ล้วนจำเป็นต้องพึ่งพาฐานข้อมูลทั้งสิ้น เรื่องที่จะมาทำเป็น html แห้ง ๆ ก็จะไม่ค่อยมีกันแล้ว ผมเห็นบางเว็บแสดงผลข้อมูลด้วยการดึง feed แทน ส่วนบางเว็บก็ใช้วิธีไปอ่านเว็บของคนอื่น จากนั้นใช้กลไกภายในในการตัดต่อข้อความ แล้วจึงแสดงผลอย่างที่ตนเองต้องการ อันนี้ก็เก๋ไปอีกแบบ เมื่อหลาย ๆ ปีก่อน ผมยังอยู่ในบริษัทมหาชนแห่งหนึ่งครับ เรามีโครงการว่าจะทำงี้นะ เราจะผูกระบบ SMS เข้ากับระบบ
คนเราบางทีน่าสงสารนะครับ พอมีทรัพย์สมบัติมาก ๆ เข้า ก็เป็นกังวลว่าเกิดปัจจุบันทันด่วนอะไรไป บุตรและบริวารจะตบตีแย่งชิงทรัพย์สมบัติกัน จนไม่เป็นอันทำมาหากินอะไรอย่างอื่น เมื่อคิดได้ดังนี้ ก็จึงจำเป็นที่จะต้องทำ “พินัยกรรม” ขึ้นมา เพื่อจัดสรรปันส่วนให้ยุติธรรม เกิดปุบปับไปที่ชอบที่ชอบแล้วจะได้สบายใจ ไม่ต้องห่วงอะไรอีก ปัจจุบันเราจะพบว่าไอ้อะไร ๆ ที่ออนไลน์มันเริ่มมีบทบาทมากขึ้น ธุรกรรมต่าง ๆ ตอนนี้เริ่มผันขึ้นมาอยู่บนอินเตอร์เน็ต แล้วก็หลาย ๆ ท่านก็ติดบริการหลาย ๆ อย่างบนอินเตอร์เน็ตแล้วซะด้วยสิ
ผมจำได้ว่าเคยโม้ไปแล้วว่า มนุษย์เรานั้นหากเคยหาเงินได้จากทางใดได้อย่างสม่ำเสมอ ก็จะพยายามยึดเหนี่ยววิธีในการหาเงินดังกล่าวเอาไว้ ไม่ปล่อยไปไหน อีกทั้งพยายามที่จะอาศัยฐานดังกล่าว ต่อยอดเพื่อให้ได้ผลตอบแทนมากขึ้น ที่ผ่านมา … ผู้คนรอบตัวผมซึ่งเรียนมาทางคอมพิวเตอร์ ล้วนมีเส้นทางเดินที่ไม่แตกต่างกันมากนัก สรุปแล้วมีเส้นทาง 3 แบบ อันได้แก่ พวกแรก … ยังคงเป็นพนักงานกินเงินเดือนต่อไป เติบโตขึ้นกลายเป็น Specialist คนพวกนี้ยินดีจะเรียนต่อในระดับปริญญาโททางด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์, เทคโนโลยีสารสนเทศ หรือวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ พวกสอง … ถูกสถานการณ์บีบบังคับให้ต้องละทิ้งเส้นทางในการเป็น
ส่วนใหญ่แล้ว geek ทางคอมพิวเตอร์จะไม่ใส่ใจในกฎหมายครับ สงสัยคงเป็นเพราะอ่านแล้วเข้าใจยาก สำบัดสำนวนเยอะเหลือเกิน แต่พอดีว่ามันมีผลกระทบกับเราครับ เราก็เลยจำเป็นต้องรู้มันหน่อย สืบเนื่องจากว่าพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. ๒๕๕๐ กำลังจะมีการประกาศใช้ในวันที่ 19 กรกฎาคม 2550 นี้ครับ พวกเราเลยต้องมารับรู้กันซะหน่อย ว่าทำอะไรผิดบ้างถึงจะถูกกฎหมายนี้ลงโทษเอาได้ พวกเราจะได้ระวังตัวกัน ไม่เผลอไผลให้อารมณ์พาไปจนทำผิดเน้อะ!!! ผมจะถอดความโดยสรุปเลยก็แล้วกันนะครับ ว่าทำอะไรผิดแล้วจะโดนลงโทษบ้าง เจ้าของไม่ให้เข้าระบบคอมพิวเตอร์ของเขา แล้วเราแอบเข้าไป … เจอคุก
พวกเราเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มั้ยครับ คือเคยผ่านตาชื่อและนามสกุลของใครซักคนนึง อีกทั้งเคยเห็นหน้าคน ๆ นั้นด้วย แต่เมื่อผ่านไปซักสองสามวันเราก็ลืมแล้ว พอมีคนมาถามเราว่ารู้จักคน ๆ นั้นมั้ย เราก็บอกไปว่าจำหน้าได้แต่จำชื่อสกุลไม่ได้ แต่ถ้าหากว่าเอาชื่อสกุลมาให้เราตรวจสอบดู เราก็จะตอบได้ว่าใช่ชื่อสกุลของคนดังกล่าวหรือไม่? จะสังเกตุว่าถ้าให้เรานึกเองเราจะนึกไม่ออก แต่เมื่อเอาชื่อสกุลมาให้เทียบเรากลับรู้จำได้ เออ แปลกดี เพราะสิ่งที่จะโม้ก็คือการรู้จำแบบนี้มันสอดคล้องกับทฤษฎี Pattern Recognition จังเลย ลักษณะอันโดดเด่นของ Pattern Recognition ก็คือ มันจะจำทุกอย่างเอาไว้
ปัจจุบันนี้ Open Source ส่วนใหญ่ ใช้สัญญาอนุญาตแบบ GPL อันนี้ใคร ๆ ก็รู้ดี ถึงแม้บางคนอาจจะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดของมันก็ตาม ในรายละเอียดบอกเอาไว้อย่างนึงว่า สัญญาดังกล่าวอนุญาตให้มีเสรีภาพในการปรับปรุงและเปิดให้บุคคลทั่วไปใช้และพัฒนาต่อไปได้ อือม ๆ เข้าใจ ๆ งั้นเรามาตั้งสมมติฐานกันดีกว่า ไม่ต้องเหนืออื่นใดเอา WordPress นี่แหล่ะเป็นตัวตั้ง เพราะใช้สัญญาแบบ GPL เหมือนกัน สมมติฐานของผมก็คือ ถ้าสมมตินะสมมติ
ผมห่างหายไปจากการวิพากษ์เว็บไซต์ที่ให้บริการซอฟต์แวร์ตามหลักการของ SaaS มานานแล้วครับ ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะว่าเว็บไซต์เหล่านั้นมันไม่ “โดน” ซักเท่าไหร่ แต่วันนี้ได้มีโอกาสวิพากษ์อีกครั้งนึง เพราะผมได้ไปพบเว็บไซต์ที่ให้บริการ SaaS ของคนไทยเข้า LetsProve เป็นเว็บไซต์ให้บริการ Project Management และ Time Tracking ครับ ซึ่งเป็นการให้บริการตามแบบ SaaS เป๊ะ ๆ เลย ถือได้ว่าเป็นการเปิดศักราชที่ดีนะผมว่า เพราะเมืองไทยเราหายากนักที่จะมีธุรกิจ