หลังจากซื้อมาแล้วผมก็มานั่งอ่านครับ ค่อย ๆ อ่านไปทีล่ะหน้าเหมือนกับการอ่านหนังสือคอมพิวเตอร์ทั่วไป … จนผ่านไปสิบกว่าหน้าแล้วก็มานึกขึ้นได้!!!

สิ่งที่นึกขึ้นได้ก็คือพจนานุกรมมันไม่เหมือนกับหนังสือทั่วไปนี่หว่า เราจะใช้ประโยชน์จากมันก็ต่อเมื่อเราอยากจะรู้คำศัพท์ เมื่อเราอยากรู้คำศัพท์เราจึงค่อยมาเปิดมันแล้วก็อ่านมัน งั้นการที่ผมมานั่งอ่านมันเหมือนหนังสือทั่วไปก็ไม่ถูกต้องอ่ะดิ

เพราะถ้าผมอ่านมันจนหมดแล้ว แถมจำได้ด้วย ก็แสดงว่าผมกำลังยัดพจนานุกรมศัพท์คอมพิวเตอร์เล่มดังกล่าวเข้าหัวผมอ่ะดิ แล้วแบบนี้หนังสือเล่มนี้มันจะมีประโยชน์อะไรอ่ะ!!!

ที่แท้แล้วหนังสือมันมีอยู่สองจำพวกนี่เอง จำพวกแรกมีหน้าที่เป็น “สื่อกลางในการส่งผ่านข้อมูล” กับอีกประเภทนึงเป็น “สื่อกลางในการเก็บข้อมูล”

ความรู้บางอย่างเราไม่จำเป็นต้องจำไว้ในหัวก็ได้ เพียงแต่เราจำได้ว่าเราจะสืบค้นได้จากที่ไหนก็พอ เหมือนอย่างพจนานุกรมนั่นประไร

ทุกวันนี้ผมไม่ได้ใช้มันแล้วครับ เพราะ wikipedia เจ๋งกว่าเป็นไหน ๆ เลย อิ อิ

ป.ล. ใครยังท่องคำศัพท์คอมพิวเตอร์อยู่ ก็เลิกซะเถอะนะครับ เพราะมันไม่ได้ช่วยทำให้หยักสมองเพิ่มขึ้นเล้ย จริง ๆ นะ

[tags]พจนานุกรม,ศัพท์,คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,หนังสือเก่า[/tags]

ตอนที่พบเห็นหนังสือเล่มนี้นั้น มันถูกห่อพลาสติกเอาไว้อย่างดีเลยครับ นัยว่าจะไม่ให้อ่านฟรี ถ้าอยากอ่านก็ต้องจ่าย ผมอยากอ่าน ผมเลยยอมจ่าย แพงด้วยนะเล่มล่ะเกือบหกร้อยบาทแน่ะ ตอนนู้นอ่ะ

พอเอามาเปิดอ่านดูก็สบถออกมาได้ประโยคเดียวว่า “หนังสือห่าอะไรวะเนี่ย?” เพราะข้างในนั้นมันเล่าสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ 80386/80486, การจัดการหน่วยความจำ, การจัดการไฟล์ข้อมูล ฯลฯ ซึ่งมันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับการเขียนโปรแกรมเลย

แต่เนื่องจากผมงกครับ ในเมื่อพลาดพลั้งซื้อมาแล้วก็ต้องอ่าน แต่อ่านไปได้ไม่นานก็โยนมันเข้าตู้หนังสือไป ไม่สนใจใยดีมันอีก

ภายหลังผมได้เรียนวิชาสถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์, วิชา Assembly และวิชาระบบปฏิบัติการ ผมจึงเริ่มมีพื้นฐานขึ้นมาบ้าง ก็เลยไปเอามันมาอ่านใหม่อีกครั้ง

