ในอาณาจักรจีนรัชสมัยจักรพรรดิ์หย่งเจิ้นแห่งราชวงศ์ชิง มีเหตุการณ์ที่น่าสนใจเกิดขึ้นเหตุการณ์หนึ่ง มันเป็นเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ไม่ค่อยคู่ควรจะจารึกไว้ในประวัติศาสตร์มากนัก แต่มันเป็นกรณีศึกษาอย่างดีสำหรับการปกครอง เรื่องมันมีอยู่ว่าหย่งเจิ้น มีความประสงค์ที่จะขยายดินแดนไปทางทิศตะวันตกเพื่อจรดซินเจียงอุยเกอร์ จึงมอบหมายให้แม่ทัพคนนึง (ซึ่งผมจำชื่อไม่ได้ว่าชื่ออะไร) ให้เป็นผู้จัดการเรื่องนี้ พร้อมกันนี้ก็ได้มอบกำลังพลหนึ่งหมื่นนาย เพื่อให้แม่ทัพคนนี้ฝึกฝน สำหรับไปทำศึกฝั่งตะวันตก แม่ทัพคนนี้ฝึกฝนกำลังพลได้อย่างมีประสิทธิภาพ มีระเบียบวินัยสูง อีกทั้งเชื่อฟังแม่ทัพคนนี้อย่างเคร่งครัด จนเมื่อฝึกฝนจนเป็นที่น่าพอใจแล้ว จึงได้พากำลังพลทั้งหนึ่งหมื่นนายไปเข้าเฝ้าหย่งเจิ้น เพื่อให้หย่งเจิ้นได้ตรวจกองทหารทั้งหนึ่งหมื่นนายนี้ เมื่อหย่งเจิ้นปรากฎตัวและขึ้นยืนบนแท่นประทับ กำลังพลทั้งหนึ่งหมื่นนายก็ได้ยืนถวายพระพรหย่งเจิ้น หย่งเจิ้นจึงสั่งให้ทุกคนนั่งลง แต่กำลังพลทั้งหนึ่งหมื่นนายนิ่งเฉย ไม่ยอมนั่งลงแต่อย่างใด
Author: ไท้ ปริญญา
ผมเคยได้ดูละครชุดเรื่องนึงครับ สร้างโดยทีมงานฮ่องกง เป็นละครที่ถ่ายทำเกี่ยวกับโจโฉเพียงด้านเดียว จะว่าละครชื่อสามก๊กก็ไม่น่าจะใช่ เพราะโดยตัวของละครแล้ว เน้นเรื่องการเมืองภายในของรัฐที่โจโฉยึดกุมอยู่มากกว่า เอาเป็นว่ามันจะชื่ออะไรก็ช่าง มาเข้าเรื่องกันต่อ มีอยู่ฉากนึงโจโฉได้ฟังขุนนางรายงานเกี่ยวกับรัฐของ “หม่าเชา” รัฐเล็ก ๆ ที่อยู่ทางด้านทิศตะวันตกของ “รัฐวุ่ย” ซึ่งโจโฉยึดครองพื้นที่อยู่ ในเกมส์ Romance of Three Kindom II จำได้ว่า “หม่าเชา” (สะกดว่า “Ma
คนเขียนซอฟต์แวร์ไม่รู้จัก Loop ล่ะก็เชยแย่เลย หวังว่าคงจะไม่เชยกันนะครับ 😛 ไอ้เจ้า Loop นี่ถือเป็นเสน่ห์ของการสร้างซอฟต์แวร์เลยนะ เพราะมันทำให้เราสั่งคอมพิวเตอร์ให้ทำงานซ้ำ ๆ ได้ แถมแต่ล่ะรอบที่มันทำงานมันก็สามารถทำงานที่แตกต่างกันได้ด้วย ในสมัยที่ผมยังเป็นนักวิเคราะห์ระบบอยู่นั้น เวลาผมต้องตรวจต้นฉบับซอฟต์แวร์ของใคร ผมจะดูที่การวน Loop ของเขาก่อนเลย ว่าเขาได้เค้นสมรรถนะของคอมพิวเตอร์ได้อย่างสูงสุดหรือยัง ไม่เคยสังเกตุกันอ่ะดิ ใช่ม้า การวน Loop มันสำคัญนะ บางคนใช้ Array
