แต่พอได้อ่านเอง ถึงได้รู้ว่าสื่อมวลชนไม่ได้แจกแจงทุกรายละเอียดปลีกย่อย ผมจึงเห็นว่าในเนื้อหามีคำสำคัญหลายคำที่ถูกกล่าวอ้างถึง ล้วนเกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์ทั้งนั้น ซึ่งได้แก่ คลาวคอมพิวติ้ง บิ๊กดาต้า ไอโอที บล็อกเชน ปัญญาประดิษฐ์ วีอาร์ เออาร์ ควอนตัมคอมพิวติ้ง เซมิคอนดักเตอร์ วิทยาการระบบประสาท และบางคำที่ไม่เกี่ยวข้องกับคอมพิวเตอร์โดยตรงแต่เป็นเรื่องไฮเทค เช่น การบินและอวกาศ และ เทคโนโลยีพันธุศาสตร์

ในแผนเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า จีนจะพึ่งพาตัวเองในระดับพื้นฐาน ในหัวข้อตามคำสำคัญที่กล่าวมาข้างต้น โดยลดการพึ่งพาจากต่างชาติให้มากที่สุด และจะทำให้ได้ต่อเนื่องไปถึง 10 ปี เพื่อจะกลายเป็นผู้นำระดับโลกในระยะยาว!!!

ซึ่งถ้าอ้างตามเนื้อหาของแผน แสดงว่าจีนจะทุ่มเทเพื่อคิดค้นทฤษฎีพื้นฐานเอง และลงมือสร้างเครื่องมือพื้นฐานเอง เพื่อจะนำทฤษฎีและเครื่องมือพื้นฐาน ไปใช้ประยุกต์ต่อยอดในการพัฒนาต่าง ๆ อย่างสบายใจ โดยไม่ต้องสนใจการกลั่นแกล้ง ฉุดรั้ง คว่ำบาตร ของชาติอื่น ๆ อีกต่อไป

และถ้าผมประเมินไม่ผิด ในระยะยาวยิ่งกว่านั้น ผมคิดว่าจีนคิดจะพึ่งพาตัวเองให้ได้ในทุก ๆ ด้าน จนแม้กระทั่งถ้าชาติอื่นล่มสลายไปหมดทุกชาติ จีนก็ยังอยู่ได้และเจริญก้าวหน้าต่อไปได้เรื่อย ๆ โดยไม่เดือดร้อน!!!

น่าจะคิดไปถึงขนาดนั้นเลย!!!

การพึ่งพาพลังของชาติได้ในทุก ๆ ด้าน ก็คือ การกลายเป็นประเทศอภิมหาอำนาจ!!!

แต่ผมเองก็ยังไม่เคยเห็นชาติไหนในประวัติศาสตร์ยุคใหม่ที่ทำได้ถึงขนาดนั้น แม้แต่สหรัฐอเมริกาซึ่งเป็นชาติอภิมหาอำนาจในช่วง 100 ปีที่ผ่านมา ก็ยังทำไม่ได้ ยังต้องพึ่งพาการนำเข้าเพื่อทำให้คนในชาติอยู่ดีกินดีอยู่

สหรัฐอเมริกาไม่ได้พึ่งพาชาติอื่นเพราะไม่มีปัญญาคิดเองทำเอง แต่ที่พึ่งพาชาติอื่นเพราะขี้เกียจคิดเองทำเองในเรื่องโลว์เทค สู้เอาเวลาไปทำเรื่องไฮเทคเพื่อให้มีมูลค่าจะดีกว่า

ซึ่งความคิดต่างจากจีน เพราะจีนคิดจะพึ่งพาชาติตัวเองในทุก ๆ ด้าน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโลว์เทคหรือเรื่องไฮเทค!!!

และแผนของจีนก็คือการพึ่งพาตัวเองด้านไฮเทคให้ได้ และมันจะกลายเป็นพลังต่อยอดเพื่อสนับสนุนการพึ่งพาตัวเองด้านโลว์เทคอีกต่อหนึ่ง!!!

