การจะดูหุ้นเดี๋ยวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน ที่จะต้องไปยืนดูที่หน้ากระดานที่บริษัทหลักทรัพย์จัดเตรียมเอาไว้ เดี๋ยวนี้เราดูผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้แล้ว แถมถึงขั้นดูผ่านโทรศัพท์มือถือได้ด้วย แต่พวกเรารู้กันบ้างหรือเปล่าว่า กว่าจะมาถึงตอนนี้ได้ โปรแกรมดูหุ้นได้ผ่านวิวัฒนาการอะไรมาบ้าง?

ผมไม่ลงวันที่ชัดเจนนะ เอาจากประสบการณ์ของตัวเองมาเล่าก็แล้วกัน!!

MS-DOS จ๋า จุ๊บ ๆ

ผมได้เห็นโปรแกรมดูหุ้นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2540 ตอนนั้น CEO เรียกให้คนศูนย์คอมพิวเตอร์ไปตรวจสอบคอมพิวเตอร์ เพราะพี่แกดูหุ้นไม่ได้ ซึ่งความซวยมาตกที่ผม ผมก็เลยต้องเป็นคนไปดูให้ เลยได้เห็นว่าโปรแกรมดูหุ้นในตอนนั้น ใช้สั่งซื้อสั่งขายหุ้นไม่ได้ เรียกว่าเอาไว้ดูหุ้นเฉย ๆ จริง ๆ โดยมันเป็นโปรแกรมที่ทำงานบนระบบปฏิบัติการ MS-DOS แสดงผลหน้าจอแบบ Text Mode, เชื่อมต่อกับบริษัทให้บริการข้อมูลหุ้นด้วย MODEM 14.4K ผ่านเบอร์โทรศัพท์เฉพาะที่บริษัทฯจัดเตรียมเอาไว้ให้ลูกค้า ซึ่งผมคิดว่าเขาคงจะใช้ระบบโปรโตคอลแบบปิด ไม่ใช่โปรโตคอลที่แพร่หลายในทุกวันนี้

สรุปตอนนั้นผมไม่มีปัญญาแก้ไขให้เขาได้ เพราะบริษัทที่ให้บริการข้อมูลหุ้นนั่นแหล่ะ ที่ไม่ยอมส่งข้อมูลมาให้เพราะระบบขัดข้อง

Desktop Application ครองโลก

ปี พ.ศ. 2546 ผมก็เริ่มเปิดพอร์ตหุ้นเป็นของตัวเอง ตอนนั้นเริ่มก้าวหน้าแล้ว เพราะผมสามารถดูหุ้นและสั่งซื้อสั่งขายหุ้นได้ผ่านโปรแกรมดูหุ้น ที่บริษัทหลักทรัพย์จัดหาเอาไว้ให้กับลูกค้า โดยให้ลูกค้าดาวน์โหลดโปรแกรมไปเองผ่านหน้าเว็บ

โปรแกรมดูหุ้นสมัยนั้น ส่วนใหญ่เขียนขึ้นด้วย Microsoft Visual C++ ดังนั้น ลูกค้าจึงต้องใช้ระบบปฏิบัติการ Microsoft Windows เพื่อใช้งานโปรแกรมดังกล่าว โดยโปรแกรมจะเชื่อมโยงข้อมูลกับบริษัทหลักทรัพย์ผ่านโปรโตคอลแบบปิดของตัวเอง และโปรโตคอลที่ว่าก็ขี่อยู่บนโปรโตคอล TCP/IP อีกทีนึง ลูกค้าก็เลยไม่ต้องหมุน MODEM ไปที่บริษัทหลักทรัพย์ แต่หมุน MODEM ไปยังผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตแทน

Applet มาแล้วจ้า

ผมคิดว่าลูกค้าคนอื่นก็น่าจะคิดเหมือนผม ว่าถ้าเราไปดูหุ้นที่คอมพิวเตอร์เครื่องอื่นที่เราไม่ได้เป็นเจ้าของ เราก็ต้องไปลงโปรแกรมดูหุ้นใหม่ เสียเวลาทำมาหากิน แถมบางทีเครื่องนั้น ๆ อาจจะล็อกสิทธิ์เอาไว้ ไม่ให้เราติดตั้งโปรแกรมอีกต่างหาก ซึ่งก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจบริษัทหลักทรัพย์เหล่านั้น ทำให้มีการพัฒนาโปรแกรมดูหุ้นแบบใหม่ โดยใช้กลไก Java Applet ร่วมกับ Active X เพื่อให้สามารถดูหุ้นผ่าน Web Browser ได้ โดยที่ลูกค้าไม่ต้องเสียเวลามาดาวน์โหลดและติดตั้งโปรแกรมดูหุ้นอีกต่อไป

Rich Internet Application คือคำตอบ?

