ยุคนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่เราสามารถโฟกัสทักษะการเขียน Application ได้ แต่เดี๋ยวนี้มันไม่ใช่แล้ว เพราะอุปกรณ์มันหลากหลายมากขึ้น แล้วมันก็มีอะไร ๆ ที่ซ้อนทับมากขึ้นด้วย

เพื่อให้ชำนาญอะไรซักอย่างนึง โปรแกรมเมอร์หรือนักพัฒนาซอฟต์แวร์เลยต้องเลือกว่าจะถนัดในการสร้าง Application แบบไหน เพราะแต่ล่ะแบบก็มีการแตกแขนงในแบบของมันเยอะแยะ ต้องเรียนรู้อะไร ๆ เยอะแยะ เพื่อให้ Application ที่ทำออกมาดี

ผมก็เลยทำตารางข้างล่างนี้ขึ้นมาเพื่อให้เห็นว่า โดยกว้าง ๆ แล้วหากต้องโฟกัสความชำนาญด้านการพัฒนา Application มันจะมี Application ตามชื่อเรียกยังไงบ้าง

อย่างตัวผมเอง เดิมเคยชำนาญมากในการพัฒนา Enterprise Application และ Desktop Application เพื่อใช้งานบน Server/PC/Notebook

ถัดมาผมก็เพิ่มความชำนาญในการพัฒนา Web Application ในยุค HTML+CSS และ HTML+CSS+AJAX เพื่อใช้งานบน PC/Notebook

แต่ภายหลังผมก็เริ่มตามไม่ทัน ผมไม่ได้ตามไปกับยุค HTML+CSS+AJAX Framework และไม่ได้ตามไปกับยุค Web Application แบบ Responsive

ที่บ๊วยกว่าก็คือ ผมไม่ได้เข้าไปอยู่ในกระแสการพัฒนา Mobile Application เลย ไม่ว่าจะเป็นบน iOS หรือ Android!!!

ส่วน Embedded Application นั้น มันไกลตัวผมอยู่แล้ว อันนี้ละไว้ในฐานที่เข้าใจ!

สำหรับสาเหตุที่ตามไม่ทัน ก็อย่างที่บอกไปข้างบน คือ ต้องหันไปทำทางอื่นแทน!!!

ถ้าตอนนี้ต้องกลับไปรื้อฟื้นการพัฒนา Application ผมก็คงจะเอาดีด้าน Enterprise Application บน Cloud/Server แทน เพราะมันสอดคล้องกับงาน Back-end ที่ใช้รับส่งข้อมูลจาก Front-end ซึ่งเป็น Web Application หรือ Mobile Application ที่กำลังได้รับความนิยมอยู่ในขณะนี้

ถ้าเราใช้ iPhone เราก็มี App Store สินะ อือม ๆ แล้วถ้าเราใช้ Samsung, HTC, Acer บลา ๆ ๆ ๆ เราก็มี Android Market อ่ะดิ งั้นเราก็ต้องเข้าไปในนั้น เพื่อหา App ที่ถูกใจและน่าสนใจสำหรับเรา

ก็ค้น ๆ กันเข้าไปครับ และก็เชื่อว่าหลาย ๆ คนอาจจะพบว่า App หลาย ๆ ตัวที่เราคิดว่าจะมี ก็อาจจะไม่มี เช่น เราอาจจะหา App ของบริการธนาคารเจ้าประจำไม่พบ หรือหา App ของบริการหลักทรัพย์เจ้าประจำไม่พบ (แต่บนเว็บไซต์มันมีนะเว้ยเฮ้ย) เป็นต้น

ดังนั้น ความหวังที่เหลืออยู่ของเราก็คือ การใช้ Web Browser ที่ให้มากับ Smart Phone เพื่อเข้าไปยังเว็บไซต์ของบริการนั้น ๆ และก็หวังว่ามันจะรู้ได้ว่า เราใช้ Smart Phone ยี่ห้อไหน รุ่นไหน เพื่อเข้าไปยังเว็บไซต์ของมัน และเมื่อมันรู้แล้ว ก็ภาวนาให้มันแสดงผลและรับการโต้ตอบตาม Smart Phone ของเราได้ด้วย