ถ้าสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าจีนพยายามอย่างสูงสุดที่จะพึ่งพาตัวเอง มันมีหลายข่าวที่ถ่ายทอดออกมา ซึ่งถ้าเราเสพข่าวอย่างผิวเผินเราก็อาจตั้งคำถามว่าจีนคิดจะไม่ให้คนอื่นหากินเลยเหรอ? ไม่คิดจะซื้ออะไรจากชาติอื่นเลยเหรอ? ซึ่งตัวอย่างข่าวก็มีหลายเรื่อง ทั้งเรื่องไฮเทค เช่น จีนมีระบบค้นเว็บของตัวเอง มีตลาดกลางซื้อขายสินค้าออนไลน์ของตัวเอง มีระบบการชำระเงินของตัวเอง มีเครือข่ายสังคมของตัวเอง มีระบบการแบ่งปันคลิปวีดีโอของตัวเอง เป็นต้น

หรือเรื่องโลว์เทค เช่น สถานที่ท่องเที่ยวในชาติอื่นที่ดี ๆ จีนก็จะจำลองไว้ที่ชาติตัวเอง อาหารอร่อย ๆ จีนก็พยายามหัดทำเอง พืชผักผลไม้อร่อย ๆ ที่ได้รับความนิยม จีนก็พยายามจะปลูกเอง เป็นต้น

ตลาดจีนใหญ่มาก ชาติต่าง ๆ ล้วนอยากขายของเข้าไปที่จีน แต่จีนกลับคิดเองทำเอง พึ่งพาตัวเองแม้กระทั่งสินค้าโลว์เทค ไม่ซื้ออะไรที่เป็นโลว์เทคจากชาติอื่น ส่งผลให้ชาติอื่นหากำไรจากจีนไม่ได้ และ ใช้เป็นอำนาจต่อรองกับจีนก็ไม่ได้

สหรัฐพึ่งพาตัวเองในด้านไฮเทค แต่พึ่งพาชาติอื่นในด้านโลว์เทค ชาติอื่นเลยชอบเพราะทำมาค้าขายด้วยได้ คือ ซื้อของไฮเทคจากสหรัฐ และ ขายของโลว์เทคให้สหรัฐ

ส่วนจีนพึ่งพาตัวเองทั้งด้านไฮเทคและโลว์เทค ดังนั้น กลายเป็นว่าชาติต่าง ๆ ต้องซื้อของไฮเทคและโลว์เทคจากจีน และ ชาติต่าง ๆ แทบจะขายของโลว์เทคของตัวเองให้จีนไม่ได้เลย ยกเว้นทรัพยากรธรรมชาติสำคัญที่จีนไม่มี เช่น น้ำมันปิโตรเลียมและแก๊สธรรมชาติ เป็นต้น ซึ่งไม่ใช่ทุกชาติจะมีทรัพยากรธรรมชาติแบบนี้ และอีกไม่นานถ้าจีนเปลี่ยนไปใช้เครื่องยนต์ไฟฟ้าทั้งหมด รวมทั้งจ่ายพลังงานไฟฟ้าให้กับทั้งประเทศด้วยดวงอาทิตย์เทียมได้ ความสำคัญของทรัพยากรธรรมชาติแบบนี้ก็จะหมดลงไป

ตอนนี้ภาพมันชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่าการครองโลกของจีนและสหรัฐมันต่างกัน

สหรัฐครองโลกโดยการก้าวก่ายชาติอื่นไปทั่ว แต่จีนครองโลกโดยการพึ่งพาตัวเองสูงสุด

เราได้เห็นมาแล้วว่าการครองโลกของสหรัฐมันน่ารำคาญสุด ๆ เพราะสหรัฐชอบสูบทรัพยากรจากชาติต่าง ๆ และถ้าชาติไหนไม่เชื่อฟังสหรัฐ สหรัฐก็คว่ำบาตรไม่ซื้อของ และบังคับให้ชาติอื่นไม่ซื้อของ

แต่การครองโลกของจีนก็คงจะน่ารำคาญอีกแบบนึง เพราะจีนไม่สนใจว่าชาติไหนจะเชื่อฟังหรือไม่เชื่อฟังจีน ยังไงจีนก็ไม่ซื้อของชาตินั้นอยู่ดี เพราะจีนพึ่งพาตัวเองได้ และเผลอ ๆ จีนยังขายสิ่งที่ชาติต่าง ๆ ทำได้ในราคาที่ต่ำมาก ๆ แถมคุณภาพดีกว่าอีกต่างหาก ซึ่งมันจะทำให้ชาติอื่นอดตาย เพราะแข่งกับจีนไม่ได้

ผมคิดว่าตอนนี้ จีนคงจะไม่มีเวลามาหาเสียงกับชาติอื่น จีนต้องพัฒนาชาติตัวเองให้พึ่งพาตัวเองให้ได้ มันเป็นเรื่องความมั่นคง เป็นเรื่องคอขาดบาดตายของชาติ เพราะถ้าพึ่งพาเรื่องไฮเทคระดับพื้นฐานไม่ได้ ก็ต้องเป็นเบี้ยล่างสหรัฐและยุโรปเหมือนอดีตที่ผ่านมา