ปัญหาใหญ่ของ Java คือมันช้า และดูท่าทางจะไม่เหมาะกับการโต้ตอบแบบสองทาง เพราะเห็นได้ชัดว่าถ้าผมดูหุ้นผ่านโปรแกรมดูหุ้นแบบ Java Applet ที่บ้านมันจะไม่มีปัญหา สามารถสื่อสารข้อมูลแบบสองทางได้ แต่ถ้ามาดูที่ทำงานซึ่งต้องกำหนด Proxy แล้วล่ะก็ โปรแกรมดูหุ้นจะแบ๊ะ ๆ ไม่สามารถสื่อสารสองทางได้ทันที

และทางบริษัทหลักทรัพย์ก็คงจะรู้ในข้อด้อยข้อนี้ พี่แกก็เลยทำโปรแกรมรุ่นใหม่ออกมา เพื่อให้ยังคงความเป็น Web Application อยู่ แต่เพิ่มขีดความสามารถในการตอบโต้แบบสองทางเข้าไป โดยการเลือกใช้ Web Application Framework ที่สนับสนุนความเป็น Rich Internet Application ขึ้นมา เพื่อยกระดับโปรแกรมดูหุ้นให้มีความยืดหยุ่นมากยิ่งขึ้น

เสียดายที่ความเป็น Rich Internet Application บางครั้งมันก็ขึ้นกับ Platform ดังนั้น ทุกวันนี้ผมก็เลยต้องดูหุ้นผ่านโปรแกรมดูหุ้น ที่ทำงานเฉพาะบน Internet Explorer เท่านั้น (มันทำจาก ASP .NET) ยังไม่สามารถใช้งานผ่าน Web Browser อื่นอย่าง Mozilla Firefox หรือ Google Chrome

Smart Phone ของเรา

ผมยังไม่มี Smart Phone เป็นของตัวเอง ยังอาศัยจิ้มเล่นจากของผู้ร่วมงานและเพื่อน ๆ อยู่ ก็เลยยังไม่เคยซื้อขายหุ้นผ่าน Smart Phone จริง ๆ ซักที เลยยังไม่สามารถโม้ได้ว่า มันน่าจะขับเคลื่อนด้วยเทคโนโลยีอะไรบ้าง

สรุป

และทั้งหมดนี้ก็คือวิวัฒนาการของโปรแกรมดูหุ้นอ่ะนะ ไม่รู้ว่าต่อไปอนาคตข้างหน้ามันจะเทพยิ่งกว่านี้หรือเปล่า ไม่แน่ว่าต่อไปมันอาจจะเชื่อมเข้ากับเทคโนโลยี Brain Computer Interface ก็ได้นะ ใครจะรู้?

เมืองไทยเรามีกิจการน้อยรายนัก ที่ทำมาหากินกับการผลิตสินค้าไอทีออกขาย โดยไม่ได้พึ่งพิงอิงแอบกับการประกวดราคาจากภาครัฐ หรือกินสัมปทานจากรัฐบาล

สำหรับผมแล้ว CYBER ถือว่าเป็นกิจการที่ตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากิน ไม่คิดจะเข้ามากอบโกยอะไรจากตลาดหุ้นมากนัก ส่วนเจ้าพ่อหุ้นจะสนใจเข้ามาแทะโลมหุ้นตัวนี้หรือเปล่านั้น ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ถ้าผมมีเงิน 106,800,000.00 บาท ผมก็อยากจะครองสัดส่วนของรายย่อยจำนวน 60,000,000 หุ้น (คิดเป็น 21.43% ของจำนวนหุ้นทั้งหมด) เหมือนกัน

แต่เสียดาย ไม่ได้รวยขนาดนั้นว่ะ!!!

ผมเป็นคนรู้น้อย รู้ไม่ค่อยกว้างขวาง และก็รู้ไม่ค่อยจะทันคนอื่นซักเท่าไหร่ ดังนั้น ผมก็เลยเพิ่งจะคิดว่า ผมควรจะเอาบริษัทใน NASDAQ-100 มาดูหน่อยดีกว่า ว่าผมรู้จักบริษัทอะไรในนั้นบ้าง???

ผมขีดเส้นสีแดงไว้ตรงบริษัทที่ผมรู้จัก (โดยดูปราด ๆ จากครั้งแรกที่เห็น ไม่ได้ไปค้นข้อมูลเพิ่มเติม) ทำให้ผมเพิ่งจะรู้ว่าผมรู้จักแค่ 25 บริษัทจาก 100 บริษัทใน NASDAQ-100 เท่านั้น!!!

งั้นก็คิดเป็น 25% หรือ 1 ใน 4 สินะ ที่ผมรู้จัก อือม ผมรู้น้อยจริง ๆ แฮะ T-T

บ่อยครั้งที่เพื่อนหรือผู้ร่วมงานมาชวนผมคุยเรื่องการลงทุน และสุดท้ายก็หนีไม่พ้นที่จะบอกว่า พวกเขาเคยผ่านการลองเกมหุ้นมาแล้ว และพบว่า … งง … มากมาย … มหาศาล … ล้านแปด!!!!