จุดที่ผมสนใจสำหรับหนังสือเล่มนี้ก็คือมันมีการอธิบายคำสั่งภาษาเครื่องของ CPU 80386/80486 ด้วย ผมตื่นเต้น เพราะมันเหนือล้ำกว่า Assembly มาก มันทำให้ผมเข้าใจว่าคำสั่ง Assembly ที่ผมเรียนมานั้น จริง ๆ แล้วมีการเข้ารหัสเป็นเลขฐานสองในรูปแบบภาษาเครื่องยังไง

ไม่รู้ว่าเมืองไทยเราจะมีเซียนภาษาเครื่องของ CPU ตระกูล Intel หรือเปล่า ที่เก่งประมาณว่ามองภาษาเครื่องปร๊าดเดียวก็รู้ว่าโปรแกรมนั้น ๆ ทำงานยังไงบ้างอ่ะ … สงสัยไม่มี

[tags]คอมพิวเตอร์,หนังสือเก่า,เขียนโปรแกรม,การเขียนโปรแกรม,80386,80486,ภาษาเครื่อง[/tags]

แต่ตอนนี้ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันแล้วล่ะ เพราะล่าสุดผมเห็นว่า Visual Basic มันเปลี่ยนไปแล้ว คิดว่าคงเป็นเพราะมันไปอยู่บน Visual Studio.NET ซึ่งเป็น IDE ที่ให้การสนับสนุน .NET Framework แบบเต็มตัว ก็เลยทำให้ IDE ที่เกาะอยู่กับ Visual Studio .NET วิวัฒนาการกันเป็น OOP เต็มตัวซะที

ผมซื้อหนังสือเล่มนี้มาเพราะความอยากรู้อยากเห็นครับ คือตอนนั้น…ตอนนู้นดีกว่า ตอนนู้นทราบมาว่าที่ทำงานส่วนใหญ่ล้วนใช้ Visual Basic ในการพัฒนาซอฟต์แวร์ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือตลาดแรงงานกำลังต้องการคนที่เป็น Visual Basic อ่ะ ผมเองก็เป็นแรงงานใช้สมองคนนึง จะไปต่อต้านกับกระแสหลักแห่งตลาดก็ไม่ได้ ถ้าดื้อรั้นก็คงอดตาย ก็เลยกัดฟันซื้อหนังสือเล่มนี้มาอ่าน เพื่อมาหัดใช้ Visual Basic ให้เป็นเร็ว ๆ จะได้ออกไปทำมาหากินได้

หนังสือเล่มนี้จึงเป็นหนังสือชุดแรก ๆ ของซีเอ็ดเลยมั๊งครับ ที่แปลมาจากลิขสิทธิ์ที่ไมโครซอฟท์มอบให้ เป็นหนังสือที่มีจำนวนหน้าที่เยอะมาก เพราะเป็นหนังสือภาคปฏิบัติ จึงมีภาพประกอบพร้อมขั้นตอนละเอียดยิบบรรจุอยู่ในนั้น อีกทั้งยังมีซีดีแนบมาที่ปกหลังด้วย เป็นอะไรที่เท่ห์มาก ๆ เลยล่ะ

[tags]คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,เขียนโปรแกรม,วิชวลเบสิค,โปรแกรม,หนังสือเก่า[/tags]

ผมเองก็อยากจะลองเหมือนกัน แต่เนื่องจากว่าหลักสูตรวิทยาการคอมพิวเตอร์ มีการบรรจุบุพวิชาที่เกี่ยวข้องกับไฟฟ้า และอิเลกทรอนิกส์ไม่มากนัก (น้อยเลยล่ะ) การที่จะทดลองเขียนโปรแกรมควบคุมฮาร์ดแวร์จึงไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ (ยกเว้นคน ๆ นั้นจะเป็นผู้เพียรพยายามที่จะศึกษามัน ก็น่าจะสามารถทำได้)

เพราะการที่เราจะทำได้ เราจำเป็นที่จะต้องเรียนบุพวิชาที่วิศวกรไฟฟ้า, วิศวกรอิเลกทรอนิกส์ และวิศวกรคอมพิวเตอร์เขาเรียนกัน และถ้าวิชาเหล่านั้นมันศึกษาให้เข้าใจได้โดยง่าย เมืองไทยเราก็คงจะไม่มีคนจบวิศวะออกมาเพียงเล็กน้อย เมื่อเทียบกับจำนวนประชากรแบบนี้หรอก