แต่ผมก็เชื่อนะ ว่าภายใน 5 ปีนี้ หลังจากที่จีนพึ่งพาตัวเองในเรื่องไฮเทคระดับพื้นฐานได้แล้ว ในแผน 5 ปีฉบับหน้า จีนน่าจะบรรจุเรื่องการหาเสียงกับชาติอื่น และเริ่มคิดว่าจะอยู่ร่วมกับชาติอื่นในโลกอย่างสันติและมั่งคั่งร่วมกันได้อย่างไร รวมทั้งวางแผนแบ่งผลประโยชน์ยังไงให้ชาติอื่นไม่รู้สึกว่าจีนสนใจแต่ชาติตัวเองไม่สนใจชาติอื่น

จริง ๆ มันมีแบบแผนที่ทำกันมาแล้วนะโดยสหรัฐอเมริกา ตอนที่สหรัฐอเมริกาเป็นอภิมหาอำนาจโลกเสรี ยังเป็นเจ้าสัวโลก (ตอนนี้จีนเป็นแทนแล้ว) โรงงานของโลก (ตอนนี้จีนก็เป็นแทนแล้ว) และ ศูนย์วิจัยของโลก (อันนี้สหรัฐกับจีนแบ่งกันเป็น) นั่นก็คือ การแจกตังค์

ก่อนที่สหรัฐจะถังแตกแบบในปัจจุบัน สหรัฐแจกตังค์ให้ทุกชาติ แจกแบบเจ้าสัวเลย ให้ทุนในหลาย ๆ แบบ ทั้งทุนด้านการทหาร ทุนด้านการศึกษา ปล่อยกู้ผ่านธนาคารโลก ให้เงินอุดหนุนโน่นนี่นั่น เยอะแยะเต็มไปหมด จนชาติต่าง ๆ ยังคงหลงรักสหรัฐแบบหัวปักหัวปำอย่างทุกวันนี้

ซึ่งผมก็คิดว่าเป็นไปได้ที่จีนจะทำตามสหรัฐนั่นแหล่ะ เพียงแต่สหรัฐทำโดยไม่ได้ประกาศเป็นแผนระดับชาติ เป็นการทำผ่านกฎหมายเป็นครั้ง ๆ ให้รัฐสภารับรอง แต่ถ้าจีนเล่นประกาศเป็นแผนระดับชาติออกมา ว่าจะอุดหนุนช่วยเหลือเรื่องเงินทองกับชาติต่าง ๆ อย่างเป็นเรื่องเป็นราว มันก็จะฮือฮาไปอีกแบบนึง

ซึ่งมันต่างจากการที่ประธานาธิบดีสีจิ้นผิงประกาศแจกวัคซีนให้ชาติต่าง ๆ เพื่อหาเสียงกับชาติต่าง ๆ อันนั้นมันเป็นแค่ระดับผู้นำสั่งเป็นครั้ง ๆ ไม่ได้เป็นแผนระดับชาติที่ถูกกำหนดให้ต้องทำอย่างต่อเนื่อง

การครองโลก มันมีแค่ 4 วิธี คือ ใช้กำลังทหาร ใช้กำลังเศรษฐกิจ ใช้กำลังวิทยาการ และ ใช้กำลังวัฒนธรรม ผมเลยคิดว่าจีนคงจะเร่งพัฒนากำลังเศรษฐกิจและกำลังวิทยาการ จนมีกำลังทหารและกำลังวัฒนธรรมที่กล้าแกร่ง และจะครองโลกในอีกรูปแบบนึงอย่างที่เราไม่เคยเห็นมาก่อน ก็เป็นได้!!!

ภาพหนึ่งภาพแทนคำล้านคำ ดังนั้น ผมคิดว่าคนที่กำลังศึกษา Facebook Credits อยู่คงจะเข้าใจ ส่วนคนที่ยังไม่เคยศึกษาแต่กำลังคิดจะศึกษา เห็นแล้วก็คงจะพอเข้าใจได้เหมือนกันว่า จุดสำคัญของการเชื่อมโยงกับ Facebook Credits อยู่ตรงการ Callback ซึ่งจะแอบซ่อนอยู่ในส่วนของ PHP เป็นสำคัญ

ทาง Facebook ได้กำหนดลำดับขั้นของ Facebook Credits ไว้ 3 ขั้นอันได้แก่ Info, Placed และ Settled โดยให้ Callback ของแอ็ปของเรา เป็นตัวกำหนดและปรับเปลี่ยนลำดับขั้นโดยการตัดสินใจของแอ็บเราเอง

ส่วนจะข้ามขั้นตอนจาก Info ไป Settled ได้เลยหรือเปล่า อันนี้ไม่เคยลองเหมือนกัน

ผมเองก็ต้องเปลี่ยนกลไกของเกมของผมเหมือนกัน คือเปลี่ยนจาก “วิธีการชำระเงิน” ด้วย PayPal มาเป็น Facebook Credits โดยขอคงสิทธิ์ของ “เงินตราเสมือนจริง” ในเกมของตนเองเอาไว้ ไม่ใช้ Facebook Credits เพื่อเป็น “เงินตราเสมือนจริง” แต่ประการใด!!!

