ผมค่อนข้างนิยมชมชอบเทคโนโลยีทางด้าน Computer Cluster มาก ๆ เลยนะ เทคโนโลยีที่เอาคอมพิวเตอร์คุณภาพไม่สูงมากนัก มาเชื่อมต่อกันด้วยระบบเครือข่าย แล้วใช้ระบบปฏิบัติการเป็นตัวส่งงานไปให้คอมพิวเตอร์เครื่องต่าง ๆ ช่วย ๆ กันประมวลผล มันทำให้คอมพิวเตอร์หลายร้อยเครื่องเมื่อเชื่อมกันแล้ว สามารถประมวลผลเทียบเคียงกับคอมพิวเตอร์แพง ๆ ที่มีขนาดใหญ่ ๆ ได้ พอเห็นแบบนี้แล้วทำให้เข้าใจโลกเลยว่า ทหารเลวร้อยคนก็สามารถที่จะรุมเพื่อเอาชนะยอดฝีมือระดับเทพได้เหมือนกัน ทีนี้ไม่รู้มีใครมีความคิดแบบผมบ้างหรือเปล่า ผมคิดว่าเราน่าจะสามารถเอาโทรศัพท์มือถือมาทำ Cluster ได้บ้างนะ?
Author: ไท้ ปริญญา
ผมลองย้าย Layout นิดหน่อยครับ เพื่อสร้างสมดุลแห่งหยินหยางบางอย่าง คิดว่าถ้าทำแบบนี้แล้วฮวงจุ้ยน่าจะดีขึ้น และจะได้ทำให้ผมมองเห็นว่า บล็อกแห่งนี้มีอะไรที่ต้องปรับปรุงบ้างอีกหรือเปล่า? (ไม่เปลี่ยนแล้ว เพราะพอเปลี่ยนแล้วมันดูแปลกพิกล แถมทำให้ช้าด้วย ไม่รู้เพราะอะไร? เลยเอาของเดิมที่เก็บเอาไว้มาทับ) อือม รู้สึกบล็อกนี้สีจะจืดไปหน่อย กำลังคิดว่าจะทำให้สีสดกว่านี้ดีมั้ยน้อ? อีกอย่าง รู้สึกว่า Graphic จะน้อยไปนิดนะเนี่ย!!! แล้วก็สุดท้าย ต่อให้มีคนแวะเข้ามาคอมเม้นท์อย่างสม่ำเสมอ ผมก็ยังรู้สึกว่าบล็อกแห่งนี้มันดูเหงา ๆ อยู่ดี เพราะภาพที่ผมต้องการสำหรับบล็อกแห่งนี้นั้น
ผมจะสมมติว่าตัวผมนั้นเป็นผู้นำหลักขององค์กรลึกลับองค์กรนึงครับ องค์กรดังกล่าวมีความยิ่งใหญ่ในระดับเดียวกับ Umbrella Corporation เลยทีเดียว (โม้ ๆ) เอาชื่อองค์กรว่าอะไรดี งั้นตั้งชื่อว่า Sunflower Corporation ก็แล้วกัน อิ อิ 😛 ภายหลังจากประเทศไทยออกกฎหมายที่ชื่อว่า “พระราชบัญญัติคุ้มครองเงินฝาก” ซึ่งจะทำให้เงินฝากในธนาคารพาณิชย์ของประชาชนนั้น ไม่ได้ถูกประกันโดยรัฐบาลอีกต่อไป จึงทำให้องค์กรแห่งนี้จำเป็นต้องปรับตัวขนานใหญ่ จากเดิมที่เคยให้ความสำคัญกับการเก็บความลับของงานวิจัยระดับสุดยอดเพียงอย่างเดียว ก็จำเป็นที่จะต้องเก็บเงินสดขององค์กรเอาไว้เองด้วย แทนที่จะฝากไว้กับธนาคารพาณิชย์เหมือนเมื่อก่อน (ไม่ไว้ใจรัฐบาล) เนื่องจากงานวิจัยระดับสุดยอด
คิดว่าหลายคนคงเคยได้ใช้สินค้าที่ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งกันนะครับ สินค้าพวกนี้มีเยอะแยะในตลาดซะด้วยสิ ไม่ว่าจะเป็นกระดาษทิชชู่, ถุงยางอนามัย, เข็มฉีดยาในโรงพยาบาล, มีดโกนในร้านตัดผม, บัตรเติมเงินโทรศัพท์มือถือ, ตั๋วชมภาพยนต์ เป็นต้น ลักษณะเด่นของสินค้าประเภทนี้ก็คือ ต้นทุนไม่สูง, ผลิตไม่ยาก, ผลิตเป็นจำนวนมาก