ตามโมเดล ความมั่งคั่งปฏิวัติ เขียนโดย Alvin & Heidi Toffler แปลโดย คนชายขอบ

ในหนังสือ ความมั่งคั่งปฏิวัติ หน้าที่ 74-85 ได้อธิบายถึง การปะทะกันระหว่างความเร็ว ซึ่งผมจะหยิบยกมาใช้เพื่อการอธิบาย ดังนี้ …

1. 100 ไมล์ต่อชั่วโมง = ภาคธุรกิจ
2. 90 ไมล์ต่อชั่วโมง = ภาคประชาสังคม
3. 60 ไมล์ต่อชั่วโมง = ครอบครัว
4. 30 ไมล์ต่อชั่วโมง = สหภาพแรงงาน
5. 25 ไมล์ต่อชั่วโมง = หน่วยงานรัฐ
6. 10 ไมล์ต่อชั่วโมง = ระบบโรงเรียน
7. 5 ไมล์ต่อชั่วโมง = องค์กรโลกบาล
8. 3 ไมล์ต่อชั่วโมง = โครงสร้างทางการเมือง
9. 1 ไมล์ต่อชั่วโมง = กฎหมาย

จริง ๆ มันเป็นหนังสือที่เขียนโดยคนอเมริกัน สะท้อนภาพรวมของอเมริกัน แต่ผมเห็นว่าหลาย ๆ อย่างมันพอจะกล้อมแกล้มเข้ากับพี่ไทยเราได้ ก็เลยนำโมเดลการเปรียบเทียบมาใช้!!!

สีแดงที่ป้ายเอาไว้บอกถึงสิ่งที่ได้รับความเสียหายจากสงครามฯครั้งที่ผ่านมา ซึ่งจะเห็นว่าครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับวงการไอที เพราะภาคธุรกิจที่ได้รับความเสียหายในครั้งนี้ คือภาคการค้าปลีกสินค้าอุปโภคบริโภค ในขณะที่ภาคธุรกิจซึ่งเกี่ยวข้องกับการผลิตและการให้บริการด้านไอที ยังไม่ได้รับความเสียหายโดยตรงจากสงครามฯครั้งนี้มากนัก … แต่ครั้งหน้าไม่แน่!!!

ตามโมเดล เงินตราแห่งอนาคต เขียนโดย Bernard Lietaer

ในหนังสือ เงินตราแห่งอนาคต หน้าที่ 2-19 ได้อธิบายถึง เครื่องย่นกาลเวลา ซึ่งเป็นสิ่งเร่งให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในสังคม โดยมีเงินตราเป็นพาหะสำคัญในการเปลี่ยนแปลง อันได้แก่ …

1. อายุขัยที่ยืนยาวขึ้นของประชากร
2. การปฏิวัติเทคโนโลยีสารสนเทศ
3. การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศและการสูญสิ้นความหลากหลายของชีวภาพ
4. ระบบการเงินไร้เสถียรภาพ

ผมไม่ได้ป้ายสีแดงเอาไว้ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสงครามฯครั้งนี้ ไม่ได้สร้างความเสียหายใด ๆ กับ เครื่องย่นกาลเวลา ทั้งสี่แหล่งเลย (ถึงแม้การเผาเมืองจะทำให้สภาพภูมิอากาศเสียก็เถอะ) นั่นหมายความว่าเครื่องย่นกาลเวลาก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำงานของมัน และยังคงตั้งหน้าตั้งตาปฏิวัติเทคโนโลยีสารสนเทศต่อไป!!!

ตามโมเดล คลื่นลูกที่สาม เขียนโดย Alvin Toffler

ในหนังสือ คลื่นลูกที่สาม ทั้งเล่ม ได้อธิบายถึงสังคมที่เคลื่อนผ่านของอารยธรรมมนุษย์ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา โดยตั้งอยู่บนความเหลื่อมซ้อนของพื้นฐานทางสังคมที่แตกต่างกัน ไม่ว่าจะเป็น …