ข้างบนคือเรื่องจริง ๆ ที่เกิดขึ้น คือคำถามจริง ๆ ที่เกิดขึ้น เป็นคำถามที่เป็นขั้นเป็นตอน และหากตอบโจทย์ได้ทุกข้อ ก็หมายความว่าคน ๆ นั้นจะได้เป็นนักลงทุนในหุ้นที่แท้จริง!!!

จะเห็นว่าเกมหุ้นที่มีให้เล่นอยู่อย่างกลาดเกลื่อนนั้น มันไม่สามารถตอบโจทย์ตั้งแต่ข้อที่ 1 ของเราได้ เพราะเปิดมาแล้วมันละลานตา มันเลือกไม่ถูก ไม่รู้จะเลือกอะไรดี??

มันเป็นแค่เครื่องมือ เพื่อให้เราได้ลองเข้าไปผสมโรงกับบรรยากาศ ของความวุ่นวายและสับสนของตลาดหุ้นไทยเท่านั้น ดังนั้น เราจึงจำเป็นต้องพลิกความคิดในการสร้างเกมหุ้นใหม่ เพื่อช่วยให้เกิดการสร้างทักษะและประสบการณ์ในตลาดหุ้นไทยแบบก้าวกระโดด …

สิ่งแรกที่เราต้องทำความเข้าใจและยอมรับกันก็คือ หุ้นในตลาดหุ้นไทยของเรา มีอยู่สองประเภทใหญ่ ๆ คือ หุ้นที่มีเจ้ามือหลายคน และ หุ้นที่มีเจ้ามือเพียงคนเดียว!!!

และสิ่งที่ต้องเข้าใจถัดมาก็คือ เมื่อรู้แล้วว่าหุ้นแทบทุกตัวมีเจ้ามือคุมอยู่ ดังนั้น เราจึงสามารถข้ามทักษะในข้อที่ 1 (ข้างบน) ไปได้เลย แล้วไปฝึกฝนทักษะในข้อที่ 2 และข้อที่ 3 (ข้างบน) แทน!!!

ดังนั้น เกมหุ้นที่ควรจะสร้างขึ้น ควรจะมีคุณสมบัติล้อตามตลาดหุ้นไทยดังนี้

1. ผู้เล่นจะได้เป็นนักลงทุนรายย่อยคนหนึ่งในเกม โดยมีเงินลงทุนที่จำกัดจำเขี่ย
2. ควรมีหุ้นเพียงตัวเดียวให้ลงทุน
3. โดยสามารถเลือกโหมดของหุ้นได้สองแบบ คือ แบบที่มีเจ้ามือหลายคนคุม และั แบบที่มีเจ้ามือคนเดียวคุม
4. มีการสร้างนักลงทุนรายย่อยขึ้นมา 100 คน เพื่อมาช่วยแย่งซื้อแย่งขายหุ้นกับเราและเจ้ามือ เพื่อทำให้ราคาหุ้นเคลื่อนไหว
5. เจ้ามือในเกมจะมีอุปนิสัยแบบสุ่ม ทั้งแบบโลภน้อย, โลภมาก, เลว และ เลวมาก คละกันไป
6. ให้เวลาเกม 10 นาที เท่ากับเวลาจริง 1 วัน
7. ในตอนเริ่มเกม นักลงทุนรายย่อยแต่ล่ะคน จะมีอุปนิสัยแบบสุ่ม, มีเงินลงทุนแบบสุ่ม และมีจำนวนหุ้นในมือแบบสุ่ม
8. เจ้ามือที่คุมหุ้นในเกม ต้องรู้จักปั่นหุ้น, ทุบหุ้น, โยนหุ้น หรือยืมหุ้นมาเทขาย เพื่อสร้างราคาให้เป็นไปตามที่เจ้ามือต้องการ
9. เจ้ามือที่คุมหุ้นในเกม ต้องรู้จักเพิ่มทุน, ลดทุน, แตกพาร์, รวมพาร์, ออกวอร์แรนท์ และใช้สิทธิ์วอร์แรนท์ เพื่อซื้อหุ้นเพิ่มทุน
10. นักลงทุนรายย่อยคนไหนเจ๊ง ต้องถูกคัดออก
11. ผู้เล่นจะชนะเกมนี้ได้ เมื่อสามารถรวบรวมหุ้นได้เป็นจำนวน 1 ใน 5 ของจำนวนหุ้นทั้งหมด

จะเห็นว่า ถ้าเราสามารถสร้างเกมหุ้นให้มีคุณลักษณะตามข้อ ๆ ข้างบนได้แล้วล่ะก็ รับรองว่า คนที่เล่นเกมหุ้นนี้จะเข้าใจตลาดหุ้นไทยได้อย่างถ่องแท้เชียวแหล่ะ

ว่าแต่ เกมหุ้นแบบนี้นี่ มันต้องใช้ความรู้ในแขนงวิชาปัญญาประดิษฐ์ระดับไหนอ่ะเนี่ย ถึงจะสร้างมันออกมาได้อ่ะ T-T

[tags]เกม, หุ้น, เกมหุ้น[/tags]