จริง ๆ แล้วโดยทางเทคนิคมันทำได้นะ ผมก็ทำเป็น โดยการอ่านค่าตัวแปรมาตรฐาน แล้วนำค่าคงที่ที่ได้ มาสกัดโครงสร้างข้อความ เพื่อเดา ๆ หรือฟันธงว่าผู้ที่เข้ามายังเว็บไซต์นั้น ได้ใช้ Device ใดในการเข้ามา จากนั้นก็แสดงผลตาม Theme ที่เตรียมเอาไว้ หรือ Redirect ไปยังหน้าเว็บไซต์ที่รองรับ Smart Phone ก็เป็นอันจบ ซึ่งการทำอย่างที่ว่ามันก็มีต้นทุนเพิ่มขึ้นนิดหน่อย (ไม่ใช่ทุกเว็บ) เพราะเหมือนกับการทำเว็บไซต์ใหม่ขึ้นมาอีกอันนึง เพียงแต่เป็นเว็บไซต์ที่ขนาดเล็กกว่าเท่านั้นเอง (ต้องทำ Theme ใหม่ แล้วใช้กลไกเดิม หรือสำเนากลไกเดิมมาใช้งาน)

งั้นเราก็จะเห็นว่า ตอนนี้ เส้นทางในการเข้าถึง App บน Smart Phone ของเรา สามารถแบ่งได้เป็น 2 เส้นทางสินะ คือ 1) เข้าไปดาวน์โหลด App มาลงที่เครื่องฯ แล้วก็เรียกตรง ๆ จากในเครื่องฯ หรือ 2) เข้าผ่าน Web Browser เพื่อใช้งาน Web Application รุ่น Mobile Application

ตามหลักพุทธศาสนาบอกเอาไว้ว่า มีแยกก็มีรวม มีรวมก็มีแยก ดังนั้น ผมก็เลยได้อ่านข่าวผ่านตาบ่อย ๆ ว่า มีความพยายามอย่างยิ่งยวด ที่จะทำให้มาตรฐานในการพัฒนา Mobile Application เป็นมาตรฐานเดียวกัน เพื่อจะได้ Deploy ได้ทั่ว ๆ โดยไม่ต้องเกี่ยงว่าเป็น OS ไหน ค่ายใด และในขณะเดียวกัน ผมก็เห็นข่าวการพัฒนา HTML รุ่นถัด ๆ ไป เพื่อให้การทำ Multimedia และ Animation ผ่าน HTML เทพยิ่ง ๆ ขึ้นแบบก้าวกระโดด ซึ่งก็หมายถึงการที่ Web Browser จะมีลูกเล่นมากมายก่ายกองขึ้น ในการแสดงผลและโต้ตอบกับผู้ใช้งาน

ถ้าผมใส่หมวกนักพัฒนา Mobile Application ผมก็คงต้องสนใจเรื่องนี้ให้มาก ๆ แต่ถ้าผมถอดหมวกที่ว่าออก แล้วใส่หมวกของการเป็นผู้ใช้งานแทนล่ะ อือม ผมก็คงไม่สนใจเรื่องนี้เท่าไหร่ เพราะตอนนี้ที่ผมสนใจก็คือ เมื่อไหร่กันหนอ ธุรกิจต่าง ๆ ที่เพิ่งจะปรับปรุงกลยุทธ์แนวรุก โดยการเปิดเว็บไซต์เพื่อบริการลูกค้า จะรู้จักปรับตัวอีกครั้งหนึ่ง เพื่อให้บริการลูกค้าที่กำ Device ที่เรียกว่า Smart Phone อย่างสมบูรณ์เสียที

เห็นได้ชัดว่าเป็นการตัดสินใจที่ว่องไวมาก และเพราะการตัดสินใจครั้งนี้นี่แหล่ะ ที่ทำให้ผมได้ครอบครอง Smart Phone เป็นการส่วนตัวเครื่องแรกในชีวิต!!!