ผมมีแอบดื้อนะ ไม่เชื่อว่าต้องเรียนวิศวะถึงจะเขียนโปรแกรมเพื่อควบคุมฮาร์ดแวร์ได้ ไม่เชื่อว่าต้องมีพื้นฐานบุพวิชาต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับไฟฟ้าและอิเลกทรอนิกส์ ถึงจะเขียนโปรแกรมเพื่อควบคุมฮาร์ดแวร์ได้ ผมก็เลยลองซื้อหนังสือเล่มนี้มาอ่านดู

หนังสือเล่มนี้สอนให้เราเขียนชุดคำสั่งภาษาซีบน MS-DOS เพื่อส่งสัญญาณไปควบคุม Stepping Motor ครับ จากการอ่านดูก็พบว่าถ้าเราทำตามเขา เราก็จะสามารถทำได้ …. แต่ …. เราจะประยุกต์ไปทำอย่างอื่นไม่ได้ ด้วยเหตุเพราะเขาได้สร้างกรอบทางความคิดให้เราปฏิบัติตามไว้แล้ว และถ้าเราจะออกจากกรอบความคิดนั้น ๆ ได้ เราก็ต้องมีความรู้ในบุพวิชาทางไฟฟ้าและอิเลกทรอนิกส์นั่นเอง

Stepping Motor = มอเตอร์ที่มีการหมุนรอบตัวเองอย่างแม่นยำมาก ๆ เหมาะจะใช้ในการขับเคลื่อนกลจักรฟันเฟือง ในการควบคุมเครื่องกลต่าง ๆ

ผมเลยเข้าใจว่าหนังสือแบบนี้มันเป็นแนว Dummy มันแค่ให้เราหัดทำตาม แต่ถ้าเราไม่รู้องค์วิชาที่จำเป็น เราก็คงได้แต่ทำตามเท่านั้นเอง ไม่สามารถเข้าใจชัดเจนแตกฉานได้

โดยรวมแล้วดูเหมือนว่า ถ้าเราจะเรียนแค่เปลือกเราก็เรียนได้ แต่ถ้าจะให้รู้ลึกซึ้งแล้ว เราก็คงต้องเคยลงเรียนในสาขาวิชาที่สอดคล้องกับเรื่องนั้น ๆ เพื่อให้ได้บุพวิชาที่เป็นพื้นฐานมาอยู่ดี

[tags]ภาษาซี,คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,การสร้างซอฟต์แวร์,หนังสือเก่า[/tags]

เพื่อนผมบอกว่าหนังสือเล่มนี้แตกต่าง เพราะมันสอนเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมติดต่อกับ Video Ram เพื่อยิงจุดสีออกที่จอภาพแบบทันทีทันใด, สอนการเขียนโปรแกรมติดต่อกับพอร์ตขนาด 8 บิตและ 16 บิต, สอนเกี่ยวกับ Software Interrupt ด้วยภาษาซี, สอนการแทรกคำสั่งแอสเซมบลี้ไว้ในโค้ดภาษาซี เป็นต้น

ผมบ้าเขียนโปรแกรมครับตอนนั้น ถ้ามีตำราเล่มไหนสอนวิธีการเขียนโปรแกรมแบบซับซ้อนนะ ผมก็จะไปเสาะหามาเก็บสะสมไว้ แล้วก็ฝึกฝนตามเพื่อให้เกิดความชำนาญ คือรู้สึกนะตอนนั้นอ่ะ ว่าการที่เราสามารถเขียนซอฟต์แวร์เพื่อควบคุมคอมพิวเตอร์ได้ช่ำชองกว่าคนรุ่นเดียวกัน เป็นอะไรที่ภาคภูมิใจซะไม่มีเลย

