1. เราจะส่งจดหมายให้แฟน
2. เราเลยเอาจดหมายใส่กล่อง แล้วควักกุญแจส่วนตัวของเราจากในกระเป๋ากางเกง มาไขล็อกกล่อง
3. จากนั้นเราก็เอากล่องที่ล็อกกุญแจแล้ว มาใส่กล่องใบที่ใหญ่กว่า แล้วเดินไปธนาคารกุญแจ ขอเบิกกุญแจสาธารณะของแฟนเราที่ฝากไว้ที่นั่น พอได้มาแล้วเราก็เอามาไขล็อกกล่องใบที่ใหญ่กว่า
4. จดหมายของแฟนเรา อยู่ในกล่องสองชั้น ถูกล็อกกุญแจสองชั้นแล้ว ปลอดภัย
5. เราส่งกล่องพัสดุไปให้แฟนเราด้วยความเร็วแสง
6. แฟนเราได้รับกล่องพัสดุ เธอรีบควักกุญแจส่วนตัวในกระเป๋าถือ มาไขล็อกกล่องพัสดุ มันไขออกได้ กุญแจส่วนตัวของเธอมีอะไรบางอย่างที่ตรงกับกุญแจสาธารณะที่เธอฝากไว้ที่ธนาคารกุญแจ มันเลยไขล็อกได้
7. ในกล่องยังมีกล่องที่เล็กกว่า แต่มันถูกล็อกอยู่ เธอยังต้องไขเปิดมันอีก เธอรู้ว่าเราส่งพัสดุให้เธอ ดังนั้น เธอจึงเดินทางไปธนาคารกุญแจ เพื่อขอเบิกกุญแจสาธารณะของเรา
8. เธอใช้กุญแจสาธารณะของเราเพื่อเปิดกล่องที่เล็กกว่า เธอเปิดมันได้ เป็นอีกครั้ง ที่กุญแจส่วนตัวของเรามีอะไรบางอย่างที่ตรงกับกุญแจสาธารณะที่เราฝากไว้ที่ธนาคารกุญแจ
9. เธอได้อ่านเนื้อหาของจดหมายในกล่องพัสดุนั้น ไม่ว่าเนื้อหาจะเป็นยังไง ก็มีเพียงเราและเธอที่รู้
10. เรื่องอาจกลายเป็นอีกอย่างนึง ถ้าเธอได้รับพัสดุแล้วควักกุญแจในกระเป๋าถือมาไขล็อกแล้วไขไม่ออก นั่นแปลว่าพัสดุนั้นไม่ใช่ของเธอ เธอไม่ควรอ่านมัน
11. และเรื่องอาจกลายเป็นอีกอย่างนึง ถ้าเธอเปิดกล่องด้วยกุญแจส่วนตัวของเธอได้แล้ว แต่เปิดกล่องที่เล็กกว่าข้างในด้วยกุญแจสาธารณะของเราไม่ได้ ซึ่งนั่นแปลว่าใครไม่รู้ส่งพัสดุให้แฟนเราโดยแอบอ้างชื่อเรา ซึ่งเธอยิ่งไม่ควรอ่านมัน

ก็อย่างที่เห็นอ่ะครับ มันไม่ได้เป็นการถอดรหัส มันก็แค่เอาไอ้ที่เข้ารหัสมาเทียบกันก็เท่านั้นเอง!!!

บังเอิญว่าพักหลังผมเริ่มเห็นเว็บไซต์ที่ให้บริการถอดรหัสเกิดขึ้นมากมาย โดยเฉพาะการถอดรหัส MD5 นี่เห็นมีเยอะเชียวแหล่ะ ก็เลยคิดว่าใครหลาย ๆ คนอาจจะตกใจว่า เฮ้ย! ทำยังไงดี แบบนี้ MD5 มันก็ใช้ไม่ได้ ไม่ปลอดภัยแล้วอ่ะดิ?

คงต้องบอกไว้ก่อนว่าไม่ต้องตกใจไป เว็บไซต์เหล่านั้นไม่ได้ถอดรหัสได้จริง ๆ หรอก เขาก็แค่ขยันเข้ารหัสก็เท่านั้นเอง!!

ภาพข้างล่างอธิบายกลไกที่แท้จริงของเว็บไซต์เหล่านั้น

จะเห็นว่าการที่เว็บไซต์เหล่านั้นมีปัญญาถอดรหัสได้ ก็เพราะว่าเขาตั้งหน้าตั้งตาเข้ารหัสคำหรือประโยคที่เป็นไปได้ แล้วรวบรวมเก็บเอาไว้ในรูปของฐานข้อมูล Cypher Text จากนั้นก็เอา Cypher Text ที่มีมาเปรียบเทียบกับ Cypher Text ที่ผู้ใช้ใส่เข้ามา แล้วตรวจดูว่ามันตรงกันมั้ย ซึ่งหาก Cypher Text มันตรงกัน ระบบก็จะนำเอา Plain Text ที่จับคู่กับ Cypher Text นั้น ๆ ออกมาแสดงผล

ดังนั้นการที่พวกเราเคยได้ยินกันว่า เดี๋ยวนี้คอมพิวเตอร์ระดับอภิมหายักษ์สามารถที่จะถอดรหัสยาก ๆ ได้ในเวลาไม่นาน เราก็คงจะต้องทำความเข้าใจกันใหม่ว่า มันไม่ได้ถอดรหัสได้จริง ๆ หรอก มันก็แค่ขยันเข้ารหัสมากกว่าคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นเป็นพัน ๆ เท่า … ก็เท่านั้นเอง!!!

[tags]เข้ารหัส, ถอดรหัส, Plain Text, Cypher Text, ฐานข้อมูล[/tags]

เห็นในการ์ตูนนักสืบญี่ปุ่นชอบเล่นกันจังเลยครับมุกนี้ ไอ้ประเภทที่ผู้ตายมีพรสวรรค์ซะเหลือเกิน เพราะถึงแม้จะถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสใกล้ตายแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีแรงกายแรงสมองเหลือพอที่จะทิ้งข้อความปริศนาเอาไว้ เพื่อเอาไว้เปิดเผยตัวคนร้ายว่าเป็นใคร!

ผมเลยคิดว่าผมเอามาเล่นบ้างดีกว่า ท่าทางจะน่าสนุกดี อิ อิ

เรื่องมันก็มีอยู่ว่ามีการฆาตกรรมเกิดขึ้นครับ และผู้ตายก็ได้มีการทิ้ง dying message เอาไว้ ดังนั้นยอดนักสืบผู้โด่งดังก็จำเป็นที่จะต้องไขคดีนี้ให้จงได้ ซึ่ง dying message ที่ทิ้งเอาไว้ก็คือ …

23022733850405455330697353

หลังจากที่สืบหาหลักฐานในที่เกิดเหตุประกอบการสืบคดีอยู่นาน ในที่สุดยอดนักสืบก็ปะติดปะต่อได้ว่า แท้ที่จริงแล้วตัวเลขดังกล่าว คือปุ่มบนโทรศัพท์มือถือนั่นเอง … งั้น … แบบนี้ก็ต้องมาถอดรหัสตัวอักษรจากปุ่มโทรศัพท์มือถือกันซะแล้ว!!!