สำหรับคนที่ไม่อยากอ่านแต่อยากรู้ก็จะโม้ว่า ฝรั่งเขาคิดจะเก็งกำไร “เวลา” ในการใช้งานของคอมพิวเตอร์ขนาดยักษ์ (ซึ่งพวกเขาถือครองอยู่) เพื่อให้องค์กรหรือคนทั่วไปได้นำ “เวลา” ที่ว่า ไปประมวลผลตามความต้องการได้

ลำพังแค่ให้ประมูล “เวลา” ก็ถือว่าโอเว่อร์แล้ว แต่นี่พี่แกคิดจะทำให้เหมือนกับการเก็งกำไรหุ้นในตลาดหุ้น, การเก็งกำไรเงินในตลาดเงิน, การเก็งกำไรอนุพันธ์ในตลาดอนุพันธ์ และ การเก็งกำไรข้าวกับยางแผ่นรมควันในตลาดสินค้าเกษตรล่วงหน้า แบบนั้นเลย!!!

ที่ผ่านมาเราใช้คอมพิวเตอร์เพื่อช่วยในการเก็งกำไร แต่ผมเองก็ไม่เคยคิดเลยว่า แม้แต่ศักยภาพของคอมพิวเตอร์ ก็กลับถูกทำให้กลายเป็นสินค้าเพื่อการเก็งกำไรไปซะงั้น!!!

ถ้าเครื่องเร่งกาลเวลาอันได้แก่ ความผันผวนทางการเงิน กับ โลกาภิวัฒน์สารสนเทศ กอดคอวิ่งไปด้วยความเร็วที่เท่ากันแบบนี้ อนาคตที่เปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย คงกำลังจะเดินทางมาถึงเราในไม่ช้านี้แน่ ๆ!

[tags]เก็งกำไร, เวลา, คอมพิวเตอร์, ขนาดยักษ์, Grid Computing[/tags]

พฤติกรรมของตลาดหุ้นไทยเดาไม่ยาก จำไว้หลักง่าย ๆ ก็คือ … เวลา SET ขึ้น หุ้นจะค่อย ๆ ขึ้นตามหลัง SET (อย่างระมัดระวัง) … แต่เวลา SET ลง หุ้นจะตะบี้ตะบันแข่งกันลงแซงหน้า SET แบบไม่เห็นฝุ่นกันเลยทีเดียว!!!

บางคนอาจจะเข้าใจว่าถ้าเราอยู่ในวงการไอที เราก็ควรซื้อหุ้นไอทีซึ่งอยู่ในตลาดหุ้นสิถึงจะถูก เพราะเราน่ะเข้าใจธุรกิจไอทีเป็นที่ซู้ด (จริงดิ?) แต่เรื่องจริงก็คือ เราเข้าใจมันจริง ๆ หรือเปล่า?

งั้นเพื่อให้เข้าใจมากยิ่งขึ้น ก็ขอโม้ให้อ่านกันดีกว่า ว่าความเข้าใจที่ถูกต้องนั้นควรจะเป็นยังไง!

1. อิงกับนวัตกรรม

ธุรกิจไอทีเป็นธุรกิจที่ต้องก้าวให้ทันตามนวัตกรรมต่าง ๆ จึงจำเป็นที่จะต้องจ่ายให้กับการได้มาซึ่งนวัตกรรมใหม่ ๆ รวมถึงต้องจ่ายเพื่อให้คนในองค์กรมีความรู้ในนวัตกรรมใหม่ ๆ อีกด้วย เรียกว่าจ่ายได้จ่ายดี มีตังค์เท่าไหร่ก็ต้องตั้งงบประมาณเพื่อจ่ายกันไป ซึ่งนั่นก็หมายความว่า องค์กรจะเกิดค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้น แล้วพาลทำให้กำไรสุทธิน้อยลง และก็ทำให้จ่ายปันผลได้น้อยลงตามไปด้วย นี่ยังไม่นับรวมถึงการที่ต้องค่อย ๆ สูญเสียเงินสำรองที่เก็บเอาไว้ เพื่อนำไปใช้ชดเชยในกรณีที่ค่าใช้จ่ายเกินเส้นสีแดงที่ขีดเอาไว้อีกต่างหาก!!!

2. อิงกับการรับเหมา

ถ้าเรามีเวลาว่าง ๆ แล้วเอางบการเงินของบริษัทไอที ซึ่งจดทะเบียนในตลาดหุ้นมาค่อย ๆ ไล่ดู เราก็จะพบว่าบริษัทเหล่านั้นส่วนใหญ่แล้ว ล้วนมีรายได้หลักมาจากการรับเหมาทำงานทั้งนั้น (ส่วนจะรับเหมาทำงานให้รัฐ หรือรับเหมาทำงานให้เอกชน นั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง) และถึงจะมีหลายบริษัทที่พยายามจะหารายได้ทางอื่น มันก็ยังเป็นสัดส่วนของรายได้ที่น้อยอยู่ดีเมื่อเทียบกับรายได้ทั้งหมด!