หนังสือเล่มนี้มีลักษณะเด่นอยู่อย่างนึง ตรงที่เป็นหนังสือแปล ที่ว่าเด่นก็เพราะก่อนหน้านั้นสำนักพิมพ์ของไทย มักให้คนไทยเป็นผู้แต่งหนังสือคอมพิวเตอร์ด้วยตนเอง ยังไม่นิยมแปลมาทั้งดุ้น แต่พักหลังเข้าใจว่าคอมพิวเตอร์มันเริ่มเป็นที่นิยมมากขึ้น แถมตำราคอมพิวเตอร์ของฝรั่งก็ดีกว่าด้วย แล้วเรื่องลิขสิทธิ์ก็ยังเป็นอะไรที่คลุมเคลือกันอยู่ ก็เลยเกิดการแปลหนังสือของฝรั่งมาเป็นภาษาไทย เพื่อขายให้คนไทยอีกทีนึง

ตอนนั้นยังไม่มีอินเตอร์เน็ตครับ การจะได้รับความรู้ของพวกฝรั่ง ก็เลยต้องหวังพึ่งการแปลหนังสือของสำนักพิมพ์ไปโดยปริยาย อีกอย่าง ผมเพิ่งมารู้ภายหลังครับว่า ความรู้ในหนังสือเล่มนี้นั้น เป็นความรู้ซึ่งคนคอมพิวเตอร์ของฝรั่งรู้มาก่อนผมแล้วถึง 2 – 3 ปี

เขารู้กันไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ถึงได้ส่งต่อความรู้มาให้เรา!!!

การเกิดขึ้นของอินเตอร์เน็ตคงช่วยให้ความรู้ทางคอมพิวเตอร์ของเรา ไม่ล้าหลังพวกฝรั่งถึง 2 – 3 ปีแบบสมัยก่อนอีกต่อไปแล้วเน้อะ ดีจัง

[tags]หนังสือเก่า,คอมพิวเตอร์,หนังสือคอมพิวเตอร์,ความรู้,อินเตอร์เน็ต[/tags]

หนังสือเล่มนี้ผมซื้อมาตอนที่อินเตอร์เน็ตเริ่มบูมใหม่ ๆ ครับ ตอนนั้นยังไม่มี Server Side Scripting เลยล่ะ จะมีก็แต่ภาษา HTML และ JavaScript

เป็นอะไรที่โบราณมากถ้ามองผ่านมุมมองสมัยนี้ แต่ถ้าเป็นสมัยนั้นนะ การเขียนเว๊ปเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจมากเชียวแหล่ะ ถึงมันจะเป็น Static Web ก็ตามที

แล้วภาษา HTML มันก็มีรายละเอียดเยอะมาก ๆ เลย ก็เลยมีคนรวบรวมชุดคำสั่ง HTML แล้วตีพิมพ์เป็นหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา

ผมชอบหนังสือประเภทพจนานุกรมหรือสารานุกรม ก็เลยซื้อเก็บเอาไว้ ถึงแม้ว่าตอนนู้นผมจะไม่มีโอกาสเขียนเว๊ปเลยก็ตาม เพราะตอนนั้นมัวแต่ยุ่งกับการเขียนซอฟต์แวร์ควบคุม smart card, เขียนซอฟต์แวร์รับส่งข้อมูลผ่านโมเด็ม, เขียนซอฟต์แวร์ต่อเชื่อมกับระบบ contact center เป็นต้น

ถ้าคนทำหนังสือเล่มนี้สามารถทำนายอนาคตได้ เขาคงจะถอดใจแล้วก็เลิกทำหนังสือเล่มนี้เป็นแน่ เพราะภายหลังจากนั้นเพียงแค่ปีเดียว ผมก็พบว่าผมสามารถที่จะหาคำอธิบายภาษา HTML โดยละเอียดได้จากอินเตอร์เน็ต แถมฟรีไม่ต้องเสียตังค์ด้วย (นอกจากค่าโทรศัพท์และค่าอินเตอร์เน็ต) และภายหลังบริษัทซอฟต์แวร์ต่างก็ออกผลิตภัณฑ์ที่เอื้ออำนวยให้นักพัฒนาเว๊ป สร้างเว๊ปได้ง่าย ๆ โดยไม่ต้องจดจำภาษา HTML ทั้งหมดอีกต่อไป