1. สังคมเกษตรกรรม
2. สังคมอุตสาหกรรมโลว์เทค
3. สังคมอุตสาหกรรมไฮเทค

สำหรับวงการไอทีเรา ถือว่าอยู่ในสังคมอุตสาหกรรมไฮเทค อือม จะว่าเป็นเรื่องดีหรือไม่ดีหรือเปล่าก็ไม่รู้นะ เพราะอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์ไฮเทคของไทยเราส่วนใหญ่ ล้วนนำเข้ามาทั้งนั้น ยิ่งซอฟต์แวร์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ยิ่งนำเข้ามาทั้งดุ้นเข้าไปใหญ่ ดังนั้น หากเกิดความเสียหายกับ ท่าเรือ หรือ สนามบิน หรือ ธุรกิจโทรคมนาคม จึงจะเกิดความเสียหายกับสังคมอุตสาหกรรมไฮเทคไทยโดยตรง

—

โดยส่วนตัวแล้วมองว่า สงครามแบบแยกย่อย ยังจำเป็นต้องใช้โมเดลอีกหลาย ๆ แบบเพื่อการอธิบายครับ เพื่อการป้องกันและป้องปรามความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต!!!

[tags]สงคราม, แยกย่อย, สงครามแบบแยกย่อย[/tags]

จากภาพจะเห็นว่า ประเทศมหาอำนาจเขามีขีดความสามารถในการตบตีในสมรภูมิ 5 มิติแล้ว ในขณะที่ประเทศไทยเรายังคงมีขีดความสามารถจำกัด คือยังตบตีกับเพื่อนบ้านได้ในสมรภูมิ 3 มิติอยู่!!!

เรายังขาดสมรภูมิอีก 2 มิติ ที่เรายังไม่สามารถสยายปีกเข้าไปถึงได้ นั่นคือ อวกาศ และ เครือข่ายคอมพิวเตอร์!!

ประเด็นที่ผมมองก็คือ โอกาสที่ประเทศไทยเราจะสร้างกำลังรบ สำหรับสมรภูมิอวกาศคงมีไม่มากนัก เพราะมันต้องใช้ต้นทุนมหาศาลล้านแปด แถมต้องผ่านร้อนผ่านหนาวอีกเยอะกว่าจะสำเร็จอีกต่างหาก และที่สำคัญ คนทางด้านนี้ของเมืองไทยเราก็มีน้อยซะด้วยสิ!!!

ส่วนสมรภูมิเครือข่ายคอมพิวเตอร์ ผมแทบจะไม่ห่วงเลย เพราะเมืองไทยเราพร้อมจะถอดปลั๊กคอมพิวเตอร์ทุกเครื่อง เพื่อความปลอดภัยอยู่แล้ว

ป.ล. สีแดงที่ป้ายเอาไว้ในรูป หมายถึง สมรภูมิที่ถือเป็นสมรภูมิหลัก ที่จำเป็นต้องทุ่มเทงบประมาณส่วนใหญ่ลงไป

[tags]สมรภูมิ, พื้นดิน, ทะเล, อากาศ, อวกาศ, เครือข่ายคอมพิวเตอร์[/tags]

แต่มีสิ่งหนึ่งที่คนทั่วไปไม่เคยได้สังเกต ซึ่งนั่นก็คือ “ปืน” เป็นอาวุธสังหารที่มีเอาไว้ใช้กับ “สัตว์มีกระดูกสันหลัง” เท่านั้น ดังนั้น เราจึงไม่เคยได้ยินข่้าวว่า เคยมีใครใช้ “ปืน” เพื่อฆ่า “ยุง” หรือใช้ “ปืน” เพื่อฆ่า “ต้นมะม่วง” แต่ประการใด!!!

ผมเคยคิดมาตลอดว่า ทำไมอาวุธฉลาด ๆ ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น รถถัง, เครื่องบินรบ, เรือรบ หรือ จรวดร่อน ก็ล้วนแต่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์กันทั้งนั้น แล้วทำไมหนอ “ปืนประจำกาย” จึงไม่ถูกควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ซะที?

และแล้วในที่สุดผมก็หาพบ ว่าเดี๋ยวนี้มันมี “ปืนประจำกาย” ที่ควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์แล้ว …

สำหรับ “ปืนประจำกาย” ในภาพข้างบนมีชื่อว่า “XM29” เป็น “ปืน” ที่ถูกออกแบบและพัฒนาร่วมระหว่างกองทัพบกของประเทศสหรัฐอเมริกาและเยอรมัน เป็นปืนแบบกึ่งอัตโนมัติ คือ ป้อนกระสุน, ง้างไกปืน และ สลัดปลอกกระสุนให้แบบอัตโนมัติ ส่วนการเหนี่ยวไกเป็นธุระของเราเอง!!