เนื่องจากว่าผู้ตายเป็นฝรั่ง และไม่ได้มีเมียเช่าเป็นคนไทย ดังนั้นโอกาสที่ผู้ตายจะสะกดภาษาไทยจากปุ่มมือถือได้เลยไม่มี ซึ่งถ้าเป็นแบบนี้ก็ต้องมาประเมินจากปุ่มบนมือถือที่มีตัวอักษรภาษาอังกฤษแทน

จากการไล่เรียงก็พบว่าตัวเลขที่ปรากฎอยู่นั้น สอยทุกปุ่มที่เป็นภาษาอังกฤษบนมือถือหมดเลย งั้นต้องมาตรวจความน่าจะเป็นก่อน ว่ามีความน่าจะเป็นเท่าไหร่ที่จะนำตัวอักษรแต่ล่ะตัวจากปุ่ม มาเรียงออกมาเป็นประโยคของ dying message ได้?

ปุ่ม “2” ถึง ปุ่ม “6” และปุ่ม “8” มีปุ่มล่ะ 3 ตัวอักษร ส่วนปุ่ม “7” และปุ่ม “9” เป็นปุ่มที่มี 4 ตัวอักษร สุดท้ายปุ่ม “0” ถือว่ามีตัวอักษรเดียว

งั้นความน่าจะเป็นที่จะเลือกตัวอักษรจากปุ่ม ของตัวเลข dying message ทั้ง 26 หลักก็คือ…

array(” “),
“2” => array(“a”, “b”, “c”),
“3” => array(“d”, “e”, “f”),
“4” => array(“g”, “h”, “i”),
“5” => array(“j”, “k”, “l”),
“6” => array(“m”, “n”, “o”),
“7” => array(“p”, “q”, “r”, “s”),
“8” => array(“t”, “u”, “v”),
“9” => array(“w”, “x”, “y”, “z”)
);
$s_input = “23022733850405455330697353”;
$s_prob = “”;
$i_prob = 1;
preg_match_all(“/[0-9]/”, $s_input, $s_output, PREG_SET_ORDER);
foreach($s_output as $value)
{
$s_prob .= count($button[$value[0]]) . ” x “;
$i_prob *= count($button[$value[0]]);
}
$s_prob = substr($s_prob, 0, strlen($s_prob) – 2);
echo “

… ” . $s_prob . ” = ” . number_format($i_prob) . ” กรณี …

\n”;
?>

ช่างเป็นความน่าจะเป็นที่มากมายอะไรเช่นนี้ แต่ก็อย่างว่าแหล่ะ ต่อให้ความน่าจะเป็นจะเยอะขนาดนี้ ยอดนักสืบก็ไม่หวั่น เพราะยอดนักสืบมีคอมพิวเตอร์ที่จะช่วยถอดรหัสให้ได้

โดยขั้นแรก ยอดนักสืบก็ต้องให้คอมพิวเตอร์แสดงผลคำทั้งหมดที่เป็นไปได้ซะก่อน อือม แต่เนื่องจากยอดนักสืบเห็นว่าต้องแสดงผลคำตั้งมากมาย ดังนั้นก็เลยคิดว่าให้มันอยู่ในหน่วยความจำของเครื่องคอมพิวเตอร์นั่นแหล่ะดีแล้ว ไม่ต้องแสดงผลออกมาหรอก เปลืองลูกตา

จากนั้นก็ให้คอมพิวเตอร์ เอาคำจากพจนานุกรมภาษาอังกฤษมาเทียบดู ว่าคำที่ถอดออกมานั้น มีคำใดบ้างที่เป็นไปได้ในภาษาอังกฤษ และหลังจากผ่านไปราว 1 นาที คอมพิวเตอร์ก็เรียงประโยคออกมา ด้วยคำที่น่าจะเป็นไปได้ที่สุด นั่นก็คือ …

be careful i killed myself

ในที่สุดคดีก็ถูกไขกระจ่าง ผู้ตายฆ่าตัวตายเอง แต่กลัวฝ่ายสืบสวนจะไม่มีอะไรทำ ก็เลยทิ้งข้อความเอาไว้เพื่อให้เป็นปริศนาไว้คิดแก้เซ็ง เป็นอันปิดคดี

แต่ที่สรุปได้แน่ ๆ ก็คือ โทรศัพท์มือถือไม่ควรเอามาเป็น dying message แต่ควรเอาไว้เขวี้ยงใส่หัวคนร้าย น่าจะดีกว่าเยอะเลย

[tags]โทรศัพท์,มือถือ,เอาไว้,เขวี้ยง,ใส่,หัวหมา[/tags]

ตอนนั้นผมได้รับหน้าที่ให้คุมโต๊ะรับปักเสื้อ ก็ไอ้ที่ปักเป็นตัวอักษรย่อของโรงเรียนที่อกซ้ายบ้าง กระเป๋าขวาบ้างนั่นแหล่ะครับ

ปรกติแล้วการปักเสื้อต้องเริ่มจากการปั๊มตัวอักษรย่อด้วยหมึกสีน้ำเงินหรือสีแดงไว้บนเสื้อ จากนั้นก็เอาสะดึงกลม ๆ (ไม่ใช่สะดือกลม ๆ) มาขึงผ้าให้ตึงเปรี๊ยะ ๆ แล้วก็เอาเข็มมาร้อยไหมสีน้ำเงินหรือสีแดง จากนั้นก็ลงมือปักตามรอยหมึกที่ปั๊มเอาไว้

โม้มาแบบนี้อย่าคิดว่าผมปักเอง ผมไม่ได้ปักเองหรอกครับ ผมแค่มีหน้าที่รับงานมา จากนั้นตีราคาเพื่อให้ลูกค้าจ่ายตังค์เท่านั้นเอง ส่วนหน้าที่ปักเสื้อนั้นเป็นของคุณป้าคนหนึ่งซึ่งนั่งทำงานอยู่ที่ชั้น 5 โน่นแน่ะ แกปักเร็วและสวยมากเชียวแหล่ะ จ้างมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลย

ช่วงนั้นมีลูกค้ามาใช้บริการการปักเสื้อมาก ถือเป็นบริการที่ครบวงจรใช้ได้เลยครับ เพราะเมื่อลูกค้าซื้อเสื้อนักเรียนของทางร้านแล้ว ก็ย่อมอยากได้รับความสะดวกในการปักเสื้อไปโดยปริยาย จึงไม่น่าแปลกใจที่ตอนนั้นผมจะมีงานรับปักให้ทำเยอะมาก เรียกว่าคิดค่าปักเสื้อกันมือหงิกเลยทีเดียว

แล้วทีนี้ป้าเขาจะทำไงล่ะ เพราะเกิดปัญหาคอขวดซะแล้ว เนื่องจากมีเสื้อรอเข้าคิวให้ปักหลายสิบตัวต่อวัน แต่มีป้าคนเดียวปักมันจะไหวได้ไง

และผมก็ได้รู้ว่าร้านดังกล่าวมีอาวุธลับซ่อนอยู่เพื่อการนี้โดยเฉพาะ …

ผมไม่แน่ใจว่าสมัยนั้นมีคอมพิวเตอร์หรือยัง … อือม อาจจะมีแต่คงราคาแพงมาก แล้วผมก็พบว่าร้านดังกล่าวมีคอมพิวเตอร์ซะด้วย!!!

มันเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้ควบคุมการปักเสื้อโดยเฉพาะ เป็นการพบกับคอมพิวเตอร์เครื่องแรกในชีวิตผมเลยก็ว่าได้ แต่ก็ถือว่าเป็นการพบกันที่ไม่น่าพิสมัยซักเท่าไรนัก เนื่องจากมันไม่ได้มีรูปร่างเหมือนกับคอมพิวเตอร์ที่เราใช้ในปัจจุบันนี้ …

ดูแล้วมันเหมือนกับตู้อะไรซักตู้นึง ซึ่งต่อเข้ากับแท่นปักผ้านับ 10 อัน นัยว่าสั่งโป้งเดียวแล้วปักได้พร้อม ๆ กัน 10 ตัวเลย

เจ้าเครื่องที่ว่ามีหน้าจอกว้างประมาณเกมกด และมีปุ่มให้กดไม่กี่ปุ่มนัก ผมตื่นตาตื่นใจกับมันมาก เพราะพี่ที่เป็นคนคุมเครื่องเขากดปุ่มให้ดูไม่กี่ที เครื่องก็สามารถปักผ้าออกมาได้ ให้เป็นตัวอักษรตามที่ต้องการ ที่สำคัญสามารถปักออกมาเป็นตัวอักษรภาษาไทยได้ด้วย … คอมพิวเตอร์ที่เป็นภาษาอังกฤษล้วน ๆ กลับสามารถรู้จักภาษาไทยได้ เจ๋งไปเลย … (ผมคิด)

สมัยนั้นผมอ่านภาษาอังกฤษออกแล้ว แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจว่าจะควบคุมมันยังไงดี เพราะรู้สึกว่าเมนูที่แสดงออกมานั้น มันไม่ได้สอดคล้องกับกิจกรรมที่มันทำเลย แถมมันก็ไม่มีคู่มือให้อ่านด้วย อีกทั้งพี่ที่เป็นคนคุมเครื่องก็ดูจะหวงแหนวิชามาก เห็นได้จากการที่พี่เขาไม่ยอมสอนใครเลย ว่าจะคุมเครื่องดังกล่าวได้ด้วยการกดปุ่มใด (บอกแต่อย่ายุ่ง เดี๋ยวเครื่องเจ๊ง)

มาภายหลังผมได้เรียนคอมพิวเตอร์มามาก ผมย้อนกลับไปนึกถึงเรื่องนี้ก็เลยเข้าใจ ว่าเหตุใดผมถึงได้ไม่เข้าใจเมนูของเครื่องดังกล่าวเลย โดยสามารถอธิบายความจริงในวันนั้นได้ดังนี้

1.  โปรแกรมเมอร์ที่เขียนโปรแกรมคุมเครื่องปักผ้า คงทำแต่ back-end เพียงอย่างเดียว คือ โหลดตัวอักษรภาษาไทยเข้าไปให้ครบ แล้วผูกตัวอักษรให้สามารถใช้ได้

2.  เนื่องจาก front-end เป็นภาษาอังกฤษ และเขาก็คงจะไม่รู้วิธีการที่จะปรับแต่งเมนูเหล่านั้น ให้มันมีโครงสร้างอย่างที่ต้องการ เขาก็เลยต้องใช้เมนูที่มีผูกเข้ากับกิจกรรมที่ต้องการแทน ซึ่งมันทำให้การควบคุมต้องใช้วิธีการจดจำเมนู ยกตัวอย่างเช่น

เมนู M41 -> เมนู J55 -> กด Z หมายความว่า “เลือกสีน้ำเงิน”

เมนู CC -> เมนู PP -> เมนู 5X -> เมนู P77 กด 0 หมายความว่า “ปักตัวใหญ่สุด”

เมนู MOD5 -> เมนู JR4 -> เมนู CPX -> กด l”d” หมายความว่า “ให้พิมพ์ตัวย่อ ส.ก. (สวนกุหลาบ)”

เมนู BEEP -> เมนู REQ -> เมนู RES4 -> เมนู IOQ หมายความ “เริ่มทำได้”

จะเห็นว่าเมนูมันมั่วมาก ถ้าไม่มีคู่มืออธิบายก็ไม่มีทางรู้เลย เพราะเมนูมันไม่ได้สื่ออะไรเลย ซึ่งแบบนี้ก็ถือได้ว่าเป็นการอำพรางระบบคอมพิวเตอร์แบบไม่ได้ตั้งใจได้เหมือนกัน

ผมหวังว่าคงจะไม่มีใครนำวิธีการนี้ไปใช้เพื่ออำพรางระบบคอมพิวเตอร์ของตัวเองนะ เพราะไม่งั้นคนอำพรางนั่นแหล่ะ อาจจะงงเองก็ได้

[tags]อำพราง,คอมพิวเตอร์,ไม่ได้ตั้งใจ,ปักผ้า,เครื่องปักผ้า[/tags]

ในสมัยก่อนเครื่องเล่นวีดีโอเกมจะไม่มีระบบความทรงจำสำหรับสำรองข้อมูล ดังนั้นเราจึงไม่สามารถจะบันทึกสถานะล่าสุดของเกมที่เราเล่นได้ จึงได้มีความคิดว่าน่าจะเป็นการดี หากจะใช้รหัสผ่านซึ่งประกอบไปด้วยตัวอักษรผสมตัวเลขหลายสิบหลัก เป็นตัวเก็บบันทึกสถานะล่าสุดของการเล่นเกมแทน

รหัสผ่านในลักษณะนี้จะแตกต่างจากรหัสผ่านสำหรับรักษาความปลอดภัย เพราะแก่นของรหัสผ่านสำหรับรักษาความปลอดภัยนั้น จะต้องทำยังไงก็ได้เพื่อไม่ให้ถอดรหัสได้ ดังนั้นหากต้องการตรวจสอบความถูกต้อง ก็จะต้องนำรหัสที่ถูกเข้ารหัสแล้วมาเปรียบเทียบกัน เพื่อตรวจสอบความถูกต้องแทน (ดูจาก : อวสานรหัสผ่าน)

แต่รหัสผ่านเพื่อการจดจำแบบนี้ต้องการให้ถอดรหัสได้ เพราะรหัสที่ถอดได้จะเป็นองค์ประกอบต่าง ๆ ของสถานะล่าสุดของข้อมูลที่ต้องการจะเรียกขึ้นมา!!!

ไม่ค่อยมีใครพูดถึงหรือกล่าวถึงอัลกอริทึมในการแปลงรหัสผ่านแบบนี้มากนัก เพราะมันคงจะล้าสมัยแล้ว แต่ไม่เป็นไรผมลองคิดอัลกอริทึมเล่น ๆ ให้พวกเราดูกันดีกว่า จะได้เห็นว่าโม้แล้วสามารถนำไปปฏิบัติได้ด้วย

ผมจะสมมติว่าผมสร้างเกมบนเว็บแล้วกันนะ โดยเป็นเกมมวยไทยประเภท RPG เนื้อหาของเกมก็เหมือนกับเกม RPG ทั่ว ๆ ไป คือการให้ผู้เล่นเก็บประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ เพื่อเพิ่มพลังทักษะให้กับตัวเอง

เนื่องจากผมขี้เกียจที่จะต้องเก็บข้อมูลต่าง ๆ ของผู้เล่นเอาไว้ที่ server อีกทั้งผมก็ขี้เกียจจะทำระบบสมาชิกด้วย ดังนั้นจึงน่าจะดีกว่าถ้าระบบสามารถที่จะสังเคราะห์รหัสผ่านออกมา เพื่อให้ผู้เล่นจดไปเก็บไว้กับตัวเอง และเมื่อถึงเวลาอยากจะเล่นต่อ ก็ให้นำรหัสผ่านดังกล่าวมากรอกใส่ แล้วระบบก็จะแปลงรหัสผ่านให้กลายเป็นข้อมูลต่าง ๆ เพื่อให้ผู้เล่นได้เล่นต่อจากที่ตัวเองเล่นค้างเอาไว้ต่อไป

