ตลอดสิบปีมานี้ผมได้มีโอกาสร่วมงานกับทีมงานของบริษัทที่ปรึกษาทางคอมพิวเตอร์บ่อยครั้งมากครับ และก็ค้นพบอย่างนึงว่าบริษัทที่ปรึกษาเหล่านี้มีลักษณะร่วมที่เหมือนกัน นั่นก็คือ ไม่ยอมเป็นเจ้าของงาน หรือเจ้าของปัญหา หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ยอม พยายามลอยตัวอย่างเต็มที่ คุ้นเคยกับการให้คำปรึกษาปัญหา โดยเอาวิธีแก้ปัญหามาจากที่อื่นที่เคยเจอมา มาบอกกับเรา ความสามารถในการให้คำปรึกษากับลูกค้าสูงมาก แต่เมื่อไรก็ตามที่เผลอต้องรับปัญหาไปจัดการเอง ความสามารถในการให้คำปรึกษากับตัวเอง จะลดลงจนเหลือเท่ากับความสามารถของลูกค้า มักจะสนใจใคร่รู้ในปัญหาต่าง ๆ ของลูกค้า และพยายามโน้มน้าวให้ลูกค้าแก้ปัญหาด้วยตนเอง (นัยว่าอยากให้ลูกค้าจับปลากินเอง) หลายครั้งที่วิธีแก้ปัญหาคิดขึ้นโดยลูกค้าเอง ทีมงานของบริษัทที่ปรึกษามีบทบาทเพียงแค่ชี้ช่องให้เท่านั้น ทีมงานของบริษัทที่ปรึกษาได้ประสบการณ์มากขึ้น จากการได้เรียนรู้ปัญหาแบบต่าง ๆ ของลูกค้า,
Author: ไท้ ปริญญา
เมื่อวานเช่าหนังสือการ์ตูนนินจานารูโตะมาอ่านครับ เป็นเล่มที่ 36 เลยว่าจะเอาข้อความบางอย่างจากในหนังสือเล่มนั้นมาโม้ซะหน่อย เปิดไปหน้าที่ 95 กรอบที่ 4 นะ เขาเขียนไว้แบบนี้ ชิกามารุมีพลังการวิเคราะห์ที่สามารถคิดตาเดินล่วงหน้า 10 ตาได้ถึง 200 แบบ แล้วก็มี “สังหรณ์” ที่จะเลือกตาเดินที่ดีที่สุด ตัวละครตัวนี้ช่างเก่งจริง ๆ หยั่งกับนักหมากรุกโลกเลย ทุกวันนี้คอมพิวเตอร์สำหรับเล่นหมากรุก (อ่านเพิ่มเติมใน:Advanced Chess) ก็สามารถคิดตาเดินล่วงหน้าได้มากกว่า
ตอนที่เรียนหนังสืออยู่ ท่านอาจารย์สอนผมเอาไว้ว่า Don’t re-invent the wheel ซึ่งหมายความว่า จงอย่าประดิษฐ์ล้อ ถ้ามีคนประดิษฐ์มันไปแล้ว ผมเองก็เชื่อตามนั้น เชื่อว่าแทนที่เราจะไปประดิษฐ์ล้อ ซึ่งคนอื่นเขาประดิษฐ์ได้ไปแล้ว เราก็เปลี่ยนไปเอาหัวคิดว่าจะใช้ล้อให้เกิดประโยชน์สูงสุดยังไงดีกว่า เดี๋ยวนี้เราจะพบว่า ซอฟต์แวร์เจ๋ง ๆ ถูกสร้างขึ้นมากมายบนโลกนี้ แถมมีเยอะด้วยที่เป็น opensource คิดซะว่ามีคนเก่ง ๆ ทำงานให้เราครับ อย่าไปคิดว่าเราต้องทำทุกอย่างเองถึงจะถือว่าเราเก่งเลย ^o^ [tags]ซอฟต์แวร์,คอมพิวเตอร์,opensource[/tags]
เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าบล็อกมันมีประโยชน์อีกแบบนึง คือเราสามารถใช้ประกาศทฤษฎีทางคอมพิวเตอร์ที่เราคิดค้นขึ้นได้ ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีซึ่งปรับจากทฤษฎีดั้งเดิมที่มีอยู่แล้ว หรือไม่ก็เป็นทฤษฎีซึ่งคิดค้นขึ้นใหม่เลยโดยตัวเราเอง ถ้าทฤษฎีเราไม่ถูกต้อง เดี๋ยวก็มีคนเข้ามาบอกเราเองแหล่ะ ว่ามันไม่ถูก แต่ถ้าทฤษฎีได้รับการพิสูจน์แล้วว่าถูก ก็จะถือว่าเป็นการให้ประโยชน์กับสังคมคอมพิวเตอร์เมืองไทยเหมือนกัน แฮะ [tags]คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,ทฤษฎี,สมมติฐาน[/tags]
เคยอ่านเจอหรือได้ยินมาจำไม่ได้แล้ว แต่จำลำดับของมันได้เลยลำดับให้อ่านกัน คือมันเป็นวิถีแห่งการใช้คนอื่นให้ทำงานให้เรา มันเป็นการวัดว่าเรามีความสามารถแค่ไหน โดยไม่สนว่าจะใช้ลาภ, ยศ หรือสรรเสริญ เป็นตัวชักจูงให้ใคร ๆ ทำงานให้เรา โดยมันมีลำดับดังนี้ ใช้ปราชญ์ทำงานให้ ใช้ผู้บังคับบัญชาทำงานให้ ใช้เพื่อนทำงานให้ ใช้ผู้ใต้บังคับบัญชาทำงานให้ ใช้คู่ครองหรือบุตรหลานทำงานให้ ใช้ตัวเองทำงานให้ ใครใช้คนลำดับที่ 1. ทำงานให้ได้ถือเป็นยอดคน แต่โปรแกรมเมอร์ส่วนใหญ่ล้วนใช้คนลำดับที่ 6. ทำงานให้ครับ อิ อิ