หลังจากได้ทดลองอย่างจริงจัง ทำให้เห็นว่าผมต้องทบทวนแนวความคิดเกี่ยวกับ Software as a Service ใหม่ เพราะเดิมนั้น แนวคิดเรื่อง SaaS จะเน้นที่การส่งผ่านบริการซอฟต์แวร์ให้ผู้ใช้งาน ผ่านทาง Web Browser เป็นหลัก ซึ่งแสดงว่าต้องมีการใช้โปรโตคอล HTTP เพื่อการสื่อสารข้อมูล

อีกทั้งยังเน้นที่ความสะดวกรวดเร็ว เพราะไม่ต้องมาโหลดและติดตั้งซอฟต์แวร์ที่เครื่องฯ ก็สามารถจะใช้บริการผ่านทาง Web Browser ได้ ซึ่งมันเหมาะมากถ้าเราต้องใช้บริการผ่านเครื่องฯที่เขาล็อกสิทธิ์เอาไว้

แต่พอผมมาใช้ Smart Phone มันทำให้ผมรู้สึกอีกแบบนึง คือ ผมรู้สึกว่าผมไม่อยากใช้ SaaS ผ่าน Web Browser เลยอ่ะ คือ รู้สึกว่า Web Browser กลายเป็นตัวเกะกะกินทรัพยากรไป แล้วก็รู้สึกอยากจะใช้ SaaS ผ่าน Mobile Application แทน!!!

ผมมองว่านี่เป็นผลทางจิตวิทยาเลยนะ มันหมายความว่าถ้าใครใช้ Smart Phone ก็จะทำให้คน ๆ นั้นรู้สึกว่า อยากใช้บริการ SaaS ที่มันเหมาะกับ Device ที่ตัวเองใช้อยู่ โดยไม่สนใจหรอกว่ามันจะต้องผ่านโปรโตคอลอะไร คือ ขอแค่มัน Input -> Process -> Output ให้มันเหมาะกับ Device เป็นพอ

พอเห็นว่าเป็นแบบนี้ ผมก็เลยคิดว่า หลังจากผมทำ Beelony จนเป็นรุ่นเต็มและใช้จริงได้แล้ว ผมก็คงจะต้องมาทำโครงการ เพื่อสร้าง Mobile Application ขึ้นมาเป็นสินทรัพย์อีกซักตัวคงจะดี คือ ทำเตรียม ๆ เอาไว้ ต่อไปขยายใหญ่โตได้ จะได้มีช่องเติบโตต่อไป

ถือว่าผู้บริหารบริษัทในสมัยนั้น มีวิสัยทัศน์พอสมควร ก็เลยส่งคนของตัวเองไปเรียน Java ME แต่เสียดายที่วิสัยทัศน์ของท่าน ๆ ไกลไปหน่อย ก็เลยลืมดูไปว่าโทรศัพท์มือถือตอนนั้นอ่ะ มันทำอะไรไม่ได้จริ๊งจริง นอกจากจะใช้โทรคุยกันอย่างเดียว ผลสุดท้ายก็เลยไม่ได้ผลผลิตอะไรกลับมา

แต่มายุคนี้คงต้องคิดกันใหม่ เพราะคนเมืองเริ่มจะเสพ Mobile Application กันมากขึ้น ๆ ทุกที

ดังนั้น หนุ่มเอย สาวเอย หากพวกเจ้าคิดว่าคุณค่าของพวกเจ้า อยู่ที่การสร้างโปรแกรมคอมพิวเตอร์ได้อย่างคล่องแคล่วแล้วไซร้ พวกเจ้าจงเสพ Android Emulator โดยพลัน

ชอบอย่างเดียวคงไม่ได้ ต้องลงมือกระทำตามสิ่งที่ชอบด้วย จึงจะทำให้เกิดชิ้นงานออกมา ผมก็เลยลองใหญ่เลย แล้วก็พบว่า Javascript มันจะไม่ง่ายเลย ถ้าไม่มี jQuery และ jQuery ก็จะไม่ง่ายเลยถ้าไม่มี jQueryUI

ผมล่ะชอบจริง ๆ เลยไอ้เจ้า Framework ซ้อน Framework เนี่ย ^-^