เป็นการผลักภาระความรับผิดชอบเกี่ยวกับข้อมูลไปให้กับผู้เล่น ไม่ต้องเปลืองทรัพยากรบนเครื่อง server ของเราแต่ประการใด (มุขเก่า ๆ เอามาเล่าใหม่)

ทีนี้เรามาดูรายละเอียดกันดีกว่า ว่าสิ่งที่จะต้องใช้เพื่อสังเคราะห์เป็นรหัสผ่านคืออะไรบ้าง ซึ่งถ้าดูจากตัวอย่างข้างต้นก็จะได้รายละเอียดคือ

• Mr. PeeTai ศิษย์ฝั่งธนฯ (ชื่อ)
• 6 (พลังหมัด)
• 7 (พลังเท้า)
• 5 (พลังเข่า)
• 9 (พลังศอก)
• 100 (ความอึด)
• 20 (จำนวนครั้งที่ชนะ)
• 5 (จำนวนครั้งที่เสมอ)
• 10 (จำนวนครั้งที่แพ้)

เอ้อ … นึกอัลกอริทึมไม่ออกอ่ะ ว่าจะเอาข้อมูลพวกนี้มายัดรวมกันกลายเป็นรหัสผ่านยาว ๆ ซัก 20 ตัวได้ไง (เพราะมีภาษาไทยปนอยู่ด้วยอ๊ะดิ๊) งั้นเอาไว้คิดออกแล้วค่อยเขียนต่อแล้วกัน ฮา ^-^

[tags]คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,รหัสผ่าน,การจดจำ,ฮาร์ดแวร์[/tags]

ชวเลขเป็นวิชาหายากซึ่งไม่ค่อยเหมาะกับยุคสมัยนี้ซักเท่าไหร่ มันถูกบรรจุอยู่ในหลักสูตรของสถาบันการศึกษาที่เปิดสอนทางพาณิชยกรรม และเป็นวิชาเลือกในคณะนิเทศศาสตร์หรือวารสารศาสตร์

ที่บอกว่ามันไม่เหมาะกับยุคสมัยนี้ก็เพราะว่า ชวเลขเป็นวิชาที่ออกแบบมาสำหรับจดเร็ว ๆ ครับ เพราะสมัยก่อนไม่มีเครื่องบันทึกเสียงแบบ mp3 ดังนั้นวิชานี้จึงเป็นวิชาเขียนสัญลักษณ์ ต้องอาศัยทักษะในการปฏิบัติพอสมควร เหมือนกับการฝึกหัดพิมพ์ดีดบนแป้นพิมพ์ยังไงอย่างนั้นเลย

ออกตัวไว้ก่อนเลยว่าผมเคยเรียนมาก็จริง แต่ก็คืนวิชาให้อาจารย์ไปแล้วเหมือนกัน เพราะไม่เคยเอามาใช้จริงเลย แต่ก็พอจะอธิบายได้จากความทรงจำว่ามันมีกฎง่าย ๆ อยู่ 3 ข้อครับ

1. พยัญชนะไทยจะถูกแทนที่ด้วยการขีดแบบง่าย ๆ จะขีดนอน, ขีดตั้ง, ขีดเฉียง หรือขีดโค้งอะไรก็สุดแล้วแต่
2. สระจะถูกแทนที่ด้วยตำแหน่งของการขีด เช่นขีดเหนือบรรทัดก็สระชุดนึง, ขีดคร่อมบรรทัดก็สระอีกแบบนึง และขีดใต้บรรทัดก็อีกสระนึง
3. วรรณยุกต์ไม่มีครับ ออกแนวภาษาอังกฤษเลย คือพอเขียนแล้วก็ไม่ต้องสนเรื่องวรรณยุกต์ แต่ตอนอ่านต้องใช้ทักษะเดาเอาเอง ว่าไอ้ขีดแบบเนี้ยแล้วอยู่ตำแหน่งตรงเนี้ย เทียบแล้วมันน่าจะเป็นคำว่าอะไรมีวรรณยุกต์ยังไง แบบนั้น!!!

ผมไม่เขียนตัวอย่างให้ดูนะ … เพราะผมลืมไปแล้ว อิ อิ ^-^

ประเด็นที่จะโม้ก็คือมันเป็นวิชาที่เสื่อมไปมาก มีน้อยคนที่จะได้เรียนมัน และถึงแม้จะได้เรียนมันแล้วก็ใช่ว่าจะได้ใช้มันซะเมื่อไหร่ ของหายากแบบนี้ก็เลยน่าจะเอามาทำเป็นหัวข้อทางคอมพิวเตอร์ได้ไม่ว่าจะเป็น … การแปลงชวเลขให้กลายเป็นข้อความ, การแปลงข้อความให้กลายเป็นชวเลข และการบีบอัดข้อความโดยชวเลข

โดยเฉพาะการบีบอัดข้อความโดยชวเลขนั้นน่าสนใจมาก เพราะอย่างที่พวกเรารู้ ๆ กันอยู่ ว่าโดยปรกติแล้วการบีบอัดข้อมูลนั้น เมื่อบีบอัดแล้วมันแทบไม่เหลือสภาพเดิมเลย ใช้การอะไรก็ไม่ได้ ต้องเอามาคลายก่อนถึงจะใช้งานได้

ผมเห็นเทคโนโลยีเพื่อการบีบอัดรูปภาพ เพื่อการบีบอัดวีดีโอก็เยอะนะ พวกนั้นบีบอัดแล้วก็ยังคงสภาพให้ใช้งานได้ แถมใช้เนื้อที่ในการจัดเก็บก็ไม่มากด้วย แต่การบีบอัดข้อความแล้วยังคงสภาพให้ใช้งานได้ (อ่านออก) นี่แทบไม่มีคนทำเลยแฮะ

แต่โดยสรุปแล้ว ชวเลขนี่มันเขียนยาก แล้วก็อ่านโคตรยากจริง ๆ นะ สิบอกให้ ^-^

[tags]คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,สมมติฐาน,ชวเลข[/tags]

มีซีรี่ย์ฝรั่งเก่า ๆ หลายเรื่องครับที่ผมอยากได้ ซึ่งมีอยู่เรื่องนึงที่ตอนนี้ก็ยังอยากได้อยู่นั่นก็คือ StarGate SG1 ซึ่งเป็นซีรี่ย์ฝรั่งที่ถูกนำมาฉายที่ช่องสามเมื่อสิบกว่าปีก่อน ผมชอบเรื่องนี้มากแต่บังเอิญว่าไม่ค่อยได้ดูปะติดปะต่อเท่าไหร่ ด้วยเหตุเพราะอำนาจในการกำหนดช่องดูทีวีไม่ได้อยู่ในมือผม (ผมเป็นลูกคนโตก็จริง แต่ผมมีอำนาจน้อยที่สุดครับ เศร้า T-T)

ถ้าใครไม่เคยได้ดูมาก่อน ขอเล่าย่อ ๆ ว่าเนื้อเรื่องของซีรี่ย์นี้ถูกผูกพันยึดโยงอยู่กับสิ่งประดิษฐ์ที่เรียกว่า StarGate ซึ่งมีคุณสมบัติเป็นประตูมิติ ที่จะเปิดเพื่อให้สิ่งมีชีวิตและไม่มีชีวิตสามารถเคลื่อนผ่านระหว่างดาวเคราะห์ได้ในพริบตา โดย StarGate นั้นเป็นสิ่งประดิษฐ์จากฝีมือของสิ่งมีชีวิตที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดในดาราจักรทางช้างเผือกของเรา