ก็อย่างที่รู้ ๆ กันว่าซอฟต์แวร์จำพวกนั้นก็ได้แก่ Macromedia Dreamweaver, Macromedia HomeSite หรือ Microsoft FrontPage เป็นต้น

ดูเหมือนว่าเราจะได้แง่คิดอะไรอย่างนึงว่า ถ้าเราจะทำอะไรซักอย่างนึง ซึ่งถึงแม้ว่าในปัจจุบันไม่มีคู่แข่งขันกับเราแล้วก็ตาม แต่เราก็คงต้องคำนึงถึงอนาคตข้างหน้า ซึ่งอาจจะมีสินค้าทดแทน ที่จะมาคุกคามเราแล้วทำให้สิ่งที่เราทำขึ้นในปัจจุบันนี้นั้น กลายเป็นของล้าสมัยไป

[tags]หนังสือเก่า,คอมพิวเตอร์,HTML,ชุดคำสั่ง,การสร้างซอฟต์แวร์[/tags]

คือจะบอกว่าซื้อครั้งแรกก็โดนหลอกเลย สาเหตุก็คงเป็นเพราะความอ่อนเชิงในภาษาอังกฤษของผมตอนนั้นครับ และก็เพราะความไม่ละเอียดของผมเองด้วย แบบว่าอ่านบทสองบทแรกก็โอเค แล้วก็ตกลงใจซื้อเลย ก็คิดว่าจะได้หัดภาษาอังกฤษไปในตัวด้วย ประมาณว่าเปิดพจนานุกรมไป แปลไป อะไรประมาณนั้น

แต่เมื่อกลับมาบรรจงเปิดอ่านทีล่ะหน้าแล้วจึงเข้าใจครับว่า … หนังสือเล่มนี้คือหนังสือสอนกราฟิกส์ครับ แต่เป็นกราฟิกส์ที่ต้องใช้ซอฟต์แวร์แพ็กเก็จของเขา

มันเป็นยังไงน่ะเหรอ?

มันก็เป็นงี้ไงครับ คือสองบทแรก เขาก็สอนว่ากราฟิกส์อ่ะนะ มันต้องอย่างนั้น อย่างนี้ อย่างโน้น ต้องใช้สมการไอ้โน่นไอ้นี่ เราก็โอเคเข้าใจ

พอมาบทที่สาม พี่แกก็เสนอขึ้นมาเลยว่า การจะทำกราฟิกส์ให้ดีได้นั้น มันต้องมีเครื่องมือที่ดี แล้วพี่แกก็นำเสนอซอฟต์แวร์แพ็กเก็จของตัวเองขึ้นมา

โดยบอกว่าซอฟต์แวร์แพ็กเก็จของตนเองนั้น เป็น SDK ซึ่งบรรจุชุดคำสั่งมากมายทางด้านกราฟิกส์ให้ใช้งานอย่างครบครัน

จากนั้นตั้งแต่บทที่สามเป็นต้นไป พี่แกก็ร่ายว่าถ้าจะสร้างรูปเหลี่ยมต่าง ๆ, หมุนภาพ, ย่อภาพ, ขยายภาพ ต้องใช้คำสั่งนั้นคำสั่งนี้ในชุด SDK นั่นแหล่ะ แล้วไอ้เจ้า SDK ของเขาอ่ะนะ แบบว่าเราต้องซื้อเพิ่มน่ะ ถ้าไม่ซื้อก็จะทำแบบเขาไม่ได้

คือกลายเป็นเหมือนกับว่า หนังสือเล่มนี้คือคู่มือสอนใช้ SDK ของเขา เพื่อพัฒนาซอฟต์แวร์กราฟิกส์เลยแฮะ!!!

