อย่างที่พวกเรารู้กันครับว่า ซอฟต์แวร์เจ๋ง ๆ ที่พวกเราใช้กันอยู่ไม่ว่าจะเป็น Winamp, PowerDVD, Bittorent, ACDSee, Winzip, Flash หรืออะไรอีกหลาย ๆ ตัวนั้น ล้วนแต่มีกลไกการคำนวณสมการทางคณิตศาสตร์ที่สลับซับซ้อนทั้งนั้น งั้นก็แสดงว่าสมการทางคณิตศาสตร์ถือเป็นปัจจัยหนึ่งที่จะทำให้ซอฟต์แวร์มันตัวเล็ก, กระทัดรัด, เร็ว, เก่ง แล้วก็ฉลาด!!! ผมรู้จัก MatLab นะว่ามันเป็นซอฟต์แวร์สำหรับช่วยให้เราเขียนโปรแกรมคำนวนสมการทางคณิตศาสตร์ยาก ๆ ได้ แต่โดยส่วนตัวแล้วผมว่ามันน่าจะดีกว่ามั้ย
Category: Programming
พูดคุยแต่เรื่องสร้างซอฟต์แวร์
คิดว่าหลายคนคงเคยได้ใช้สินค้าที่ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้งกันนะครับ สินค้าพวกนี้มีเยอะแยะในตลาดซะด้วยสิ ไม่ว่าจะเป็นกระดาษทิชชู่, ถุงยางอนามัย, เข็มฉีดยาในโรงพยาบาล, มีดโกนในร้านตัดผม, บัตรเติมเงินโทรศัพท์มือถือ, ตั๋วชมภาพยนต์ เป็นต้น ลักษณะเด่นของสินค้าประเภทนี้ก็คือ ต้นทุนไม่สูง, ผลิตไม่ยาก, ผลิตเป็นจำนวนมาก และหาซื้อได้ง่าย!!! แต่ลักษณะเด่นเหล่านี้มันช่างต่างจาก “ซอฟต์แวร์แบบใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง” มาก ๆ เลยครับ ซอฟต์แวร์ประเภทนี้ถูกสร้างออกมาอย่างยากลำบาก แต่แล้วกลับถูกใช้แค่ครั้งเดียว แล้วก็ถูกโยนทิ้งไม่เหลียวแลเลย มันเป็นไปได้ไง เพราะอะไร??? คำตอบก็อยู่ตรงที่ผลลัพท์ที่ได้จากซอฟต์แวร์ดังกล่าวยังไงล่ะครับ
ผมเคยได้รับ “คำถามของไอน์สไตน์” จากอีเมลเมื่อหลายปีก่อน คำถามดังกล่าวถือว่าโหดพอตัว เพราะมีการยืนยันกันอย่างเลื่อนลอยว่า ในโลกนี้นั้นมีไม่กี่คนที่สามารถคิดคำตอบได้ โดยไม่จำเป็นต้องใช้ปากกาหรือดินสอเพื่อช่วยในการคิดคำนวณ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ คน ๆ นั้นสามารถคิดในใจก็หาคำตอบได้นั่นเอง คำถามดังกล่าวเป็นแบบนี้นะ … มีบ้านอยู่ 5 หลัง ในแต่ละหลังมีสีต่างกัน แต่ละบ้านมีคนอยู่ 1 คนต่างกัน 5 ชนชาติ ทุกคนจะดื่มน้ำที่แตกต่างกัน
บางครั้งโปรแกรมเมอร์ก็ขี้เกียจที่จะเขียนโค้ดเอง อย่าว่าแต่ตอนนี้เลยครับ สมัยก่อนก็เป็นกัน ก็เลยมีความคิดขึ้นมาว่ามันคงจะดีนะถ้ามีซอฟต์แวร์ที่ให้เรากรอกความต้องการของเราเข้าไป แล้วพอกรอกเสร็จแล้วก็กดเปรี้ยงเดียว ก็ได้ผลลัพท์เป็นโค้ดโปรแกรมสำเร็จรูป พร้อมให้เราปรับแต่งได้อย่างที่เราต้องการต่อไป ผมเองได้รู้จักกลไก code generator แบบนี้ครั้งแรก เมื่อตอนที่ได้ศึกษา FoxPro ตอนนั้นรู้สึกว่า เออ เจ๋งดีแฮะ มันช่วยเราได้ … แต่ … พอเข้าไปดูโค้ดที่มันทำมาให้ก็มึนตึ้บ เพราะมันลากเอาคำสั่งที่เราไม่รู้จักตั้งหลายคำสั่งเข้ามาแปะให้เต็มไปหมดเลย แย่เลยตอนนั้น เดี๋ยวนี้ Software
พวกเราเคยสังเกตกันมั้ยครับ ว่าพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยมีจำนวนกี่พยางค์? พยางค์ = ส่วนของคำที่เปล่งออกมาครั้งหนึ่ง ๆ เมื่อหลาย ๆ ปีก่อนผมก็เคยคิดจะสืบเสาะค้นหาคำตอบนี้นะ ก็เลยสร้างซอฟต์แวร์ขึ้นมาตัวนึง โดยเทียบกับโมเดลของพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยเรา ดังรูปข้างล่าง ซอฟต์แวร์ตัวดังกล่าวผมทิ้งไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่จำได้ลาง ๆ ว่าผลลัพธ์ที่ได้ออกมา ทำให้ผมรู้ว่าพยางค์ที่เป็นไปได้ในภาษาไทยมีอยู่ประมาณ 20,000+ พยางค์ เยอะไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย เรียกว่าสะกดกันครบทุกแม่ ผันกันครบทุกวรรณยุกต์ และก็ไล่กันทุกพยัญชนะที่ออกเสียงได้เลยล่ะ