ส่วนคุณลักษณะที่เจ๋งโคตร ๆ น่ะประกอบไปด้วย …

1. ควบคุมการเล็งด้วยคอมพิวเตอร์ คือ เราส่อง ๆ ไปจุดที่น่าจะเป็นเป้าหมาย คอมพิวเตอร์มันก็จะคำนวณว่าเป้าหมายที่เป๊ะ ๆ อยู่ตรงไหน แล้วพอเราเหนี่ยวไกปืนเปรี้ยง กระสุนมันก็จะพุ่งเข้าไปหาเป้าหมายแบบจั๋ง ๆ
2. กระสุนเป็นแบบระเบิดตามการคำนวณของคอมพิวเตอร์ อีกทั้งยังเป็นกระสุนหัวแข็งเจาะเกราะอีกต่างหาก ดังนั้น ต่อให้เป้าหมายหลบเร้นอยู่ตรงไหน มันก็จะพุ่งทะลุเข้าไประเบิดให้ไส้แตกถึงที่เลย

น่าเสียดายที่มันเป็น “ปืนยาว” ซึ่งใช้สำหรับทหาร อีกทั้งมันยังมีอานุภาพในการสังหารโอเว่อร์ไปหน่อย ซึ่งโดยส่วนตัวแล้วผมมองว่า จุดที่ “ปืน” รุ่นนี้น่าสนใจ ไม่ได้อยู่ที่การควบคุมการระเบิดของกระสุนด้วยคอมพิวเตอร์หรอก หากแต่เป็นการเล็งด้วยระบบคอมพิวเตอร์มากกว่า!!!

ผมว่ามันจะดีกว่านะ ถ้าเอามันมาทำเป็น “ปืน” อีกรุ่นนึง ที่มันมีพฤติกรรมนุ่มนวลลงหน่อย โดยยังคงไว้ซึ่งระบบการเล็งอันเป็นเลิศอยู่ แต่เปลี่ยนจากกระสุนระเบิดเป็นกระสุนยาชาหรือกระสุนยาสลบแทน!!!

จำได้ว่าเคยอ่านการ์ตูนเรื่องนึง เขาบอกว่า นักดาบฝีมือเป็นเลิศ สามารถล้มคู่ต่อสู้ได้โดยที่ไม่ทำให้คู่ต่อสู้ตาย งั้น … ปืนที่ฉลาดเป็นเลิศ ก็น่าจะล้มคู่ต่อสู้ได้ โดยไม่ทำให้คู่ต่อสู้ตายเช่นกัน!!!

[tags]ปืน, ประจำกาย, ควบคุม, คอมพิวเตอร์, XM29[/tags]

งั้นไม่เป็นไร ผมเขียนให้ก็ได้ (แปลจาก Deletionpedia อีกทีนึง) เพื่อให้พวกเราได้รู้กันอย่างถ้วนทั่วกัน …

ชื่อ : การก่อการร้ายในรูปแบบคลื่นลูกที่สาม

ผลลัพธ์ : ประเทศกลายเป็นอัมพาต และ เข้าสู่การปกครองแบบไร้ขื่อแป

ความมุ่งหวัง : ทำให้เกิดความสับสนอลหม่าน, ไร้ขื่อแป, สูญเสียระบบการควบคุม และ ความปกติสุขของบ้านเมืองหายไป

ขั้นตอน : ประกอบด้วย 3 ขั้นตอนใหญ่ดังต่อไปนี้

1. ปิดระบบคมนาคม ได้แก่ การรบกวนไฟสัญญาณในพื้นที่จราจร เช่น ตามถนน, สนามบิน, ทางด่วน และ รถไฟ โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำให้พลเรือนเสียศูนย์
2. ปิดระบบการเงิน ได้แก่ ตลาดหุ้น, ตลาดเงิน, หน่วยงานรัฐ และ หน่วยงานความมั่นคง ซึ่งอาจจะใช้วิธีการเข้าไปปั่นป่วนระบบอิเลกทรอนิกส์ หรือ ปั่นป่วนการเข้างาน/ปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่รัฐ (หน่วยงานรัฐ/หน่วยงานความมั่นคง มันเกี่ยวกับระบบการเงินตรงไหนวะ?) โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำให้เจ้าหน้าที่รัฐบังคับใช้กฎหมายไม่ได้
3. ปิดระบบสาธารณูปโภคขั้นพื้นฐานและระบบโทรคมนาคม ได้แก่ การตัดไฟฟ้า, ตัดน้ำประปา, ตัดโทรศัพท์, ตัดสัญญาณมือถือ, ตัดสัญญาณดาวเทียม และ ตัดเครื่องจักรทุกอย่างที่ต้องใช้ไฟฟ้าเพื่อการหล่อเลี้ยง โดยมีจุดประสงค์เพื่อทำให้ประชาชนล้มละลายในการดำรงชีวิต!!!