ตามท้องเรื่องบอกเอาไว้ว่า StarGate มีมากมายกระจายอยู่ในดาวเคราะห์ทั่วทั้งดาราจักรทางช้างเผือกและดาราจักรอื่น ๆ และในโลกของเราก็มีอยู่หนึ่งเครื่อง ซึ่งบังเอิ๊ญบังเอิญที่มันตกอยู่ในมือของกองทัพสหรัฐอเมริกา และรัฐบาลสหรัฐอเมริกาก็ได้รับรู้จากข้อมูลลับสุดยอดว่า โลกของเรากำลังจะถูกบุกรุกโดยสิ่งมีชีวิตต่างดาวอันทรงภูมิปัญญา (แต่ดุร้าย) จึงจำเป็นต้องใช้ StarGate เพื่อเดินทางไปยังดวงดาวต่าง ๆ เพื่อค้นหาวิธีในการป้องกันอันตรายดังกล่าว

จินตนาการในเรื่อง StarGate SG1 เหนือล้ำมาก และที่สำคัญมีเรื่องที่พัวพันกับคอมพิวเตอร์เยอะซะด้วย อือม แบบว่าเยอะมากจนจาระไนไม่หมด ผมก็เลยจะเลือกประเด็นบางอย่างที่คนทั่วไปที่เคยได้ดูอาจจะมองข้าม มาโม้ให้พวกเราอ่านกันดีกว่า

ประเด็นแรก การหมุน StarGate เพื่อเปิดประตูมิติิ

การเปิด StarGate ก็เหมือนกับการเปิดประตูทั่ว ๆ ไป นั่นก็คือถ้ามี “ประตู” ก็ต้องมี “กลอนประตู” โดยกลอนประตูที่ว่าก็เป็นแบบภาพด้านขวา เป็นกลอนประตูแบบพิศดาร เพราะถูกแทนที่ด้วยสัญลักษณ์แปลก ๆ เต็มไปหมด

เทคโนโลยีของ StarGate เหนือล้ำมาก ดังนั้นวิธีในการเปิดมันจึงไม่ใช่ธรรมดา เพราะต้องมีความทรงจำเกี่ยวกับพิกัดที่แม่นยำมาก เนื่องจากต้องแทนด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ เพื่ออ้างอิงถึงตำแหน่งของดาวเคราะห์ปลายทางที่ต้องการจะไป ดังนั้นด้วยสมองน้อย ๆ ของมนุษย์เรา คงจะไม่สามารถเก็บความทรงจำอันมหาศาลเกี่ยวกับการเข้ารหัสตำแหน่งดาวเคราะห์และการคำนวณพิกัดของดาวเคราะห์ได้แน่ ๆ ซึ่งมันก็เลยกลายเป็นธุระของคอมพิวเตอร์ ที่จะต้องเป็นผู้จดจำและคำนวณให้แทน

ประเด็นที่ผมจะโม้ก็คือ ผมรู้สึกว่าการหมุนเพื่อให้ StarGate เปิดไปยังตำแหน่งที่ต้องการได้นั้น มันเป็นอัลกอริทึมที่เหมือนกับการอ้างอิงหน่วยความจำในคอมพิวเตอร์เลยอ่ะ เพียงแต่หน่วยความจำในปัจจุบันนี้ ถูกอ้างอิงในแบบ page segmentation เท่านั้นเอง ซึ่งถือว่ายังอ้างอิงแค่ 3 มิติ ยังเบาะ ๆ ไม่โหดเท่าการหมุนเพื่อเปิด StarGate

ประเด็นสอง ความรู้อันเป็นนิรันดร์

ในเรื่องเน้นเรื่องเทคโนโลยีและการแสวงหาความรู้เป็นอย่างมากครับ และก็มีอยู่ตอนนึงที่ผมค่อนข้างสนใจเป็นพิเศษ เพราะมันคล้ายกับใน Battlefield Earth มากเลย นั่นก็คือ “การถ่ายเทความรู้เข้าสมองแบบโดยตรงฉับพลัน”

เทคโนโลยีการถ่ายเทความรู้ใน Battlefield Earth นั้น ต้องอาศัยเวลาในการถ่ายเทเป็นวัน ๆ แต่ของ StarGate เจ๋งโคตร ๆ กว่า เพราะสามารถถ่ายเทความรู้อันมหาศาลโป้งเดียวได้ในเสี้ยววินาที แถมยังช่วยจัดเรียงเซลสมองให้ด้วย เพื่อให้เซลสมองไม่เสียหายจากการที่ต้องรับความรู้อันมหาศาลแบบนั้น

ในเรื่องบอกว่าเผ่าพันธุ์ที่ทรงภูมิปัญญาที่สุดในดาราจักรทางช้างเผือก ไม่ต้องการให้ความรู้ของตนสูญหายไป ต้องการให้ความรู้สามารถแบ่งปันได้ จึงสร้างสิ่งประดิษฐ์ไฮเทคขึ้นมา เพื่อเอาไว้เก็บความรู้อันเป็นนิรันดร์ของตนไว้ อีกทั้งยังสามารถ่ายทอดได้อย่างฉับพลันทันทีด้วย

ซึ่งประเด็นที่ผมจะโม้ก็คือ ผมจำได้คร่าว ๆ ว่าเผ่าพันธุ์ที่ทรงภูมิปัญญาดังกล่าวนั้น ทุกคนเกิดขึ้นมาโดยตรัสรู้ได้โดยตนเองเฉกเช่นพระพุทธเจ้าในศาสนาพุทธ โอ้แม่จ้าว ทุกคนตรัสรู้ได้เองตั้งแต่เกิดแล้วความรู้ที่มีมันจะมากมายแค่ไหนล่ะเนี่ย???

ประเด็นสุดท้าย การแย่งชิงความรูู้้

ปัจจุบันเราแก่งแย่งกันเพื่อให้ได้เงินตราใช่มั้ยครับ เราแก่งแย่งกันก็เพราะเราเชื่อถือในเงินตราว่ามันจะช่วยให้เราอยู่อย่างสุขสบายได้ ที่ทุกวันนี้มีเรื่องกันอยู่ทุกวี่ทุกวันก็เพราะเรื่องเงิน

แต่ในเรื่อง StarGate ทุกเผ่าพันธุ์แก่งแย่งความรู้กันครับ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้เผ่าพันธุ์ของตนมีความรู้มากที่สุด บางเผ่าพันธุ์ซึ่งความรู้น้อยกว่าก็พยายามที่จะฝืนศึกษาความรู้ของเผ่าพันธุ์ที่เหนือกว่า ถึงแม้ความรู้บางอย่างอาจจะไม่เหมาะกับตัวเองก็ตาม

ผมชอบตอนนึงมาก มันเป็นตอนที่เผ่าพันธุ์เอเลี่ยนเผ่าพันธุ์หนึ่ง ได้ค้นพบสิ่งประดิษฐ์ไฮเทคซึ่งเก็บความรู้อันเป็นนิรันดร์เอาไว้ แต่พยายามเท่าไหร่ก็ใช้สิ่งประดิษฐ์ไฮเทคดังกล่าวไม่ได้ซักที ก็เลยตัดสินใจถ่ายโอนความรู้จากสิ่งประดิษฐ์ไฮเทคดังกล่าว มาไว้ในคอมพิวเตอร์ของตนเอง โดยโอนมาได้เท่าที่คอมพิวเตอร์ของตนเองจะรับไหว