จุดเด็ดมันอยู่ตรงนี้ครับ คือผมนึกว่าผมจะเสียค่าโง่คนเดียวที่ซื้อหนังสือเล่มนี้มา แต่ปรากฎว่าไม่ใช่ครับ เพราะท่านอาจารย์ที่สอนคอมพิวเตอร์กราฟิกส์ในชั้นเรียนผมเมื่อตอนนู้นน่ะ ท่านก็ซื้อหนังสือเล่มนี้มาเหมือนกัน ที่ผมรู้ก็เพราะว่าผมเห็นท่านเอาหนังสือเล่มนี้มาใช้ทำที่รองเมาส์นั่นแหล่ะ ถึงได้รู้

สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญยังรู้พลั้ง …. จริง ๆ

[tags]computer graphics,หนังสือเก่า,คอมพิวเตอร์กราฟิกส์[/tags]

บทเรียนตั้งมากมายที่เรียนผ่านไป ก็พูดถึงแต่เรื่องของตัวแปรซึ่งเก็บอยู่ใน RAM ก็หัดกันไปครับ ลองผิดลองถูกกันไป

สังเกตุกันมั้ยครับว่า หลักสูตรทางคอมพิวเตอร์จะจัดให้เรียนวิชาโครงสร้างข้อมูลและการประมวลผลข้อมูลก่อน แล้วจึงให้เรียนวิชาการประมวลผลไฟล์ข้อมูลทีหลัง

แต่บางที่ก็ให้เรียนมันพร้อม ๆ กันทั้งสองวิชานั่นแหล่ะ เอาให้นักศึกษาที่เรียนงงงวย หัวหมุนติ้วไปเลย ยัดให้เรียนกันเข้าไป

ไม่ว่าศาสตร์ทางคอมพิวเตอร์จะก้าวหน้าไปแค่ไหน แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้วแก่นแท้ของการพัฒนาซอฟต์แวร์ก็คือการที่เราต้องมายุ่งวุ่นวายอยู่กับข้อมูลที่อยู่ใน Virtual Memory และก็ File เนี่ยแหล่ะครับ

ผมซื้อหนังสือนี้มาเมื่อปี พ.ศ. 2536 ครับ หนังสือเล่มนี้เขียนโดยท่านอาจารย์ที่สอนอยู่ใน สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล วิทยาเขตพณิชยการพระนคร เป็นหนังสือเกี่ยวกับการจัดการไฟล์ข้อมูลที่เป็นภาษาไทยและมีอยู่จ้าวเดียวในประเทศไทยในขณะนั้น

สมัยนั้นนะ ความรู้เกี่ยวกับการจัดการไฟล์ข้อมูล หยั่งกับความลับทางทหารเลยล่ะ เพราะแทบไม่มีหนังสือเรื่องดังกล่าวพิมพ์ออกมาขายเลย ถ้าจะเรียนก็ต้องไปลงเรียนในมหาวิทยาลัย แล้วในมหาวิทยาลัยท่านอาจารย์ก็สอนด้วยเนื้อหาใน Text Book แถม Text Book ที่ท่านอาจารย์ใช้ ก็ไม่รู้จะไปหาซื้อที่ไหน ก็ต้องฟัง ๆ จด ๆ จำ ๆ ความรู้เอาไว้ (สมัยนั้นการสั่งซื้อ Text Book นี่เหมือนกับการจะไปดวงจันทร์เลยล่ะ โม้จริง ๆ)

บางคนอาจจะคิดว่าการที่ตนเองเรียนในสถาบันที่มีชื่อเสียง คงไม่ต้องไปอ่านหนังสือที่แต่งโดยอาจารย์ที่สอนในโรงเรียนพาณิชย์ แต่ผมไม่คิดงั้นอ่ะ ผมถือว่าแม้แต่เด็กห้าขวบ ถ้ามีความรู้ในบางเรื่องที่มากกว่าผม ผมก็ยอมให้เด็กสอนผมครับ (ยิ่งถ้าเด็กสาว ๆ อายุ 18 อยากสอนผม ผมยิ่งให้สอนใหญ่ อิ อิ เลวซะแล้วมั้ยล่ะ :-P)