การก่อการร้ายในคลื่นลูกที่สามจะไม่ใช้ “กองกำลังติดอาวุธ” ในการดำเนินกลยุทธ์ แต่จะใช้ ผู้เชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์, คอมพิวเตอร์ และ เครือข่ายคอมพิวเตอร์ เป็นปัจจัยในการดำเนินการแทน ซึ่งมันก็เลยไม่ใช่เรื่องน่าห่วงสำหรับประเทศไทยเท่าไหร่ เพราะทุกวันนี้ระบบต่าง ๆ ของประเทศไทยยังไม่ได้ผูกกับระบบอิเลกทรอนิกส์แบบรวมศูนย์ … อือม หมายถึง มันยังกระจัดกระจายกันอยู่ เป็นแบบหน่วยงานใครหน่วยงานมัน และบางครั้งคนในหน่วยงานตัวเองก็บ๊อง เข้าระบบตัวเองไม่ได้ก็มี T-T

โดยสรุปแล้ว การพึ่งระบบอิิเลกทรอนิกส์แบบรวมศูนย์มากเกินไป มันก็ไม่ดีเหมือนกันเน้อะ!!

[tags]ก่อการร้าย, คลื่นลูกที่สาม, ปิดระบบ[/tags]

หรือไม่ก็กลัวแม่นไม่พอ นอกจากไม่สามารถจู่โจมให้เข้าเป้า จนไม่สามารถหยุดคนร้ายได้แล้ว ยังทำให้คนร้ายโมโหแล้วทำร้ายเราหนักกว่าเดิมอีก

ไม่ว่าจะเป็น มีด, ดาบ, ดิ้ว หรือ ปืน ก็ล้วนมีข้อดีข้อเสียในการใช้ทั้งนั้น!!

แต่ที่สหรัฐอเมริกาเขามีอาวุธประจำกายแบบใหม่ครับ ตอนนี้กำลังเป็นที่นิยมใช้มาก เนื่องจากมันอุดข้อเสียหลาย ๆ อย่างของอาวุธที่กล่าวในข้างต้น และที่สำคัญมันถูกกฎหมายด้วยในหลายรัฐของสหรัฐอเมริกา!!!

อาวุธดังกล่าวคือ Taser C2 ในภาพด้านซ้ายครับ หรือถ้าให้เรียกเป็นภาษาไทยก็คือ “เครื่องยิงลูกดอกช็อตไฟฟ้าแรงดันสูง”

มันมีคุณสมบัติิเหมือนกับเครื่องช็อตไฟฟ้าทั่วไปทุกประการ แต่สิ่งที่เหนือกว่าก็คือมันมีระยะยิงอยู่ที่ 4 เมตร แถมยิงแม่นอีกต่างหาก อีกทั้งยังสามารถปล่อยแรงดันไฟฟ้าได้ที่ 400,000 โวลต์ กระแสไฟฟ้าที่ 1/8 แอมแปร์

ด้วยแรงดันไฟฟ้าที่สูง แต่กระแสไฟฟ้าที่ต่ำ จึงทำให้ผู้ที่ถูกยิงใส่กลายเป็นอัมพาตล้มลงในทันที เนื่องจากแรงดันไฟฟ้าเข้าไปก่อกวนการทำงานของกล้ามเนื้อ จนกล้ามเนื้อหยุดการทำงานไปพักใหญ่ ๆ

ผู้ที่ถูกยิงจะไม่บาดเจ็บ, พิการ หรือเสียชีวิต เพียงแต่ถูกหยุดให้กองอยู่กับพื้นเท่านั้น ทำให้พลเรือนสามารถป้องกันตัวเองได้โดยไม่เป็นการทำเกินกว่าเหตุ อีกทั้งยังมีเวลาเพียงพอที่จะแจ้งต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อให้ตำรวจมาช่วยเหลือได้อย่างทันท่วงที