ผมสนใจมาก เพราะประเด็นก็คือ ผมเคยแต่ทำโครงการเพื่อย้ายข้อมูลหรือความรู้จากระบบซอฟต์แวร์เก่าไปยังระบบซอฟต์แวร์ที่ใหม่กว่า แต่ไม่เคยเลยนะ ที่จะย้ายข้อมูลหรือความรู้จากระบบที่ใหม่กว่าไปยังระบบที่เก่ากว่าเลย

มันคงจะเหมือนคนที่กระหายน้ำ อยากจะดื่มน้ำกระมัง ที่ยินดีจะใช้กะลามะพร้าวผ่าซีกของตนเอง รองน้ำที่ซึมจากท่อที่ต่อไปยังแทงค์น้ำไฮเทค ด้วยเหตุเพราะจนด้วยเกล้า ไม่รู้วิธีว่าจะทำยังไงเพื่อจะให้แทงค์น้ำดังกล่าวเปิดออกมา เพื่อให้ตัวเองได้ดื่มน้ำได้เหมือนที่ผู้ทรงภูมิปัญญาทั้งหลายเขาทำกัน

ความรู้ คือ อำนาจ (จริงจริ๊ง)

ป.ล. นอกจากอยากจะได้ StarGate SG1 มาไว้สะสมแล้ว ผมยังอยากจะได้ซีรีย์เรื่อง “แมคไกเวอร์” มาสะสมด้วย ก็หวังว่าวันไหนว่าง ๆ จะได้ไปซะที ไอ้เจ้าฟอร์จูนเนี่ย ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยไปเลย ฮา

[tags]stargate,ฝ่ามิติ,ทะลุ,จักรวาล,คอมพิวเตอร์,เทคโนโลยี,ละคร,ซีรี่ย์[/tags]

เดือดร้อนยังไง??? ก็พี่สาวของเธอเป็นเพื่อนของผมอ่ะดิ!!! ฮา

เพื่อนของผมค่อนข้างจะควบคุมเธอมาก กีดกันผมอีกต่างหาก สงสัยเพราะผมเป็นคนที่จะมาแบ่งปันความรักของน้องสาวไปจากเธอกระมัง ทำให้เธอต้องกลายเป็นนางยักษ์ คอยตรวจสอบการติดต่อสื่อสารทุกช่องทางของน้องสาวเธอ แบบว่าถ้าส่งมาจากผมล่ะก็ เซ็นเซอร์เรียบ!!!

แล้วผมจะทำยังไงถึงจะนัดแนะหญิงสาวสุดที่รักของผมได้ดีน้อ โอ้วคิดถึงเธอเหลือเกิน!!!

โชคดีที่ผมได้สร้างซอฟต์แวร์เข้ารหัสถอดรหัสระดับเทพไว้ตัวนึง แล้วแอบก๊อปให้เธอเก็บเอาไว้ เพื่อเราจะได้ติดต่อสื่อสารกันได้ โดยผมตกลงกับเธอว่าผมจะส่งสาส์นหาเธอผ่านบล็อกของผม เพื่อว่าถ้าพี่สาวของเธออ่านบล็อกผมแล้ว พี่สาวเธอจะได้ไม่ติดใจสงสัยในเนื้อความของบล็อกแต่อย่างใด!!!

จนกระทั่งวันนึงผมจึงได้เขียนข้อความใส่เข้าไปในซอฟต์แวร์ตัวดังกล่าว เพื่อให้มันเข้ารหัสข้อมูลของผม จากนั้นผมจึงได้นำข้อความที่ผ่านการเข้ารหัสแล้ว มาบันทึกในบล็อกเพื่อจะส่งความต้องการบางอย่างหาเธอ โดยมีข้อความดังนี้

อากาศกลางวันกลางคืนเดี๋ยวนี้แปรปรวนห้าหกรอบ ทุ่มสองทุ่มเล่นเอาเรางงเลย พอกลับไปถึงบ้านเตรียมจะออกไปเที่ยว เผลอแค่แป๊ปเดียวอะไรกันล่ะเนี่ยมืดซะล่ะ อย่าบอกนะว่านี่เพิ่งจะโพล้เพล้หกโมงเย็น พอเห็นว่าเป็นแบบนี้เลยคิดได้ว่าอย่ากลับบ้านดึกเลยอ่ะนะวันนี้ ส่งงานให้ผู้ร่วมงานทำแล้วเราก็เผ่นเลยดีกว่า พี่ที่ทำงานก็มักจะทำแบบเนี้ยบ่อยๆ นัดสาวปุ๊ปก็ทิ้งงานเผ่นหายไปดื้อๆเลย ทำตัวเหมือนหนูเห็นเนยแข็ง พอไม่เห็นเหยื่อก็ทำเหงาหงอยสร้อยเศร้า รู้ทั้งรู้ว่าคนอื่นเขาก็ทำงานเยอะเหมือนกัน แต่ทำไมล่ะเราก็จะเอาอย่างบ้าง คงไม่ว่ากันนะทีใครทีมัน พอคิดได้แบบนี้ก็เลยรู้สึกสบายใจ รู้สึกว่าโลกนี้น่ารักสดใสขึ้นเยอะเลย เดี๋ยวพอใกล้จะห้าโมงเย็นเราก็เก็บของดีกว่านะ คิดว่าช่วงนี้ใครๆก็คงจะสาละวนอยู่กับงานของตัวเอง เด็กฝึกงานที่มาทำงานด้วยก็คงทยอยกลับตอนนั้น เราก็แว่บด้วยเลยใครจะโง่อยู่ล่ะ

คนทั่วไปอ่านข้อความนี้แล้วก็คงคิดว่าเป็นไอ้บ้าซักคนนึง มาเขียนระบายความรู้สึกบ้าบอส่วนตัวอะไรเอาไว้ แม้แต่เพื่อนของผมซึ่งติดบล็อกของผมงอมแงม ถึงจะได้อ่านก็ไม่รู้ว่าที่จริงแล้ว ข้อความมันได้ถูกเข้ารหัสเอาไว้เรียบร้อยแล้ว!!!

เมื่อลับสายตาของพี่สาว สุดที่รักของผมก็งัดเอาซอฟต์แวร์ที่ผมให้ไว้มาถอดรหัสข้อความจากบล็อกผมโดยทันที!!!

ซอฟต์แวร์ทำการสแกนข้อความ จากนั้นจึงแยกแยกข้อความออกเป็นคำโดด แล้วจัดเรียงให้อยู่ในรูปของตารางสองมิติในหน่วยความจำ ดังภาพ

จากนั้นซอฟต์แวร์ก็เลือกเอาชุดสมการเพื่อถอดรหัสออกมา แต่บังเอิญผมฝังชุดสมการอนุกรมไว้เพียงแบบเดียว มันจึงงัดเอาสมการดังกล่าวออกมาใช้ โดยสมการดังกล่าวมีลักษณะดังภาพ

เนื่องจากซอฟต์แวร์ได้แยกแยะคำโดดออกมาแล้ว พบว่ามีคำโดดรวมกับช่องว่างทั้งหมดเพียง 260 คำโดด ดังนั้นซอฟต์แวร์จึงค้นหาผลลัพท์จากสมการ โดยให้ค่า y ซึ่งเป็นผลลัพท์มีค่าอยู่ระหว่าง 1 ถึง 260 หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ ถ้าซอฟต์แวร์แทนค่า N ตั้งแต่ 1, 2, 3 ไปเรื่อย ๆ แล้วได้ผลลัพท์เกิน 260 เมื่อไหร่ล่ะก็ ให้มันหยุดไปเลยไป

ซึ่งผลลัพท์ที่ได้จากสมการ จะอยู่ในรูปของเลขอนุกรม โดยมีค่าดังต่อไปนี้

6, 8, 11, 15, 20, 26, 33, 41, 50, 60, 71, 83, 96, 110, 125, 141, 158, 176, 195, 215, 236, 258

แสดงว่าข้อความที่ผมเข้ารหัสไว้นั้น มันมีแค่ 22 คำโดดเท่านั้นเอง!!!