[tags]โครงสร้างไฟล์ข้อมูล,อัลกอริทึม,การจัดการไฟล์ข้อมูล[/tags]

ผมเองตอนนั้นก็ว้าวุ่นใจมาก เพราะพอขึ้นปีสุดท้ายที่ต้องจบปุ๊ป ก็ถูกสถานการณ์เร่งรัดให้ต้องคิดหัวข้อโครงการปั๊ป ผมก็เลยต้องคิดหัวแทบแตกเลยครับ เพราะเพื่อน ๆ เสนอหัวข้ออะไรไป ก็เด้งกลับมาหมด ด้วยเหตุผลเพราะง่ายไปบ้างล่ะ รุ่นพี่เคยทำมาบ้างแล้วล่ะ ซ้ำกับของเพื่อนที่เพิ่งจะเสนอเข้าไปบ้างล่ะ

แล้วผมก็คิดออกครับว่าผมจะทำอะไร ผมจะทำระบบแสดง฿าพโมเลกุลสามมิติ โหย สุดยอด ตอนนั้นคิดงี้อ่ะ แบบว่าต้องสนุกแน่¿ๆ เลย

จริง ๆ ตอนนั้นก็ได้เรียนแล้วครับวิชาคอมพิวเตอร์กราฟิกส์น่ะ แต่เนื้อหาที่เรียนส่วนใหญ่นั้นจะเน้นสองมิติ ก็เลยคิดว่าถ้าเป็นสามมิติต้องดีแน่ ๆ เลย

ผมก็เลยไปซื้อหนังสือเล่มนี้มาครับ เล่มล่ะตั้ง 600 กว่าบาทแน่ะ เป็นหนังสือที่เจ๋งมาก ๆ เลยล่ะ เพราะมันบรรจุสมการที่เกี่ยวกับกราฟิกส์ 3 มิติเอาไว้เยอะแยะเต็มไปหมดเลย ผมตื่นตาตื่นใจมากกับสมการในการทำ wire frame, สมการในการ rendor ฿าพ, สมการในการสะท้อนแสงตกกระทบ¿แบบว่าเป็นอะไรที่ตื่นเต้นมาก ๆ เลย

แต่สุดท้ายผมก็ต้องล้มเลิกโครงการระบบแสดง฿าพโมเลกุลสามมิติไปน่ะครับ ด้วยเหตุผลเพราะผมมารู้ทีหลังว่า การจะทำ฿าพโมเลกุลสามมิตินั้น เราใช้โปรแกรม 3D Studio ทำก็ได้ T-T แถมเพื่อนผมมันก็ขู่ผมเอาไว้ด้วยว่า … “ถ้ามึงคิดจะทำ engine กราฟิกส์ 3 มิติเองล่ะก็ กูว่ามึงเตรียมตัวไม่จบได้เลยว่ะ” ว่าแล้วมันก็หัวเราะใส่หน้าผมอีกต่างหาก

ผมก็กลัวอ่ะดิ มีเวลาแค่ครึ่งปี ผมยังอยากเรียนจบอยู่นะเฟ้ย ผมก็เลยเปลี่ยนใจมาทำ Speech Recognition แทน ซึ่งมันก็ไม่ได้โหดต่างกันเล้ย :’-(

[tags]฿าคนิพนธ์,ปริญญานิพนธ์,วิทยานิพนธ์,กราฟิกส์,หนังสือเก่า[/tags]

พออ่านดูก็โอ้ว พระเจ้าจอร์จ ทำไมระบบปฏิบัติการมันถึงได้วุ่นวาย ยุ่งยาก ซับซ้อน ซ่อนเงื่อน เพื่อนเป็นตุ๊ดงี้วะเนี่ย? ตอนนั้นผมจึงเข้าใจว่าทำไมในโลกนี้ถึงได้มีระบบปฏิบัติการสำหรับเครื่องพีซีเพียงไม่กี่จ้าว ก็มันยากแบบนี้นี่หว่า มันถึงไม่มีใครทำออกมาแข่งเลย