และหาซื้อได้ง่าย!!! แต่ลักษณะเด่นเหล่านี้มันช่างต่างจาก “ซอฟต์แวร์แบบใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง” มาก ๆ เลยครับ ซอฟต์แวร์ประเภทนี้ถูกสร้างออกมาอย่างยากลำบาก แต่แล้วกลับถูกใช้แค่ครั้งเดียว แล้วก็ถูกโยนทิ้งไม่เหลียวแลเลย มันเป็นไปได้ไง เพราะอะไร??? คำตอบก็อยู่ตรงที่ผลลัพท์ที่ได้จากซอฟต์แวร์ดังกล่าวยังไงล่ะครับ
โลกเราเดี๋ยวนี้อะไร ๆ มันก็รวดเร็วไปหมดครับ ดังนั้นการจะทำความรู้จักกับใครซักคนนึง อยากจะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง มีความรู้ความสามารถแค่ไหน เราก็จำเป็นต้องรีบ ๆ รู้ ซึ่งวิธีที่จะรู้ได้อย่างรวดเร็วก็คือการให้เขาแสดงวุฒิการศึกษา หรือไม่ก็ให้แสดงใบรับรองการผ่านงาน แต่ในสมัยก่อนโบร่ำโบราณ มันมีวุฒิการศึกษาหรือใบผ่านงานกันซะที่ไหนล่ะพี่น้องครับ อือม แล้วเขาใช้วิธีไหนล่ะในการอ่านคน … เขาก็ใช้สิ่งที่เรียกว่า “โหงวเฮ้ง” หรือ “นรลักษณ์ศาสตร์” ในการอ่านคน ๆ นั้นยังไงครับ ศาสตร์ทางด้าน “โหงวเฮ้ง”
มาดูคำนิยามกันก่อน … โจทย์ = คําถามในวิชาคณิตศาสตร์, โดยปริยายใช้หมายถึงสิ่งที่คล้ายคลึงเช่นนั้น เช่น ปัญหานี้เป็นโจทย์ที่รัฐบาลแก้ไม่ตก. ชีวิตในแวดวงคอมพิวเตอร์ของผมนั้น มักต้องผ่านโจทย์คอมพิวเตอร์อยู่เสมอ บางโจทย์ก็ตั้งขึ้นเพื่อลองภูมิโดยเกรียนเทพทั้งหลาย ซึ่งถ้าผมตอบได้ก็เสมอตัว ถ้าตอบไม่ได้ก็คงจะสะใจใครต่อใคร โจทย์คอมพิวเตอร์มีทั้งแบบทฤษฎีและปฏิบัติ ถ้าเป็นแบบทฤษฎีก็เป็นการตอบแบบบรรยาย ซึ่งผมเองก็รังเกียจเป็นอย่างมาก เพราะมันไม่ได้ประโยชน์อะไร ด้วยเหตุเพราะว่าคนที่ตั้งโจทย์รู้อยู่ก่อนแล้วว่าคำตอบคืออะไร เพียงแค่อยากรู้ว่าผู้ตอบรู้เหมือนกันหรือเปล่า … ก็เท่านั้นเอง ดังนั้นสำหรับผมแล้ว โจทย์คอมพิวเตอร์ที่ดีที่สุดควรจะเป็นแบบปฏิบัติ และเป็นแบบที่ผู้ตั้งโจทย์ไม่รู้คำตอบ ดังนั้นการที่เขาตั้งโจทย์ขึ้นมาเพื่อให้ตอบ
ผมเห็นเดี๋ยวนี้หลาย ๆ บล็อกเริ่มจะนิยมใช้ CAPTCHA เพื่อป้องกันสแปมอันไม่พึงประสงค์มากขึ้น บล็อกแห่งนี้ก็ใช้ CAPTCHA เพื่อป้องกันสแปมเช่นกัน!!! พวกเราส่วนใหญ่จะเห็นว่า CAPTCHA นั้น จะใช้วิธีแสดงผลชุดของข้อความหรือตัวอักษร เพื่อพิสูจน์ว่าผู้ที่แสดงความคิดเห็นในหัวข้อนั้น เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเป็นซอฟต์แวร์คอมพิวเตอร์กันแน่? บางท่านก็ก้าวหน้าหน่อย เห็นว่า CAPTCHA มันเชยซะแล้ว ก็เลยเปลี่ยนไปใช้ reCAPTCHA แทน นัยว่านอกจากจะป้องกันสแปมอันไม่พึงประสงค์แล้ว ก็ยังจะเป็นการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์อีกด้วย!!!