บางบริษัทถึงขนาดกำหนดนโยบายเน้นรับเหมางานรัฐ เพราะถึงแม้จะจ่ายช้า แต่ยังไงก็จ่ายชัวร์ไม่มีเบี้ยว ไม่ต้องมาขึ้นโรงขึ้นศาลให้เสียเวลา หรือถ้าต้องขึ้นศาลจริง ๆ โอกาสชนะก็มีสูง แต่ถ้าวันดีคืนดีภาครัฐเกิดถังแตกขึ้นมา ก็ต้องอด ๆ อยาก ๆ กินแกลบกันไปตาม ๆ กัน

3. ค่าการตลาดต่ำ

เป็นเพราะธุรกิจของบริษัทไอทีในตลาดหุ้น มักจะเน้นที่การรับเหมา (โดยเฉพาะรับเหมากับภาครัฐ) ทำให้ไม่สามารถจะกำหนดราคาให้สูงโอเวอร์ได้ (ไม่งั้นภาครัฐก็ไม่เลือก) เมื่อกำหนดราคาให้สูงไม่ได้ บวกกับการมีค่าใช้จ่ายในนวัตกรรม รวมถึงค่าแรงของบุคลากรสายไอทีระดับเทพ ที่แพงโคตร ๆ ขึ้นทุกวี่ทุกวัน มันก็เลยทำให้กำไรสุทธิไม่สวยเอาซะเลย

—

ดังนั้น ในความเห็นส่วนตัวของผม ผมคิดว่า หากผมสนใจที่จะลงทุนในหุ้นของบริษัทไอทีรายใดในตลาดฯ บริษัทดังกล่าวควรจะมีคุณสมบัติพิเศษอย่างหนึ่งนั่นก็คือ การมีแผนธุรกิจที่จะเสกความว่างเปล่าให้กลายเป็นรายได้ ๆ นั่นเอง

[tags]หุ้น, กลุ่ม, ไอที, ลงทุน[/tags]

สำหรับคนที่ไม่รู้เรื่องหุ้น ก็ขออธิบายง่าย ๆ ว่า warrant คือใบจองหุ้นซึ่งบริษัทออกให้แก่ผู้ถือหุ้น เพื่อเป็นแรงจูงใจในการซื้อหุ้นเพิ่มทุนครั้งถัด ๆ ไป เพราะถ้าเรามีใบจองหุ้น เราก็มีโอกาสซื้อหุ้นของบริษัทในราคาต่ำ ๆ ได้ในอนาคต

การที่บริษัทสามารถออก warrant และจดทะเบียน warrant ให้ซื้อขายในตลาดหุ้นได้ จึงไม่ต่างไปจากการเสกกระดาษให้มีมูลค่าขึ้นมา!!!

ประเด็นที่จะบอกก็คือ ของบางอย่างสามารถเสกให้มีค่าขึ้นมาได้ ถึงแม้ว่าแต่แรกมันจะไม่มีค่าเลยก็ตาม!!!

เหมือนกับ Digital Content เช่น ไอเท็มในเกมออนไลน์ ที่สามารถซื้อขายได้ราวกับว่ามันมีตัวตนอยู่จริงในโลกใบนี้!!

แต่ก็ไม่ใช่ว่าใครหน้าไหนก็สามารถจะขาย Digital Content ได้ มันต้องมีเงื่อนไขอยู่นิดนึง … ตรงที่ … Digital Content ดังกล่าวจะต้องมีระบบคอมพิวเตอร์ที่เข้มแข็งรองรับอยู่อีกชั้นหนึ่ง

ดังนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่เราสามารถทำระบบให้เข้มแข็งได้ เมื่อนั้น Digital Content ที่ถูกนำออกขายก็จะมีมูลค่า มีราคาค่างวดขึ้นมา เปรียบได้ดั่งการเสกกระดาษให้กลายเป็นทองเลยทีเดียว

สรุปแล้ว ขายทองให้ได้ราคาเท่ากับทอง ยังไม่เท่า ขายกระดาษให้ได้ราคาเท่ากับทองนั่นเอง

[tags]ขาย, digital content, digital content[/tags]

ดังนั้น ตลาดจึงเป็นแหล่งดึงดูดให้ผู้คนและเม็ดเงินหลั่งไหลมารวมกัน และเป็นสถานที่ ๆ ส่งเสริมการเจริญเติบโตของเศรษฐกิจไปในคราวเดียวกัน!!!

ถ้าเราจะแบ่งแยกประเภทของตลาด เราคงจะแบ่งได้เป็นหลาย ๆ แบบมาก แต่ที่ผมกำลังจะโม้ในหัวข้อนี้ก็คือ การแบ่งแยกตลาดอิงจากทุนนิยมไร้พรมแดน … นั่นคือ เราจะแบ่งตลาดได้เป็น 2 ประเภท ได้แก่ ตลาดซื้อขายธรรมดา กับ ตลาดเก็งกำไร

ตลาดซื้อขายธรรมดา คือ ตลาดที่ผู้คนเข้ามาซื้อขายสินค้าหรือบริการ เพราะต้องการอุปโภค/บริโภคสินค้าหรือบริการนั้นจริง ๆ ในขณะที่ผู้คนซึ่งเข้ามาซื้อขายที่ตลาดเก็งกำไรนั้น กลับไม่ได้ต้องการอุปโภค/บริโภคสินค้าที่ตนเองซื้อ หากแต่ต้องการได้รับมูลค่าที่เพิ่มขึ้นจากสินค้าหรือบริการที่ซื้อมาเมื่อขายมันไปในอนาคต!!