บริษัท Taser International จำกัด เป็นเจ้าของผลิตภัณฑ์ตัวนี้ครับ บริษัทนี้ทำแต่อาวุธประจำกายประเภทช็อตไฟฟ้า ไม่ว่าจะเป็นเครื่องช็อตไฟฟ้าแบบระยะประชิด, กระบองไฟฟ้า, เครื่องยิงลูกดอกช็อตไฟฟ้า หรือแม้แต่กระสุนปืนลูกซองแบบช็อตไฟฟ้า เป็นต้น ซึ่งอาวุธเหล่านี้ล้วนเป็นอาวุธประจำกายแบบอิเล็กทรอนิกส์ทั้งสิ้น

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=CK2OsttO614]

สิ่งที่ผมสนใจเกี่ยวกับมันก็คือ นอกจากมันจะเป็นเครื่องยิงลูกดอกช็อตไฟฟ้าแรงสูงแล้ว มันยังเป็นเครื่องเล่น MP3 ด้วย (เอาเข้าไป) อีกทั้งมันยังมีช่อง RJ เพื่อให้ต่อเข้ากับคอมพิวเตอร์ สำหรับดาวน์โหลดประวัติการยิงได้อีกด้วยนะเออ และที่ร้ายไปกว่านั้นก็คือ การที่เราจะใช้ Taser C2 ได้นั้น เราต้องเข้าไปยังเว็บไซต์ของเขาเพื่อขอ Activate Code มาก่อน จากนั้นจึงค่อยเอา Activate Code ที่ได้มาเปิดใช้ Taser C2 อีกทีนึง

ทำอย่างกับการลงทะเบียนใช้งานซอฟต์แวร์แน่ะ!!!

บริษัทนี้เขายังไม่หยุดเพียงแค่นี้นะครับ เพราะข้อจำกัดของ Taser C2 ก็คือถึงจะยิงลูกดอกได้ไกลตั้ง 4 เมตร แต่ลูกดอกก็ยังต้องต่อกับสายไฟเส้นบาง ๆ ติดกับตัวปืนอยู่ดี ซึ่งแบบนี้ก็ยังเรียกว่าเป็นระบบแบบมีสายอยู่ ดังนั้นสิ่งที่บริษัทนี้จะวิจัยต่อก็คือ การทำให้การช็อตไฟฟ้าไม่จำเป็นจะต้องใช้สายเหนี่ยวนำอีกต่อไป เป็นแบบไร้สายนั่นแหล่ะ

โดยจะใช้เทคโนโลยี Electrolaser เข้ามาช่วยในการนี้ ซึ่งเทคโนโลยีดังกล่าวถ้าวิเคราะห์ลงไปในรายละเอียดก็สรุปได้ว่า มันคือการสร้างเครื่องยิงสายฟ้าผ่าขนาดพกพานั่นเอง!!!

สรุปแล้วผมคิดว่าต่อไปแม้แต่อาวุธประจำกาย ก็คงจะต้องข้องแวะและเกี่ยวข้องกับอิเลกทรอนิกส์และคอมพิวเตอร์มากยิ่งขึ้นเป็นแน่ ก็ไม่แน่นะครับ ในอนาคตเราอาจจะพบว่าโทรศัพท์มือถือของเรา นอกจากจะเข้าอินเตอร์เน็ต, ฟังเพลง, ถ่ายรูป, ถ่ายวีดีโอได้แล้ว มันอาจจะสามารถยิงสายฟ้าผ่าไปยังผู้ร้ายที่จะเข้ามาทำร้ายเราก็ได้

ใครจะรู้???

หลีกเลี่ยง ดีกว่า ต่อสู้

ต่อสู้ ดีกว่า บาดเจ็บ

บาดเจ็บ ดีกว่า พิการ

พิการ ดีกว่า ตาย

ป.ล. 1) Taser C2 ขายเฉพาะในสหรัฐอเมริกาเท่านั้น และห้ามนำออกนอกประเทศเด็ดขาด

ป.ล. 2) เครื่องช็อตไฟฟ้าที่ขายแถวคลองถมเป็นของเมืองจีน มีแรงดันไฟฟ้าที่ยังไม่ถึงขั้น ดังนั้นเอาไปป้องกันตัวก็ไม่ใช่ว่าจะใช้ได้จริง แถมยังโดนตำรวจไทยจับอีกต่างหาก