วันนี้โม้เรื่อง Message บ้างดีกว่าท่าจะดี 😛 วันนี้ผมจะโม้เรื่อง HL7 หรือก็คือ Health Level 7 ครับ ไม่รู้มีใครรู้จักบ้างหรือเปล่า? มันเป็น Message ในระดับ Application Layer ครับ เหมาะมากสำหรับการสื่อสารข้อมูลระหว่างระบบซอฟต์แวร์โรงพยาบาล ถ้าใครเป็นคนในวงการ IT Health Care น่าจะรู้จักดี เพราะมันเป็นมาตรฐานการสื่อสารข้อมูลที่ทั่วโลกเขาใช้กัน
ผมรู้สึกมาแต่ไหนแต่ไรแล้วว่า ข้อมูลรวมทั้งค่าคงที่ไม่ควรจะเก็บไว้ใน code เพราะมันไม่ยืดหยุ่น แล้วก็ไม่คิดว่าการแยกเก็บไว้ในไฟล์อื่นต่างหาก มันจะดีอะไรขึ้นมา อือม ผมคิดว่าเก็บไว้ใน table ในฐานข้อมูลจะดีกว่า มันดูเป็นระเบียบดี สืบค้นได้ด้วย ง่ายต่อการเชื่อมโยงอีกต่างหาก แต่ก็พอจะรู้เหมือนกันว่า โปรแกรมเมอร์ส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบยุ่งกับฐานข้อมูลซักเท่าไหร่ 😛 แต่มันช่วยไม่ได้นี่นา ของมันต้องใช้ต้องเก็บนี่ ผมมีสถิติอะไรที่น่าสนใจมาให้ดู สถิตินี้ได้จากการที่ผมมักจะเอา open source ดัง ๆ มาติดตั้งที่เครื่องเพื่อทดสอบเล่นอะไรโน่นนี่อยู่บ่อย
อย่างที่รู้ ๆ กันครับว่าทุกวันนี้นั้น การแสดงผลบนหน้าจอเว็บ ล้วนจำเป็นต้องพึ่งพาฐานข้อมูลทั้งสิ้น เรื่องที่จะมาทำเป็น html แห้ง ๆ ก็จะไม่ค่อยมีกันแล้ว ผมเห็นบางเว็บแสดงผลข้อมูลด้วยการดึง feed แทน ส่วนบางเว็บก็ใช้วิธีไปอ่านเว็บของคนอื่น จากนั้นใช้กลไกภายในในการตัดต่อข้อความ แล้วจึงแสดงผลอย่างที่ตนเองต้องการ อันนี้ก็เก๋ไปอีกแบบ เมื่อหลาย ๆ ปีก่อน ผมยังอยู่ในบริษัทมหาชนแห่งหนึ่งครับ เรามีโครงการว่าจะทำงี้นะ เราจะผูกระบบ SMS เข้ากับระบบ
ปรกติแล้วคนที่เรียนมาทางคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่ จะได้เรียนรู้เกี่ยวกับวิธีในการออกแบบซอฟต์แวร์ วิธีในการสร้างซอฟต์แวร์ แต่เรากลับพบว่าไม่เห็นมีรายวิชาไหนเลยแฮะ ที่สอนเราในเรื่องเกี่ยวกับวันหมดอายุของซอฟต์แวร์!!! ตามธรรมดาแล้ววันหมดอายุมักจะใช้สำหรับอาหารและยารักษาโรค เพราะของพวกนี้มันใช้กิน ดังนั้นถ้ามันหมดอายุแล้วกินเข้าไป อาจทำให้เราเดี้ยงได้ การคาดการณ์หรือประเมิณถึงอายุขัยของซอฟต์แวร์นั้น ถือได้ว่าเป็นศาสตร์นึงที่จำเป็นต้องเรียนรู้ เพราะมันหมายถึงต้นทุนของการเสียโอกาส ที่เราจะต้องสูญเสียมันไปหากเราคาดการณ์ผิดแล้วลงทุนผลิตมันขึ้นมา ต้นทุนสูง, อายุขัยสั้น ต้นทุนสูง, อายุขัยยาว ต้นทุนต่ำ, อายุขัยสั้น ต้นทุนต่ำ, อายุขัยยาว จะเห็นว่าแบบข้อ 1. นั้น ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะผลิตมันขึ้นมา
วันนี้ผู้ร่วมงานผมมาชวนผมไปลงเรียนหลักสูตรการสร้างเกมส์ออนไลน์สามมิติครับ สอนโดยอาจารย์จากเกาหลีเชียวนะ คือตอนที่ได้ฟังก็มีคิด ๆ เหมือนกันว่า ไม่น่าเชื่อเลยนะว่าแบรนด์ทางด้านเกมส์ออนไลน์ของเกาหลีนี่แข็งแกร่งจริง ๆ ขนาดญี่ปุ่นกับอเมริกายังสู้ไม่ได้เลยแฮะ ทีนี้ผมก็เลยถามไปว่าเรียนจบมาแล้วจะได้วุฒิการศึกษาอะไรมั้ย เขาบอกว่าไม่มีหรอก จะมีก็แต่พอเรียนจบแล้วนายทุนจะมาจองตัวไปทำงานทันทีเลย โดยหลักสูตรดังกล่าวรับคนเรียนเพียง 20 คนเท่านั้น!!! ผมฟังแล้วก็ได้แต่คิด คิดว่าผมชอบทำเกมส์ออนไลน์สามมิติหรือเปล่า อื้ม ไม่ ๆ ผมไม่ได้ชอบ ผมชอบ SaaS มากกว่า แล้วการจะทำ SaaS