เมืองไทยเรามีตลาดเก็งกำไรหลายตลาด ไม่ว่าจะเป็น …

1. ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ซึ่งอำนวยความสะดวกในการซื้อขายหุ้นและใบจองหุ้นของบริษัทที่มีทุนจดทะเบียนมากกว่า 200 ล้านบาทขึ้นไป
2. ตลาดหลักทรัพย์เอ็มเอไอ ซึ่งให้เราซื้อขายหุ้นและใบจองหุ้นของบริษัทที่มีทุนจดทะเบียนน้อยกว่า 200 ล้านบาทลงมา
3. ตลาดตราสารหนี้ เพื่อเป็นแหล่งให้เราซื้อขายหุ้นกู้หรือพันธบัตร เราจะได้เก็บกินดอกเบี้ยไว้ใช้ยามแก่เฒ่า
4. ตลาดสินค้าเกษตรล่วงหน้าแห่งประเทศไทย เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการซื้อขาย ข้าวหอมมะลิ 100% ชั้น 2, ข้าวขาว 5%, ยางแผ่นรมควันชั้น 3 และมันสำปะหลังเส้น เพราะต้องการป้องกันความผันผวนของภาวะตลาด
5. ตลาดอนุพันธ์ ซึ่งอำนวยความสะดวกในการซื้อขายมูลค่าในอนาคตอันแสนจะไร้ตัวตน โดยอ้างอิงกับตัวชี้วัดอื่น ๆ ที่มีในระบบตลาด ไม่ว่าจะเป็น SET50 Index Futures, SET50 Index Options, Stock Future และ Gold Futures เป็นต้น

ถ้าเราได้รับฟังรับชมข่าวสารจากสื่อต่าง ๆ เราจะพบว่าสื่อเหล่านั้นล้วนอ้างอิงภาวะทางเศรษฐกิจ จากมูลค่าของตลาดเก็งกำไรเหล่านี้ทั้งสิ้น!!!

งั้นมาลองสมมติกันดูหน่อยดีกว่า ว่าถ้าผมเป็นหนึ่งใน “คณะกรรมาธิการการเงิน การคลัง การธนาคารและสถาบันการเงิน” ประจำสภาผู้แทนราษฎร และมีหน้าที่ต้องยกร่างกฎหมายก่อตั้ง “ตลาดซื้อขายข้อมูลออนไลน์แห่งประเทศไทย” เพื่อมากระตุ้นเศรษฐกิจ ผมควรจะบรรจุข้อบังคับอะไรลงไปบ้าง …

ร่างกฎหมาย ตลาดซื้อขายข้อมูลออนไลน์แห่งประเทศไทย พ.ศ. XXXX

1. ให้ กลต. มีอำนาจหน้าที่จัดตั้ง, ควบคุมและกำหนดนโยบายของตลาดฯ
2. ให้ตลาดฯที่ตั้งขึ้น มีคณะกรรมการตลาดฯซึ่งประกอบด้วยตัวแทนจาก กลต. จำนวนห้าคน, ตัวแทนจากผู้ทรงคุณวุฒิทางการเงินจำนวนสองคน และตัวแทนจากผู้ทรงคุณวุฒิทางไอทีจำนวนสองคน
3. ให้ตลาดฯที่ตั้งขึ้น มีอำนาจหน้าที่กำหนดว่าข้อมูลชนิดใดบ้าง ที่จะนำมาซื้อขายได้
4. ข้อมูลให้หมายถึง สัญลักษณ์, ตัวอักษร, ข้อความ, รูปภาพ, แผนภูมิ, เสียง, ภาพเคลื่อนไหว หรือข้อมูลในรูปแบบอื่น ๆ ที่คณะกรรมการตลาดฯกำหนด
5. ข้อมูลที่จะซื้อขายได้ต้องเป็น ข้อมูลส่วนบุคคล, ข้อมูลของนิติบุคคล, ข้อมูลของทางราชการ หรือข้อมูลอื่น ๆ ที่คณะกรรมการตลาดฯกำหนด
6. ให้มีการจัดตั้งศูนย์จัดเก็บข้อมูล เพื่อทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการสื่อสารข้อมูลออนไลน์ โดยอยู่ภายใต้การควบคุมของตลาดฯ
7. ให้ตลาดมีหน้าที่ชักชวนจูงใจให้นิติบุคคลซึ่งทำธุรกิจออนไลน์ เข้ามาเป็นตัวแทนในการซื้อขายข้อมูลออนไลน์
8. นิติบุคคลที่จะเป็นตัวแทนในการซื้อขายข้อมูลออนไลน์ ต้องเป็นนิติบุคคลซึ่งได้รับใบอนุญาตให้ประกอบธุรกิจ ผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ต, ผู้ให้บริการเว็บไซต์, ผู้ให้บริการเกมออนไลน์ หรือผู้ให้บริการข้อมูลออนไลน์อื่น ๆ ตามที่คณะกรรมการตลาดฯกำหนด
9. นิติบุคคลที่จะเป็นตัวแทนในการซื้อขายข้อมูลออนไลน์ ต้องขออนุญาต, จดทะเบียน และรับใบอนุญาต จากคณะกรรมการตลาดฯ เป็นราย ๆ ไป
10. การส่งมอบข้อมูล, ตัดชำระยอดเงิน, หักล้างหนี้ยอดเงิน ระหว่างตัวแทนในการซื้อขายข้อมูล ให้เป็นไปตามที่คณะกรรมการตลาดฯกำหนด
11. กรณีพิพาทใด ๆ ที่เกิดขึ้น ให้อนุญาโตตุลาการเป็นผู้พิจารณาระงับข้อพิพาท