เมื่อได้รู้ตัวเลขที่เป็นผลลัพท์จากสมการอนุกรมแล้ว ซอฟต์แวร์ก็ทำการคัดเลือกคำโดดทั้ง 22 คำออกจากข้อความทั้ง 260 คำทันที โดยใช้ตำแหน่งอ้างอิงดังกล่าว เป็นตัวคัดเลือกเอาผลลัพท์ออกมา ซึ่งจะได้ผลลัพท์ดังภาพ

ในที่สุด สุดที่รักของผมเธอก็ได้รู้ซะทีว่าสิ่งที่ผมต้องการจะบอกเธอก็คือ

คืนนี้ห้าทุ่มเราไปเที่ยวกันนะ อย่าให้พี่สาวหนูรู้ล่ะ รักนะเด็กโง่

ตอนนี้ที่เหลือก็แค่ภาวนาให้เธอยอมออกมาหาผมตามนัดด้วยเถิ้ด เจ้าประคุ้น!!!

ป.ล. 1  เรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องที่สมมติขึ้น อย่าคิดว่าเป็นเรื่องจริงล่ะ
ป.ล. 2  อัลกอริทึมสำหรับถอดรหัสน่ะไม่เท่าไหร่ แต่อัลกอริทึมสำหรับเข้ารหัสเนี่ย คนคิดได้นี่ต้องแข็งโป๊กเรื่อง Natural Language Processsing ในระดับเทพจุติเลยนะผมว่า
ป.ล. 3  หัวข้อนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากหนังฝรั่งเว่อร์ ๆ เรื่องนึง ซึ่งผมจำไม่ได้แล้วครับ แฮ่

[tags]รหัสลับ, เข้ารหัส, ถอดรหัส, การสร้างซอฟต์แวร์, คอมพิวเตอร์, ซอฟต์แวร์[/tags]

ง่ายตรงไหน ผมไม่เห็นว่ามันจะง่ายเลย!!!

ดูเหมือนว่าการใช้รูปภาพเพื่อเป็นรหัสผ่านนั้น มันควรจะเป็นรูปภาพที่ดูแล้ว “จดจำ” และ “เข้าใจ” ได้โดยง่าย (อ้างอิง: แสดงตนด้วย “แพนเค้ก”)

หรือถ้าจะเอารูปภาพมาประยุกต์ใช้เพื่อตรวจสอบว่าผู้บันทึกข้อมูลนั้นเป็นมนุษย์หรือเปล่า ก็ควรจะเป็นรูปภาพที่เราสามารถ “วิเคราะห์” เบื้องต้นได้โดยง่าย (อ้างอิง: CAPTCHA ด้วย “ขวัญ”)

แต่กรณีนี้รู้สึกจะไม่เหมือนกัน เพราะเป็นการสร้างกระบวนการคัดกรองผู้ที่ “คู่ควร” โดยเฉพาะเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์เข้าสู่อาณาบริเวณที่กำหนดเอาไว้ได้ และดูเหมือนว่าผู้ที่ “คู่ควร” ดังกล่าวคงจะไม่ใช่เป็นเพียงแค่คนความจำดีเพียงอย่างเดียวซะแล้ว หากแต่คน ๆ นั้นต้องเป็นผู้มีความรู้, ไหวพริบ, ปฏิภาณ, ประสบการณ์ และจินตนาการพอตัวเลยทีเดียว จึงจะสามารถถอดรหัสแห่งพระเจ้านี้ได้

ผมยังหาไม่เจอนะว่าจะมีทฤษฎีทางคอมพิวเตอร์ใด ๆ ที่จะสามารถถ่ายทอดเอาความสามารถเหล่านี้ของมนุษย์ ให้ตกผลึกกลายเป็นอัลกอริทึมในทางคอมพิวเตอร์ได้อ่ะ

ป.ล. ผมกระจอกในการถอดรหัสพวกนี้มาก ดูเหมือนสมองผมไม่ได้พัฒนามาทางนี้เลย ดังนั้น โปรดทราบด้วยว่า ผมมาถึงด่านนี้ได้ก็เพราะมีคนบอกครับ อิ อิ

[tags]คอมพิวเตอร์,ซอฟต์แวร์,พระเจ้า,เข้ารหัส,ถอดรหัส[/tags]

เอาชื่อองค์กรว่าอะไรดี งั้นตั้งชื่อว่า Sunflower Corporation ก็แล้วกัน อิ อิ

ภายหลังจากประเทศไทยออกกฎหมายที่ชื่อว่า “พระราชบัญญัติคุ้มครองเงินฝาก” ซึ่งจะทำให้เงินฝากในธนาคารพาณิชย์ของประชาชนนั้น ไม่ได้ถูกประกันโดยรัฐบาลอีกต่อไป จึงทำให้องค์กรแห่งนี้จำเป็นต้องปรับตัวขนานใหญ่ จากเดิมที่เคยให้ความสำคัญกับการเก็บความลับของงานวิจัยระดับสุดยอดเพียงอย่างเดียว ก็จำเป็นที่จะต้องเก็บเงินสดขององค์กรเอาไว้เองด้วย แทนที่จะฝากไว้กับธนาคารพาณิชย์เหมือนเมื่อก่อน (ไม่ไว้ใจรัฐบาล)

เนื่องจากงานวิจัยระดับสุดยอด และเงินสดจำนวนมหาศาลขององค์กรนั้น มีความสำคัญต่อองค์กรอย่างสูงสุด ทางคณะกรรมการลับสุดยอดขององค์กร จึงมีมติอย่างเป็นเอกฉันท์ที่จะทุ่มงบประมาณอันแสนจะมหาศาล (เท่าไหร่วะ?…ไม่รู้เด่ะ!!!) เพื่อสร้างระบบรักษาความปลอดภัยระดับสุดยอดขึ้นมา เพื่อเก็บความมั่งคั่งและวิทยาการอันก้าวหน้าล้ำยุคขององค์กรเอาไว้

โดยวางแผนและออกแบบพิมพ์เขียวเอาไว้ว่า …

ห้องนิรภัยที่ใช้เก็บงานวิจัยระดับสุดยอด กับห้องนิรภัยที่ใช้เก็บเงินสดนั้น จะแยกเก็บกันคนล่ะที่ โดยมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดูแลอย่างใกล้ชิด ผู้ที่จะเข้าห้องนิรภัยดังกล่าวได้ จำเป็นจะต้องถูกตรวจค้นโดยเจ้าหน้าที่ถึง 3 ชั้นประตู และเมื่อถึงประตูสุดท้าย ก็จำเป็นที่จะต้องแสดงตัวตน ว่าตัวเองนั้นมีสิทธิ์ที่จะเข้าประตูสุดท้ายได้ โดยมีขั้นตอน 7 ขั้นตอน ทั้งแบบธรรมดาและแบบ Biometric ในการแสดงตนดังต่อไปนี้

1. แสดงตนด้วย Contactless Smart Card

ก่อนอื่นผู้เข้าห้องต้องส่อง Contactless Smart Card เข้ากับเครื่องอ่านบัตรซะก่อน เพื่อเป็นการเริ่มต้นสำหรับการแสดงตนในขั้นต่อ ๆ ไป โดยใน Contactless Smart Card จะเก็บหมายเลขของบุคคลผู้นั้นเอาไว้ พร้อมทั้งเก็บรหัสผ่านขั้นต้นที่ถูกเข้ารหัสเอาไว้แล้ว โดยรหัสผ่านดังกล่าวจะถูกตรวจสอบโดยเครื่องอ่านบัตร เพื่อปลดล็อกสิทธิ์ในการแสดงตนในระดับถัด ๆ ไป

System is activated!!! ….