[tags]อาวุธ,คอมพิวเตอร์,อิเลกทรอนิกส์,electrolaser,taser,taser c2[/tags]

1.  ในยุคเกษตรกรรม ผู้ใดมีดาบและใช้ดาบเก่ง ผู้นั้นมีอำนาจ

2.  ในยุคอุตสาหกรรม ผู้ใดมีปืนและใช้ปืนเก่ง ผู้นั้นมีอำนาจ

3.  ในยุคทุนนิยมครองโลก ผู้ใดมีเงินตราและใช้เงินตราเก่ง ผู้นั้นมีอำนาจ

4.  ในยุคปฏิวัติสารสนเทศ ผู้ใดมีซอฟต์แวร์และใช้ซอฟต์แวร์เก่ง ผู้นั้นมีอำนาจ

สำหรับ 3 ข้อแรกนี่ไม่คิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะมันเป็นไปแล้ว แต่ไอ้ข้อ 4 นี่สิ มันจะเป็นไปได้แค่ไหน?

อือม แต่ก็ไม่แน่นะ เพราะสมัยก่อนก็ไม่เคยมีใครคิดว่าเงินตราจะบันดาลให้คนมีอำนาจขึ้นมาได้นี่นา ก็ไม่แน่ว่าต่อไปในภายภาคหน้า ซอฟต์แวร์ก็อาจจะบันดาลให้คนมีอำนาจขึ้นมาได้เช่นกัน!!!

[tags]ดาบ, ปืน, เงินตรา, ซอฟต์แวร์, สมมติฐาน[/tags]

ข่าวดังกล่าวเป็นข่าวเล็ก ๆ ครับ ผมเองคลิ๊กเข้าไปดูแล้วก็พบว่ามีคนเข้ามาดูข่าวนี้ไม่กี่ร้อยคน น้อยจัง!!!

ผมคิดว่ามนุษย์เราคงเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีการฝังรหัสพันธุกรรมให้ชอบใช้กำลังต่อกันนะ มนุษย์เราจึงสร้างอารยธรรมขึ้นมาโดยการทำสงครามตลอดมา ตอนแรกก็ทำสงครามกับสัตว์อื่น จนไม่มีสัตว์ชนิดไหนที่จะทำสงครามชนะมนุษย์แล้ว ช่วงหมื่นปีที่ผ่านมา มนุษย์ก็เลยหันหน้ามาทำสงครามกันเอง

ความก้าวหน้าของระบบทุน, วิทยาศาสตร์, วิศวกรรมศาสตร์ และอุตสาหกรรมเป็นสิ่งที่ทำให้แนวรบของสงครามเปลี่ยนไป โลกมันเปลี่ยนไป จากที่สมัยก่อนแนวรบอยู่เพียงชายแดนเท่านั้น มาพักหลังแนวรบก็ขยับเข้ามาในตัวเมืองมากขึ้น

คนส่วนใหญ่ยังเข้าใจอยู่ว่าสงครามหมายถึงการที่มนุษย์ใช้อาวุธยุทโธปกรณ์มาห้ำหั่นกัน เพื่อให้เสียเลือด, เสียเนื้อ, เสียชีวิต, อาคารสถานที่พินาศย่อยยับ, ข้าวของเสียหาย เป็นต้น ซึ่งผมก็เข้าใจว่ามันเป็นรูปแบบของสงครามที่มนุษย์เราพานพบกันมาในประวัติศาสตร์จนเห็นเป็นรูปแบบตายตัวไป

แต่เดี๋ยวนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว รูปแบบของสงครามมันไม่ได้มีเพียงแค่แนวรบเดียวแล้ว มันยังมีอีกหลาย ๆ แนวรบอีก ไม่ว่าจะเป็นแนวรบด้านเศรษฐกิจ, แนวรบด้านวัฒนธรรม, แนวรบด้านสื่อสารมวลชน และแนวรบด้านสารสนเทศ

สำหรับแนวรบด้านอื่น ๆ คงไม่เกี่ยวกับนักพัฒนาซอฟต์แวร์เท่าไหร่นัก แต่แนวรบด้านสารสนเทศซึ่งพวกฝรั่งเรียกว่า Information Warfare และ Network-centric Warfare เป็นสิ่งที่ควรจับตามอง