ซึ่งหากว่าผม (สมมติ) ว่าสามารถผลักดันกฎหมายนี้ได้สำเร็จ ข้อมูลออนไลน์อย่างแรกที่ผมอยากจะให้เข้าไปซื้อขายเพื่อเก็งกำไรในตลาดฯดังกล่าวได้ก็คือ … ไอเท็มต่าง ๆ ในเกมออนไลน์ นั่นเอง ^-^

เมื่อถึงตอนนั้น … เราคงได้เห็นการซื้อขายเก็งกำไรไอเท็มต่าง ๆ ในเกมออนไลน์ อย่างดุเดือดเลือดพล่านเป็นแน่แท้เลย อิ อิ

[tags]ตลาด,ซื้อขาย,ข้อมูล,ออนไลน์,แห่งประเทศไทย[/tags]

หลายวันก่อนอดีตผู้ถือหุ้นใหญ่บริษัทผลิตชาเขียว ซึ่งปัจจุบันรับจ้างเป็นผู้บริหารเพียงอย่างเดียว ได้มาบรรยายให้องค์กรที่ผมทำงานฟัง ในหัวข้อเกี่ยวกับการเอาตัวรอดในวิกฤตเศรษฐกิจ ผมฟังแล้วชอบอยู่ประโยคนึง …

…ผมซื้อที่ดินแถวเพลินจิตมาราคาพันล้าน แล้วก็เอาโฉนดโยนเก็บใส่ลิ้นชักไว้เลย 2 ปี พอผ่านไป 2 ปี ผมก็เอาไปขายได้มาสี่พันล้าน กำไรตั้งสามพันล้านแน่ะ…

ชอบจังเลยประโยคนี้

สิ่งที่เขาเล่าให้พวกเราฟัง มันฟังดูคล้ายกับการลงทุนก็จริง แต่จริง ๆ แล้วมันก็มีส่วนของการเก็งกำไรอยู่เหมือนกัน!

การเก็งกำไรก็คือการที่เราคาดการณ์มูลค่าในอนาคตของสินทรัพย์ โดยคาดการณ์ว่ามันจะมีมูลค่ามากกว่าเดิมเป็นแน่แท้ และในขณะปัจจุบันนั้น มูลค่าของมันยังคงต่ำกว่าหรือเท่ากับมูลค่าที่มันเป็นจริงอยู่

ในโลกนี้มีสินทรัพย์ให้เก็งกำไรได้หลายอย่าง แม้กระทั่งองค์จตุคามรามเทพเราก็ยังเอามาเก็งกำไรกันได้ นับประสาอะไรหากเราคิดจะเอาเว็บไซต์มาเก็งกำไรบ้าง?

หากว่าเราจะเอาเว็บไซต์มาเป็นสินทรัพย์เพื่อการเก็งกำไร เราก็ต้องตอบโจทย์ให้ได้ก่อนว่าเว็บไซต์มันมีมูลค่าตรงไหน และมีมูลค่าเป็นเท่าไหร่?

อือม สำหรับผมนะ ผมว่าเว็บไซต์มันมีมูลค่าเพราะมันประกอบด้วยสิ่งสำคัญเพียงแค่ 2 อย่างเท่านั้น นั่นก็คือ เจ้าของ และ เอกลักษณ์

มองในแง่มูลค่าของเว็บไซต์เกิดจากเจ้าของ

เว็บไซต์บางเว็บมูลค่าไม่ได้ลดลงเลย เมื่อมีการเปลี่ยนเจ้าของ เช่น เว็บไซต์ e-commerce อย่าง WeLoveShopping.com ซึ่งเปลี่ยนจากเจ้าของเดิม มาเป็นเจ้าของใหม่อย่างกลุ่ม True

ในขณะที่บางเว็บไซต์มูลค่าจะลดลงทันที เมื่อมีการเปลี่ยนเจ้าของ ยกตัวอย่างเช่น บล็อกของ Fringer, หรือบล็อกของ iannnnn !!!