ทีนี้จะเล่าเรื่องนี้ให้อ่านกัน มันเป็นมุขส่วนตัวของผมเอง คืองี้ ผมมักจะได้มีโอกาสสอบเข้าเพื่อทำงานในหลาย ๆ แห่งอยู่บ่อย ๆ เพราะการจะเข้าทำงาน เราจะวัดฝีมือให้เป็นที่ประจักษ์ได้ ก็ด้วยการสอบข้อเขียน แล้วจึงสอบปฏิบัติ (เดี๋ยวนี้ผมไม่ต้องทำแบบนี้แล้ว จะเข้าที่ไหนผมใช้เส้น เพราะเพื่อนฝูงกันช่วยเหลือกันอยู่แล้ว ไม่ต้องมาอะไรยุ่งยากแบบนี้อีกต่อไป)

ทีนี้ในข้อสอบข้อเขียนอ่ะนะ ไม่ว่าจะเป็นของบริษัทหรือของหน่วยงานราชการ มักจะมีคำถามบ้องตื้นอยู่คำถามนึงเสมอ นั่นก็คือคำถามที่ว่า “ระบบปฏิบัติการคืออะไร และมันมีหน้าที่อะไรบ้าง?”

มันเป็นคำถามที่ผมไม่ค่อยชอบเลย มันเหมือนกับจะให้ผมเป็นนกแก้ว ท่องจำเอาสิ่งที่เรียนมา มาพ่น ๆ ๆ ใส่กระดาษคำตอบแบบนั้น คือผมไม่คิดเลยไง ว่าผมอุตส่าห์เรียนจบมาจากระบบการศึกษาแย่ ๆ ของไทยแล้ว กำลังจะเข้าสู่โลกใหม่แล้ว ไอ้เจ้าข้อสอบแบบนี้ยังตามมาหลอกหลอนผมอีก

แต่ผมก็ยังสงวนท่าที ตอบตามทฤษฎีที่ควรเป็น ซึ่งในใจคิดแต่ว่า แม่งสมอง คิดคำถามบ้องตื้นงี้มาได้ไงเนี่ย แต่พอดีอยากได้งาน ก็เลยต้องปลงแล้วก็ทำ ๆ ไป

จนพักหลังก็ยังเจอคำถามแบบนี้อีก (พักหลังนี่คือเมื่อหกปีก่อนนะ) ผมก็เลยตัดสินใจว่า ผมจะไม่ตอบคำถามเรื่องระบบปฏิบัติการแบบยืดยาวอีกแล้ว ผมจะตอบให้มันสั้น ๆ ได้ใจความ และกวนประสาทที่สุดเลย ว่าแล้วผมก็ตอบดังนี้

คำถาม : ระบบปฏิบัติการคืออะไร และมันมีหน้าที่อะไรบ้าง?

คำตอบ : มันคือชุดคำสั่งภาษาเครื่องที่ทรงอานุภาพและมีแสนยานุภาพมากที่สุดในคอมพิวเตอร์ ที่ซึ่งจะฝังตัวอยู่ในหน่วยความจำหลักของคอมพิวเตอร์ทุกเครื่องในสากลโลกนี้ หน้าที่ของมันคือการเป็นมาเฟียคอยคุมชุดคำสั่งภาษาเครื่องอื่น ๆ ที่อยู่ในหน่วยความจำหลักให้ทำงาน และบางครั้งมันก็ยิ่งใหญ่มากจนกระทั่งผู้ใช้อย่างเราควบคุมมันไม่ได้

และถึงแม้ผมจะตอบกวนประสาทแบบนี้ก็ตาม ผมก็ยังผ่านข้อเขียนอยู่ดี

[tags]ระบบปฏิบัติการ,กวนประสาท,ชุดคำสั่ง,ภาษาเครื่อง[/tags]