ได้ข่าวมาว่าวันนี้หรือวานนี้ไม่แน่ใจ UPS ที่ศูนย์คอมพิวเตอร์ของบริษัทผลิตปูนซีเมนต์อันดับหนึ่งของไทยระเบิด งานนี้ไม่มีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต แต่ที่แน่ ๆ ระบบ SAP ของที่นั่นถึงกับ down ไปเลย ขอเอาใจช่วยทีมงานให้กู้ระบบได้โดยไวครับ เพราะไม่งั้นคงแย่ เพราะระบบ SAP มันไว้จัดการเรื่องการผลิตกับเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ซะด้วยสิ ป.ล. ระบบคอมพิวเตอร์มันกลายเป็นกระดูกสันหลังขององค์กรไปซะแล้ว เหอ ๆ [tags]ups,คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,ระเบิด,ปูนซีเมนต์[/tags]
หลายปีที่ผ่านมาผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมชมศูนย์คอมพิวเตอร์ และศูนย์ Call Center อยู่บ่อยครั้งครับ การไปเยี่ยมชมว่าชาวบ้านเขาเจริญก้าวหน้าไปถึงไหนแล้วเป็นเรื่องดีมาก เพราะของบางอย่างคนอื่นมีแต่เราไม่มี ไปรู้ไปเห็นก็จะได้เอามาปรับปรุงแก้ไขของเราเองได้ ถ้าเป็นศูนย์คอมพิวเตอร์หรือศูนย์ Call Center ของบริษัทเล็ก ๆ ก็ไม่เอามาเล่าให้อ่านครับเพราะพื้น ๆ ที่จะเล่านี่ก็เลือกแต่องค์กรใหญ่ ๆ ก็แล้วกัน เมื่อราวปี พ.ศ. 2545 ผมได้มีโอกาสไปเยี่ยมชมศูนย์คอมพิวเตอร์และศูนย์ Call Center ของหน่วยงานรัฐแห่งนึงครับ
ผมแค่จะบ่นครับ คืออยู่ในวงการพัฒนาซอฟต์แวร์มา 10 กว่าปีแล้ว เพิ่งจะเจออะไรแปลก ๆ แบบนี้ เรื่องของเรื่องก็คือโฮสติ้งที่ผมเช่าอยู่นี่แหล่ะ มันมักจะมีอะไรแปลก ๆ เสมอ ดูเหมือนโฮสติ้งเมืองไทยจะมีอะไรแปลก ๆ บ่อย เอ หรือว่าผมจะแปลกเองวะเนี่ย ปัญหาที่ผมเจอคือ มันไม่รับคำสั่ง SQL ของผมครับ ซึ่งมันเป็นคำสั่งที่เรียบง่ายมาก ดังต่อไปนี้ select member_id, name
การเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อควบคุมฮาร์ดแวร์ ถือได้ว่าเป็นเรื่องน่าสนุกมาก ๆ อย่างนึงเลยนะครับ ถ้าหาก geek คอมพิวเตอร์มีโอกาสที่จะลองได้ก็น่าจะลอง ผมเองก็อยากจะลองเหมือนกัน แต่เนื่องจากว่าหลักสูตรวิทยาการคอมพิวเตอร์ มีการบรรจุบุพวิชาที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้า และอิเลกทรอนิกส์ไม่มากนัก (น้อยเลยล่ะ) การที่จะทดลองเขียนโปรแกรมควบคุมฮาร์ดแวร์จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ (ยกเว้นคน ๆ นั้นจะเป็นผู้เพียรพยายามที่จะศึกษามัน