มองในแง่มูลค่าของเว็บไซต์เกิดจากเอกลักษณ์

ผมยังไม่เคยเห็นมีเว็บไซต์ไหนพลิกเอกลักษณ์ของตนเองแบบ 180 องศานะ เคยเห็นแต่เพิ่มพูนเอกลักษณ์ของเว็บไซต์ตนเองให้แหลมคมยิ่งขึ้น กว้างขวางยิ่งขึ้น หรือตอกย้ำให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ยกตัวอย่างเช่น Duocore.tv นอกจากจะเป็นเว็บไซต์เสนอคลิปรายการไอทีแล้ว ก็ยังเพิ่มพูนโดยการทำเว็บไซต์ให้เป็น social networking อีกต่อหนึ่ง โดยไม่ได้ละทิ้งเอกลักษณ์เดิมไป

ดังนั้นผมคิดว่าพวกเราคงจะไม่แปลกใจอะไร หากอยู่ ๆ เว็บไซต์อย่าง Palungjit.com จะมูลค่าลดลงอย่างฮวบฮาบ เพราะเปลี่ยนเอกลักษณ์ของตัวเองไปเป็นเว็บไซต์แบบ Tarad.com แทน

หรือหากโดเมนของเว็บไซต์ Sanook.com โดนขโมยไป จนทำให้ต้องย้ายเนื้อหาไปไว้ที่โดเมนอื่นเช่น Janook.com แทน ก็รับรองได้ว่ามูลค่าของเว็บไซต์ ต้องลดลงอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน

ตอบโจทย์

การจะเก็งกำไรเว็บไซต์จึงมีจุดสำคัญอยู่ที่ … มูลค่าของมันต้องไม่ลดลงหากเปลี่ยนเจ้าของ และที่สำคัญมูลค่าของเว็บไซต์ห้ามยึดโยงอยู่กับเจ้าของเป็นอันขาด เพราะกิจกรรมในการเก็งกำไรมันต้องเปลี่ยนเจ้าของถึงจะสัมฤทธิ์ผลได้

ดังนั้นเราต้องผลักมูลค่าของเว็บไซต์ให้ไปอยู่ที่เอกลักษณ์ ให้เอกลักษณ์ของเว็บไซต์เป็นตัวยึดโยงเพื่อสร้างมูลค่าให้กับเว็บไซต์ดังกล่าวแทน ยิ่งมีคนรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเว็บไซต์ดังกล่าวน้อยเท่าไหร่ยิ่งดี!!!

สรุปการนำเสนอ

การเก็งกำไรมันจะไร้ค่ามาก ๆ หากไม่มีพื้นที่ให้ผู้ที่สนใจเข้ามาร่วมชุมนุมกันได้ ดังนั้นผมก็เลยคิดว่ามันคงจะไม่เป็นการเพ้อเจ้อเกินไปนัก หากจะมีการสร้างแหล่งเก็งกำไรเว็บไซต์แบบออนไลน์ขึ้นในเมืองไทยเรา โดยแยกออกมาจากเว็บไซต์ e-commerce ทั่ว ๆ ไป ซึ่งค้าขายสินค้าตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบพวกนั้น

…คิดแล้ว … คงจะคึกคักน่าดู อิ อิ

[tags]เก็งกำไร,เว็บไซต์,อินเตอร์เน็ต,e-commerce,สมมติฐาน[/tags]

ผมเองก็รอหุ้นตัวนี้มานานแล้วเหมือนกัน แบบว่าอยากจะได้ อยากจะมีส่วนร่วมด้วย แต่เมื่อประกาศราคาจองมาแล้วก็แทบจะหงายหลัง เพราะพี่เขาเล่นให้จองที่ราคา 12 บาทต่อหุ้น!!!

สำหรับผมแล้วถือว่าเป็นราคาที่สูงมาก สำหรับการลงทุนในบริษัทเกมส์ออนไลน์ด้วยราคาระดับนี้ เพราะผมเองก็วิเคราะห์หุ้นเป็นเหมือนกัน แล้วก็พบว่ามันแพงไป ถึงแม้จะบวกค่าพรีเมี่ยมตั้งมากมายให้กับบริษัทนี้แล้วก็เถอะ!!!

แต่ยังไงก็ยังอยากได้อยู่ ก็คิดว่าจะรอให้ราคามันค่อย ๆ ลงมาตามความเป็นจริงก็แล้วกัน …

สำหรับเมืองไทยแล้ว การลงทุนในบริษัทที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์และซอฟต์แวร์ ยังเป็นอะไรที่ใหม่มากเลยครับ คราวนี้ก็จะได้เห็นตัวอย่างกันซะที ว่าบริษัทเหล่านี้เมื่อเข้าตลาดหุ้นไทยแล้วจะเป็นยังไง??

[tags]บริษัท,เกมส์,เอเชียซอฟท์,ตลาดหุ้น,ลงทุน,คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์[/tags]