หลายสัปดาห์ก่อนผมเห็นน้องชายเอาเกมส์ใหม่มาเล่นครับ ดูจากปกดีวีดีแล้วมันเป็นเกมส์ที่ชื่อว่า CivCity: Rome ผมค่อนข้างให้ความสนใจเกมส์นี้พอสมควร เพราะมันแตกต่างจากเกมส์ที่เคยเห็น โดยจุดที่ผมเห็นว่ามันพิเศษก็คือความสัมพันธ์ของสิ่งก่อสร้างกับตัวละครที่เกี่ยวข้องกับสิ่งก่อสร้าง โดยปรกติแล้วถ้าเราเคยเล่นเกมส์ Warcraft เราจะเห็นว่า หากเราสร้างฟาร์มขึ้นมาหนึ่งหลัง เกมส์ก็แค่จะบอกเราว่าเราสามารถสร้างชาวนาหรือหน่วยทหารได้เพิ่มขึ้นเป็นจำนวนเท่านั้นเท่านี้ แต่เราจะไม่เห็นรายละเอียดที่มากกว่านี้อีก!!! แต่ถ้าเป็นเกมส์ CivCity: Rome นั้นจะไม่ใช่ เพราะในฟาร์มหนึ่งหลังนั้น จะมีตัวละครสองถึงสามตัวทำงานอยู่ในนั้นด้วย ซึ่งนั่นย่อมแสดงว่าสิ่งก่อสร้างกับตัวละครมีความสัมพันธ์โยงใยกัน!!! ผมชอบตรงที่เกมส์ทำให้เรารู้สึกว่า สิ่งก่อสร้างแต่ล่ะหลังมีตัวละครเคลื่อนไหวทำงานอยู่, ตัวละครแต่ล่ะตัวกับสิ่งก่อสร้างก็จำเป็นต้องพึ่งพาอาศัยกัน และตัวละครแต่ล่ะตัวก็มีอาชีพของตัวเองที่สำคัญเกื้อหนุนกับตัวละครอื่นอีกทีนึง เป็นอะไรที่ซับซ้อนจนเกินกว่าจะอธิบายได้
ผมกำลังถูกระดับนโยบายเปลี่ยนทัศนคติ เขาต้องการให้ทัศนคติของผมถูกเปลี่ยน โดยเปลี่ยนจากการมองเพียงแต่ตัวระบบซอฟต์แวร์ มาเป็นมองทุกอย่างทั้งกระบวนการ เขาต้องการให้ผมเลิกคิดว่าซอฟต์แวร์เป็นผลิตภัณฑ์หรือสินค้า แต่ต้องการให้ผมมองว่าระบบซอฟต์แวร์เป็นการบริการแทน!!! แต่เขาไม่รู้ว่าผมมองว่าซอฟต์แวร์เป็นการบริการมานานแล้ว 😛 เพราะผมไม่ได้บอกเขาว่าผมคิดอะไรอยู่ (แถมไม่รู้ว่าผมเขียนบล็อกอีกต่างหาก) ความรู้หลาย ๆ อย่างหลั่งไหลเข้ามาให้เรียนรู้มากมาย องค์กรใดไม่ถนัดในเรื่องใด ก็จำเป็นต้องจัดจ้างให้องค์กรที่เชี่ยวชาญเข้ามาถ่ายทอดให้ … อันนี้เรื่องปรกติ ตอนนี้ผมก็เลยต้องเรียน ITIL, CMMI และ COBIT จากองค์กรที่มีความเชี่ยวชาญ … ไม่ใช่แค่เรียนอย่างเดียว
ผมเพิ่งจะอ่านร่างพระราชบัญญัติว่าด้วยการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลจบไปครับ มันเป็นตัวบทกฎหมายที่ผมสนใจอย่างมาก เพราะเป็นกุญแจสำคัญในการทำธุรกิจสารสนเทศในอนาคต ซึ่งผมเองก็เห็นว่ามันน่าจะเขียนถึง และผมก็เคยเขียนถึงไปแล้วด้วย (อ้างอิง : หัวข้อขุมทรัพย์สารสนเทศ) แหล่งกำเนิดอำนาจของมนุษย์นั้นประกอบด้วย 8 แหล่งอันได้แก่ เงินตรา, กลไกรัฐ, ธุรกิจผูกขาด, ภาพลักษณ์, สื่อ, ความรู้, เครือข่าย และกำลัง ผมเคยเขียนไว้ว่าในปัจจุบันนี้นั้น ข้อมูลส่วนบุคคลของพวกเราส่วนใหญ่ ถูกยึดกุมเอาไว้โดยรัฐ … ทำไมถึงอยู่กับรัฐ? เพราะเราเชื่อมั่นในรัฐเหรอ?