ก็น่าจะสามารถทำได้) เพราะการที่เราจะทำได้ เราจำเป็นที่จะต้องเรียนบุพวิชาที่วิศวกรไฟฟ้า, วิศวกรอิเลกทรอนิกส์ และวิศวกรคอมพิวเตอร์เขาเรียนกัน และถ้าวิชาเหล่านั้นมันศึกษาให้เข้าใจได้โดยง่าย เมืองไทยเราก็คงจะไม่มีคนจบวิศวะออกมาเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับจำนวนประชากรแบบนี้หรอก
ผมเคยจำได้ว่าบ่นไปแล้วครั้งนึงว่า การจะทำ Blog Directory นั้นมันมีการแข่งขันกันสูงมาก เพราะมันดูง่ายใคร ๆ ก็ทำได้ ถ้าไม่มีการประยุกต์ทางเทคนิค หรือมีพื้นฐานของชื่อเสียงที่ดีอยู่ก่อนแล้ว จะทำให้มันตื่นขึ้นมาน่ะมันยาก พอดีตาผมไว แวะไปตามบล็อกต่าง ๆ แล้วเหลือบไปเห็น ไอ้เจ้า BlogYellow ก็เลยมาวิจารณ์ซะหน่อยดีกว่า จริง ๆ อยากจะถามคนคิดมาก ๆ เลยว่าตอนคิดนี่กินปลาแซลมอนหรือปลาซาดีนส์หรือเปล่า เพราะว่าฉลาดจริง ๆ
เมื่อปี พ.ศ. 2540 ผมเคยมีโอกาสไปสอบสัมภาษณ์ตำแหน่งโปรแกรมเมอร์ที่บริษัทแห่งหนึ่งครับ ปัจจุบันบริษัทดังกล่าวก็ยังตั้งอยู่ที่เดิม คือเป็นตึกที่อยู่ตรงข้ามกับกองบัญชาการตำรวจตระเวนชายแดน ถนนพหลโยธิน ตึกดังกล่าวมีหมายเลขเรียกซะด้วย คือเป็นหมายเลขหนึ่ง (แบบนี้แสดงว่ามีตึกแบบนี้อีก เป็นหมายเลขสองและสามตามลำดับ) มันเป็นการสอบสัมภาษณ์ที่แย่หน่อย เพราะผมไม่เคยรู้เลยว่าวันนั้นผมต้องสอบปฏิบัติด้วย คือผู้จัดการแผนกเขาให้ผมเขียนภาษาซีเพื่อเลียนแบบคำสั่ง printf ครับ สำหรับคนที่ไม่รู้คอมพิวเตอร์ printf คือคำสั่งเพื่อสั่งให้คอมพิวเตอร์พิมพ์ข้อความออกมาที่จอภาพ โดยสามารถกำหนดรูปแบบของข้อความที่จะแสดงผลได้ ว่าจะให้ข้อความเยื้องแค่ไหน, จะให้ตัวเลขแสดงผลเป็นทศนิยมกี่ตำแหน่ง เป็นต้น แถมให้เขียนบน Unix
พอดีผู้ร่วมงานซึ่งอยู่ในระดับที่อาวุโสกว่ามาโม้เรื่องไปเที่ยวมาเก๊าให้ผมฟังครับ คือเธอไปเที่ยวช่วงสงกรานต์นั่นแหล่ะ ช่วงที่ผมต้องทำงานงก ๆ อยู่ที่ทำงานอ่ะ เธอเล่าให้ฟังหลายเรื่อง แต่มีอยู่เรื่องที่ผมสะดุดสนใจพอสมควร นั่นก็คือเรื่อง “บ่อนการพนัน” ที่มาเก๊า คือเธอก็เล่าไปเรื่อย ๆ อ่ะนะ ตอนแรกผมสนใจไต่ถามเธอถึงการจัดวาง “ฮวงจุ้ย” ของบ่อน ว่ามีการจัดวางยังไงบ้าง เพราะเคยรู้มาว่าบ่อนการพนันจะมีการจัดวาง “ฮวงจุ้ย” ให้ข่มคนมาเล่น ให้แพ้พ่ายพินาศไป อะไรประมาณนั้น พอฟังไปเรื่อย ๆ เธอก็เล่าว่าบ่อนที่เธอไป