2. แสดงตนด้วยรหัสผ่าน

เมื่อระบบอนุญาตให้แสดงตนต่อไปได้ ผู้เข้าห้องจำเป็นต้องกดที่ปุ่มตัวเลข เพื่อบอกรหัสผ่านที่ตนเองมี โดยรหัสผ่านคือตัวเลขจำนวน 10 หลัก ไม่มากไม่น้อยกว่านี้ (จำไม่ได้ซวยแหงงานนี้)

ซึ่งความน่าจะเป็นที่ใครจะสามารถมั่วรหัสผ่านถูกได้ก็คือ 1 ใน 10 ยกกำลัง 10 กรณี หรือก็คือ 1 ใน หมื่นล้านนั่นเอง

แถมให้กรอกได้แค่ 3 ครั้งด้วยนะเอ้อ!!!

3. แสดงตนด้วยประโยคคำพูด

จากนั้นระบบก็จะเปิดไมโครโฟน เพื่อให้ผู้เข้าห้องเปล่งเสียงคำพูดของตนออกมา โดยจะต้องเปล่งคำพูดตามรหัสผ่านที่ได้มา ยกตัวอย่างเช่น “ไอ้ควายเป็นไงอ่ะ?” (ไม่มีรหัสผ่านที่ดีกว่านี้แล้วเหรอ หือ?)

ระบบจะอาศัยเทคโนโลยี Speech Recogntion เพื่อแปลงคำพูดให้กลายเป็นข้อความ จากนั้นจึงตรวจสอบว่าข้อความดังกล่าว ตรงกับรหัสผ่านหรือไม่

4. แสดงตนด้วยเสียงพูด

ตอนที่แสดงตนด้วยประโยคคำพูดในขั้นตอนที่ 3 นั้น ระบบก็จะอาศัยเทคโนโลยี Voice Recognition เพื่อทำการวิเคราะห์คลื่นความถี่ เพื่อแปลงให้เป็นสัมประสิทธิ์อันบ่งบอกตัวตน ว่าผู้พูดนั้นเป็นผู้ใดกันแน่???

และเพื่อให้แม่นยำยิ่งขึ้น ระบบก็จะแยกคลื่นความถี่ในแต่ล่ะคำพูด เพื่อให้แน่ใจว่าตลอดประโยคที่พูดนั้น ถูกพูดโดยคน ๆ เดียวกัน และเพศเดียวกัน!!!

5. แสดงตนด้วยลายนิ้วมือ

ระบบจะปิดไมโครโฟน แล้วเปิดระบบอ่านลายนิ้วมือแทน ซึ่งผู้เข้าห้องจำเป็นต้องใช้นิ้วหัวแม่โป้งของตัวเอง จะข้างซ้ายหรือข้างขวาก็ได้ แตะลงไปยังเครื่องอ่านลายนิ้วมือ!!!

เทคโนโลยี Fringerprint Authentication จะถูกนำมาใช้ … ลายนิ้วมือจะถูกอ่านพร้อมทั้งแยกแยะคุณสมบัติเด่นต่าง ๆ จากนั้นนำค่าสัมประสิทธิ์ที่ได้ ไปตรวจสอบจากฐานข้อมูลว่าแสดงตนถูกต้องหรือไม่

ถ้ามั่วจิ้มมาผิดนิ้ว แบบว่าเขาให้จิ้มนิ้วโป้ง ดันทะลึ่งจิ้มนิ้วอื่น งานนี้มีซวย เพราะนอกจากระบบจะเปิดไซเรนแหกปากแล้ว ยังจะปล่อยคลื่นความร้อนออกมา เพื่อเผาลายนิ้วมือที่นิ้วของผู้แสดงตนด้วย โหดซะไม่มี

6. แสดงตนด้วยลายม่านตา

แต่ถ้าหากว่าผ่านด่านลายนิ้วมือมาได้โดยไม่โดนเผานิ้ว ระบบก็จะเรียกให้ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อให้เครื่องอ่านลายม่านตาสามารถที่จะอ่านลายม่านตาของผู้เข้าห้องได้

ระบบจะใช้เทคโนโลยี Iris Recognition เพื่อแยกแยะว่าลายม่านตาดังกล่าว เป็นของผู้แสดงตนจริง ๆ หรือไม่ ซึ่งต่อให้กำลังเป็นโรคตาแดงอยู่ก็ไม่มีผลอะไร เนื่องจากระบบตรวจแต่ลายม่านตาตรงตาดำ ไม่ได้ตรวจตรงตาขาวด้วยซะหน่อย ดังนั้นเส้นเลือดฝอยจะแตกยังไง ระบบก็ไม่สน อิ อิ

7. แสดงตนด้วยเลือด

สุดท้ายระบบจะให้ผู้เข้าห้องเลือดตกยางออกครับ โดยการสั่งให้ผู้เข้าห้องเจาะเลือดของตนซักหยดนึง แล้วหยดลงบนแท่นรับเลือด

เทคโนโลยี Genetic Fingerprinting จะถูกนำมาใช้เพื่อวิเคราะห์ส่วนประกอบต่าง ๆ รวมทั้งแยกแยะรายละเอียดของสิ่งปนเปื้อน เพื่อให้ได้มาซึ่งลายพิมพ์ DNA ของคน ๆ นั้น

ลายพิมพ์ DNA ของผู้เข้าห้อง จะถูกนำไปเปรียบเทียบกับลายพิมพ์ DNA ของบุคลากรทั้งหมดในองค์กร เพื่อให้ทราบว่าจริง ๆ แล้วผู้แสดงตนนั้นเป็นใครกันแน่

….

จากการประเมินทุกขั้นตอนรวมกันพบว่า ผู้เข้าห้องจำเป็นต้องเสียเวลาไปกับการแสดงตนอย่างเร็วที่สุดประมาณ 2 นาที อย่างช้าที่สุดก็ประมาณ 5 นาที

เมื่อผมได้ยินดังนั้น ในฐานะผู้นำสูงสุดขององค์กร (ซึ่งตระหนี่มาก) จึงเสนอความเห็นว่า ขอให้สร้างตัว Mock-up ของระบบรักษาความปลอดภัย 7 ขั้นตอนนี้ที่ห้องอื่นก่อนได้มั้ย เพื่อทดสอบว่าระบบดังกล่าวจะใช้ได้จริง, ไม่เสียงบประมาณมากเกินไป และไม่ยุ่งยากเกินความจำเป็นจนเกินไป

โดยขอให้ลองไปสร้างไว้ที่ห้องน้ำประจำตัวของคณะกรรมการสูงสุดทุกท่าน เพื่อให้คณะกรรมการสูงสุดทุกท่านได้รู้ว่า มันเหมาะสมที่จะใช้เพียงไร

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคณะกรรมการสูงสุดทุกท่าน จะเข้าไปถ่ายหนักถ่ายเบาได้ทันเวลานะครับ

[tags]คอมพิวเตอร์, ซอฟต์แวร์, รักษาความปลอดภัย, สมมติฐาน, อรหันต์[/tags]