เมื่อวานซืนอยู่ดี ๆ ผมก็โม้เรื่อง SAP ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย (อ้างอิง: เคยใช้ SAP กันมั้ย?) จึงถูกทักท้วงจากผู้อ่านเป็นอย่างมาก เพราะเล่นไม่ได้เท้าความอะไรเลย มาถึงก็โม้เอาโม้เอา วันนี้เลยมาแก้ตัวครับ เห็นว่าใคร ๆ ก็สนใจอยากจะทราบรายละเอียดของ SAP งั้นหัวข้อนี้ก็มาโม้อย่างย่อกันดีกว่า ไอ้เจ้าระบบซอฟต์แวร์ที่ชื่อว่า SAP นั้น มันเป็นระบบซอฟต์แวร์ทางธุรกิจครับ เน้น ๆ เลยเพื่อธุรกิจ
พอดีวันนี้ผมต้องรีโมตเข้าไปในระบบคอมพิวเตอร์ของที่ทำงาน ก็เลยนึกขึ้นได้ว่าไม่เคยเล่าเรื่อง SAP ให้อ่านกันเลย ก็เลยว่า เล่าให้อ่านกันซะหน่อยดีกว่า สำหรับคนที่เขียนซอฟต์แวร์ บางครั้งก็ต้องตระหนักอย่างหนึ่งว่า ไม่ใช่เรานึกอยากจะเขียนภาษาคอมพิวเตอร์ภาษาไหน เราก็ไปดาวน์โหลดตัวแปลภาษามา ดาวน์โหลดตัว IDE มา แล้วก็ลองได้เสมอไป มันมีบางภาษาที่เราอยากจะลองมัน เราก็ไม่มีโอกาสได้ลอง เพราะซอฟต์แวร์เพื่อแปลภาษาดังกล่าว มันไม่ได้ดาวน์โหลดกันได้ง่าย ๆ มันแพง มันมีราคาของมัน เหมือนอย่างกับ SAP ก็เหมือนกัน มันเป็นระบบซอฟต์แวร์
ผมเปลี่ยน theme อีกแล้วครับ เนื่องจากผมเห็นว่าเดี๋ยวนี้ใคร ๆ ก็กำหนดความละเอียดที่จอภาพอยู่ที่ 1024×768 ผมจึงเสียดายมาก หากว่าบล็อกของผมไม่ได้มีโอกาสได้ใช้หน้าจอให้มันคุ้มค่า อย่างที่มันควรจะเป็น จริง ๆ เลือกได้ก็ไม่อยากเปลี่ยนครับ เพราะยัดไส้อะไรไว้ใน theme เดิมไว้เยอะพอควร แต่มันก็ช่วยไม่ได้อ่ะ เพราะการที่บล็อกมันจะดูดีได้นั้น นอกจากเนื้อหาจะต้องจับจิตจับใจคนอ่าน, เจ้าของบล็อกต้องมีมารยาท รู้จักตอบโต้กับผู้เยี่ยมชมอย่างสุภาพและเป็นกันเองแล้ว สิ่งหนึ่งที่สำคัญก็คือหน้าจอของบล็อกด้วย จะมาตั้งหน้าจอเดิม ๆ ไปเรื่อย
จากการสังเกตุพบว่า ผู้ใช้อินเตอร์เน็ตของไทย มีความแตกต่างจากผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในอเมริกาและภาคพื้นยุโรป กล่าวคือ ผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในไทยส่วนใหญ่ นิยมเข้าอินเตอร์เน็ตเพื่อมา “เสพ” มากกว่าเข้ามาเพื่อ “แบ่งปัน” ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะโดยลักษณะแล้ว คนไทยถ่อมตนไม่ชอบโอ้อวดหรือแสดงออก ด้วยเหตุเพราะเกรงว่าใคร ๆ จะหมั่นไส้เอา หากโชว์พาวมากเกินไป จึงทำให้ WEB 2.0 ไม่เติบโตมากนักในไทย ทุกคนอยู่เหมือนเดิม คือชอบ WEB 1.0 มากกว่า ผมมองว่าการให้ผู้ใช้อินเตอร์เน็ตในไทย
ถ้าใครอ่านบล็อกนี้บ่อย ๆ จะพบว่า ผมมักจะเอาเรื่องคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์ ไปผูกโยงเข้ากับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ อยู่เสมอ แต่กลับผูกโยงเข้ากับเรื่องทางวิทยาศาสตร์ไม่ค่อยมากนัก ส่วนนึงก็คงเป็นเพราะว่า คอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์นั้น โดยธรรมชาติของมันแล้วเหมาะสมสำหรับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ เป็นอย่างยิ่ง แต่แรกคอมพิวเตอร์สร้างขึ้นเพื่อคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ สร้างขึ้นเพื่อการคำนวณวนซ้ำ แต่ภายหลังตั้งแต่มีหน่วยความจำสำรองอย่างฮาร์ดดิสก์ขึ้นมา อีกทั้งมีการคิดค้นทฤษฎีทางด้านฐานข้อมูลขึ้นมาอีก มันเลยยิ่งทำให้คอมพิวเตอร์เหมาะสมที่จะใช้เพื่อเก็บบันทึกเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