มันเป็นการเปลี่ยนมิติของสงครามอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นัยของความหมายก็คือนักพัฒนาซอฟต์แวร์, วิศวกรซอฟต์แวร์, วิศวกรเครือข่าย และวิศวกรคอมพิวเตอร์ ผู้ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความรู้, ความสามารถ และทักษะต่าง ๆ ในทางคอมพิวเตอร์, ในการเขียนโปรแกรม, ในระบบเครือข่าย, ในระบบอินเตอร์เน็ต และในระบบการเข้ารหัสถอดรหัส ก็สามารถติดอาวุธทางปัญญาเพื่อจะเป็นทหารที่จะรบในแนวรบด้านสารสนเทศได้เช่นกัน

เท่าที่ผมทราบ กระทรวงกลาโหมของไทยเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจในเรื่องนี้ เพราะได้มีการให้ทุนกับทหารที่มีสติปัญญาดีเพื่อไปเรียนต่อในต่างประเทศในสาขาวิชาทางคอมพิวเตอร์ต่าง ๆ โดยหวังว่าจะกลับมาเป็นกองกำลังในแนวรบทางด้านสารสนเทศในอนาคต อีกทั้งถ้าผมเดาไม่ผิด ทางกองทัพเองก็คงจะมีการตั้งกองกำลังลับ ๆ เพื่อไว้ต่อกรกับแนวรบทางด้านสารสนเทศเช่นกัน (สงสัยได้รับการสนับสนุนจากอเมริกา ซึ่งอันนี้ผมไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ นั่นเป็นเรื่องของกองทัพ ประชาชนอย่างผมไม่เกี่ยว)

แต่ผมมองว่าคงไม่ใช่แค่ธุระของทหารเท่านั้นแล้วครับ สำหรับการปกป้องแนวรบด้านสารสนเทศของประเทศไทย มันเป็นธุระของนักพัฒนาซอฟต์แวร์, วิศวกรซอฟต์แวร์, วิศวกรเครือข่าย และวิศวกรคอมพิวเตอร์ที่กระจัดกระจายอยู่ในประเทศไทยด้วย

เพราะรูปแบบของสงครามในแนวรบนี้ มันสลับซับซ้อนจนเกินกว่าจะให้ทหารดูแลแต่เพียงฝ่ายเดียว ทหารดูแลไม่ทั่วถึงหรอก ลำพังดูแลแนวรบปรกติทั้งบก, น่านน้ำ และ น่านฟ้า ก็ลำบากวุ่นวายจะแย่อยู่แล้ว

แล้วเราจะทำยังไงล่ะ ถึงจะปกป้องแนวรบด้านสารสนเทศนี้ได้?

ง่าย ๆ ครับ คนทั่วไปอาจจะคิดว่ามันยาก คำตอบก็คือ หากเราทำงานทางด้านคอมพิวเตอร์อยู่ในหน่วยงานที่สำคัญของชาติอันได้แก่ หน่วยงานรัฐ, สถาบันการเงิน, ตลาดเงิน, ตลาดทุน หรือบริษัทชั้นนำซึ่งทำธุรกิจผูกขาดของไทย ซึ่งองค์กรเหล่านี้ล้วนเป็นองค์กรที่สำคัญและขับเคลื่อนด้วยระบบคอมพิวเตอร์ทั้งสิ้น เราในฐานะชิ้นเฟืองที่สำคัญของระบบ ก็ควรออกแบบระบบ, ออกแบบซอฟต์แวร์, ออกแบบเครือข่าย และออกแบบสถาปัตยกรรมทางคอมพิวเตอร์ให้มันดียิ่ง ๆ ขึ้นไป แล้วคอยเฝ้าระวังไว้ ไม่ให้ใครหน้าไหนเข้ามาทำอันตราย, ทำร้าย หรือรบกวนได้

ก่อนหน้านี้คนไทยเราอ่อนด้อยทางด้านเศรษฐกิจ จนต้องถูกโจมตีในแนวรบด้านเศรษฐกิจมาแล้ว ผมหวังว่าคนไทยเราคงไม่อ่อนด้อยทางด้านสารสนเทศ จนต้องถูกโจมตีในแนวรบด้านสารสนเทศในภายภาคหน้าหรอกนะ เพราะถึงตอนนั้นแม้แต่ทหารเอง ก็คงจะช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกัน เหอ ๆ

[tags]information warfare, แนวรบ, สารสนเทศ, แนวรบด้านสารสนเทศ, สงคราม[/tags]