ผมเคยได้รับ “คำถามของไอน์สไตน์” จากอีเมลเมื่อหลายปีก่อน คำถามดังกล่าวถือว่าโหดพอตัว เพราะมีการยืนยันกันอย่างเลื่อนลอยว่า ในโลกนี้นั้นมีไม่กี่คนที่สามารถคิดคำตอบได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้ปากกาหรือดินสอเพื่อช่วยในการคิดคำนวณ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ คน ๆ นั้นสามารถคิดในใจก็หาคำตอบได้นั่นเอง คำถามดังกล่าวเป็นแบบนี้นะ … มีบ้านอยู่ 5 หลัง ในแต่ละหลังมีสีต่างกัน แต่ละบ้านมีคนอยู่ 1 คนต่างกัน 5 ชนชาติ ทุกคนจะดื่มน้ำที่แตกต่างกัน
Author: ไท้ ปริญญา
คนเราต้องเติบโตครับ แม้กระทั่งโปรแกรมเมอร์เองก็ต้องเติบโตด้วยเช่นกัน … ผมเองอยู่ในฐานะที่จะต้องดึงโปรแกรมเมอร์และนักวิเคราะห์ระบบมาใช้งาน บางครั้งก็ต้องประเมินเหมือนกันว่าจะทำยังไงดี ระหว่าง … ให้นักวิเคราะห์ระบบเข้าไปเรียนรู้ระบบซอฟต์แวร์ที่มีอยู่จากโปรแกรมเมอร์ แล้วเขียน Process ออกมา หรือ ให้โปรแกรมเมอร์อวยยศเลื่อนตำแหน่งขึ้นมาเป็นนักวิเคราะห์ระบบ แล้วให้เขาหรือเธอนั่นแหล่ะเป็นคนเขียน Process เอง อือม ถ้าเราเปรียบโปรแกรมเมอร์และนักวิเคราะห์ระบบเป็นหมากในตารางหมากรุกไทย … ขออภัยที่ล่วงเกิน แต่ผมคงต้องเปรียบว่าโปรแกรมเมอร์คือ “เบี้ย” ในขณะที่นักวิเคราะห์ระบบคือ “เม็ด” ในตารางหมากรุกไทยนั้น
ผมแค่คิดว่าระบบโพลน่าจะขึ้นมาอยู่บนอินเตอร์เน็ต แล้วเป็นแบบ WEB2.0 ได้แล้วนะ … คือ ให้สมาชิกสามารถเข้ามาทำโพลได้ แล้วเปิดให้สมาชิกหรือคนภายนอกลงคะแนนให้กับโพลดังกล่าวได้ (เห็นที่ไหนก็ทำกันได้แล้ว) มีการเก็บสถิติการตอบโพลของสมาชิกเอาไว้ด้วย ซึ่งตรงนี้ไม่เหมือนกับโพลทั่วไป เพราะโพลทั่วไปไม่สนใจว่าใครจะเป็นคนตอบ สนใจแต่ผลลัพท์อย่างเดียว ระบบโพลไม่ควรเป็นแบบตอบข้อเดียวจบ แต่ควรมีซักหลาย ๆ ข้อหน่อย เพื่อการประเมินที่แม่นยำขึ้น ควรมีการให้หน่วยกิตกับแต่ล่ะข้อด้วย เพราะบางข้ออาจไม่สำคัญ แต่บางข้อนั้นสำคัญมาก ให้เว็บดังกล่าวมีแต่โพลอย่างเดียวไปเลยไม่มีอย่างอื่น ทำให้เหมือนกับ Yahoo Answer
ปรกติแล้วผมมักจะถูกผู้ร่วมงานต่อว่าเล็ก ๆ อยู่เสมอครับ เพราะในขณะที่พวกเขากำลังถกเถียงกันเรื่องอำนาจรัฐและกฎหมายอยู่นั้น ผมกลับเอาแต่สนใจเรื่องเศรษฐกิจอยู่เพียงอย่างเดียว ทีนี้พอพวกเขาถามว่าผมรู้สึกยังไงกับการเมืองไทยตอนนี้ ผมก็ตอบด้วยประโยคเด็ดของผมว่า “ไม่รู้และไม่สน” ครับ อือม เพราะเป็นงี้สินะ เลยโดนต่อว่าเลย!!! ผมเชื่อว่าต่อไปคนไทยคงจะมีโอกาสได้ลงประชามติอีกเยอะ แบบว่าคงอีกหลาย ๆ ครั้งเลยล่ะ ไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว และโดยส่วนตัวแล้วผมก็ไม่ค่อยรู้สึกชอบการลงประชามติรับกฎหมาย ที่มีเพียงเงื่อนไขให้ผม “รับ” หรือ “ไม่รับ” แค่เพียง 2 เงื่อนไขอ่ะครับ
บางครั้งโปรแกรมเมอร์ก็ขี้เกียจที่จะเขียนโค้ดเอง อย่าว่าแต่ตอนนี้เลยครับ สมัยก่อนก็เป็นกัน ก็เลยมีความคิดขึ้นมาว่ามันคงจะดีนะถ้ามีซอฟต์แวร์ที่ให้เรากรอกความต้องการของเราเข้าไป แล้วพอกรอกเสร็จแล้วก็กดเปรี้ยงเดียว ก็ได้ผลลัพท์เป็นโค้ดโปรแกรมสำเร็จรูป พร้อมให้เราปรับแต่งได้อย่างที่เราต้องการต่อไป ผมเองได้รู้จักกลไก code generator แบบนี้ครั้งแรก เมื่อตอนที่ได้ศึกษา FoxPro ตอนนั้นรู้สึกว่า เออ เจ๋งดีแฮะ มันช่วยเราได้ … แต่ … พอเข้าไปดูโค้ดที่มันทำมาให้ก็มึนตึ้บ เพราะมันลากเอาคำสั่งที่เราไม่รู้จักตั้งหลายคำสั่งเข้ามาแปะให้เต็มไปหมดเลย แย่เลยตอนนั้น เดี๋ยวนี้ Software
คิดว่าหลาย ๆ คนที่ทำงานด้านคอมพิวเตอร์ มักจะต้องทำงานอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ ผมคิดว่ามีไม่น้อยนะที่เจอกับเรื่องแบบนี้ งั้นผมลองมาร่ายเรียงดูดีกว่าว่ามีงานอะไรบ้าง … งานชงกาแฟให้ผู้บริหาร (ไม่ได้เป็นแม่บ้าน แต่โดนไหว้วาน ก็ต้องทำ) งานส่งเอกสาร (ไม่ได้เป็นคนส่งเอกสาร แต่บังเอิญเอกสารมันสำคัญ แล้วไม่มีใครส่ง ก็ต้องทำ) งานทำความสะอาด (ไม่ได้เป็นคนทำความสะอาด แต่บังเอิญองค์กรไม่ได้จ้างคนทำความสะอาด ก็ต้องทำ) งานขาย (ไม่ได้เป็น pre-sale
คิดว่าใครหลาย ๆ คนน่าจะได้ดูหนังเรื่อง Transformer กันไปบ้างแล้วนะครับ ไอ้หนังหุ่นยนต์ที่แปลงร่างได้ แล้วก็สู้กันจนตึกพังเป็นแถบ ๆ นั่นอ่ะ ผมจับสังเกตได้ว่าในหนังเรื่องนี้นั้น มีอะไรที่เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เพียงแค่ 3 เรื่องเท่านั้น นั่นก็คือ … 1. เรื่องเกี่ยวกับการทะลุทะลวงเจาะระบบคอมพิวเตอร์ของพวก Decepticon โดยใช้หลักการ Brute Force Attack ซึ่งเรื่องนี้ผมคงไม่เล่า เพราะไม่มีความรู้จึงไม่ขอเล่า 😛
หลาย ๆ ท่านที่แวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียนที่บล็อกนี้บ่อย ๆ จะพบว่า ไอ้เจ้า Sidebar ซึ่งอยู่ด้านขวาสุดของบล็อกนี้นั้น จะบรรจุ Blogroll ซึ่งแยกหมวดหมู่เอาไว้ใช่มั้ยครับ แล้วบางท่่านก็อาจจะนึกสงสัยกันอยู่เนือง ๆ ว่า ทำไมหนอตนเองนั้นก็มีบล็อกนะ แถมก็เม้นท์หัวข้อของเจ้าของบล็อก (ซึ่งก็คือผมเอง) อย่างสม่ำเสมอ แล้วทำไมน้อเจ้าของบล็อก (ก็ผมนั่นแหล่ะ) ถึงยังไม่เพิ่มบล็อกของตนลงใน BlogRoll นี้ซะที!!! มีใครคิดแบบนี้ป่ะเนี่ย? ดังนั้นผมจึงขอเฉลยครับ
ผมคิดว่าจะย้ายโฮสติ้งประมาณปลายเดือนสิงหาคม 2550 นี้ครับ เพราะเนื่องจากเกิดปัญหาขึ้นมาอย่างหนึ่งนั่นก็คือ ผมรู้สึกว่า “โฮสติ้งไม่น่าพึงพอใจ” ครับ การที่ผมคิดว่า “โฮสติ้งไม่น่าพึงพอใจ” นั้น ไม่ใช่เรื่องของอารมณ์ครับ มันเป็นเรื่องของเหตุผล (ล้วน ๆ) แล้วการที่ผมไม่พึงพอใจ นั่นก็แสดงว่าต้องเกิดปัญหาอะไรขึ้นแน่ ๆ เลยจริงแมะ? ดังนั้นผมก็ควรมาเรียบเรียงเหตุแห่งปัญหาดีกว่า ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ผมถึงไม่พอใจโฮสติ้งที่ผมกำลังใช้อยู่ในปัจจุบัน!!! ทีนี้จะมาใช้วิธีพื้น ๆ มันก็ดูง่ายไป ดังนั้นผมคิดว่าผมเลือกใช้แผนภาพก้างปลาเป็นเครื่องมือเพื่อช่วยวิเคราะห์ปัญหาของผมดีกว่า 😛
พวกเราเคยสังเกตกันมั้ยครับ ว่าพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยมีจำนวนกี่พยางค์? พยางค์ = ส่วนของคำที่เปล่งออกมาครั้งหนึ่ง ๆ เมื่อหลาย ๆ ปีก่อนผมก็เคยคิดจะสืบเสาะค้นหาคำตอบนี้นะ ก็เลยสร้างซอฟต์แวร์ขึ้นมาตัวนึง โดยเทียบกับโมเดลของพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยเรา ดังรูปข้างล่าง ซอฟต์แวร์ตัวดังกล่าวผมทิ้งไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่จำได้ลาง ๆ ว่าผลลัพธ์ที่ได้ออกมา ทำให้ผมรู้ว่าพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยมีอยู่ประมาณ 20,000+ พยางค์ เยอะไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย เรียกว่าสะกดกันครบทุกแม่ ผันกันครบทุกวรรณยุกต์ และก็ไล่กันทุกพยัญชนะที่ออกเสียงได้เลยล่ะ