ทีนี้โดยทางเทคนิคต้องทำยังไงบ้างล่ะ? ก็ต้องโยนโค้ดที่ใช้เชื่อมโยงกับ Web Services ของ PayPal ทิ้งไปสินะ แล้วจากนั้นก็เชื่อมโยงกับ Facebook Credits ผ่านทาง SDK (Javascript + PHP) ที่ทาง Facebook จัดเตรียมเอาไว้ให้ พร้อมทั้งเข้าไปอ่านเอกสารของ Facebook เพื่อทำความเข้าใจว่ากลไกของ Facebook Credits อ่ะมันเป็นยังไง

Facebook เองก็ทำ Flowchart เพื่ออธิบายกลไกให้เราเข้าใจ Facebook Credits เอาไว้บ้างเหมือนกัน แต่ประทานโทษอ่ะ มันไม่เห็นจะสอดคล้องกับความเป็นจริงในทางเทคนิคของโค้ดโปรแกรมเล้ย ดังนั้น ผมก็เลยต้องวาดเพื่อทำความเข้าใจเอง แบบข้างล่างนี้

และนอกจากนี้ ผมยังได้พบจุดสังเกตในทางเทคนิค เกี่ยวกับ Facebook Credits อีกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น …

• ไม่ว่าผู้เล่นจะซื้อหรือไม่ซื้อของ Facebook ก็จะสร้างหมายเลข Order ให้ ถ้ามีการร้องขอ Dialog จาก Facebook
• Facebook Credits API จะส่งข้อมูลที่ไม่ถูกเข้ารหัสมาหนึ่งชุด และข้อมูลที่ถูกเข้ารหัสมาอีกหนึ่งชุด กลับมาที่ Callback ของเรา (ภายหลังจากการร้องขอ Dialog) และเมื่อนำข้อมูลชุดที่สองที่ถูกเข้ารหัสมาถอดรหัสออก เราจะพบว่าข้อมูลที่ได้มันเหมือนเป๊ะกับชุดที่หนึ่งที่ไม่ถูกเข้ารหัสเลยว่ะ ซึ่งก็หมายความว่า Facebook จะให้เราตรวจสอบนั่นเอง ว่าเรากำลังโดน Hack หรือเปล่า โดนโกงโดยการปลอม JSON หรือเปล่า อะไรประมาณนี้
• ตอนวาง Order ผ่านมาเป็น Callback เข้า PHP แต่ตอนจบ Order ดันผ่านมาเป็น Callback ใน Javascript แหม ทำได้ยอกย้อนจริง ๆ
• ต้องไม่เขียนโค้ดให้เว่อร์เกินกว่าที่ Facebook Credits API กำหนดไว้ ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเขาให้กำหนด Callback เป็น Function แยกต่างหาก ก็ต้องทำตามเขา อย่าบ้าพลังไปผนวก Callback เข้ากับ Function ที่จะเรียกมัน หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ Facebook Credits API มันยังอ่อนแออยู่ ยังมีจุกจิกปัญหาเล็ก ๆ น้อยอยู่

คิดว่าอีกไม่นาน Facebook คงจะหาโมเดลทางธุรกิจเพื่อจะหักค่าหัวคิว หรือค่าธรรมเนียมอะไรเทือกนี้ได้!!!

แต่ประเด็นที่สงสัยก็คือ ทำไม Facebook ถึงไม่ทำระบบเงินตราเสริมของตัวเองขึ้นมาหนอ???

[tags]facebook dolllar, facebook, dollar, เงินตรา, เงินตราเสริม[/tags]

ภาพข้างบนสร้างขึ้นเพื่ออธิบายถึงระบบเงินตราของเกมออนไลน์แบบ MMORPG ทั่วไป โดยมีข้อสังเกตดังนี้

• ต้องเสียเงินตราจริง ๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งเงินตราในเกม
• ในเกมมักจะมีเงินตราสองสกุล สกุลหลักใช้สำหรับแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นในเกม ในขณะที่สกุลเสริมใช้สำหรับแลกเปลี่ยนระหว่างผู้เล่นในเกมกับผู้ให้บริการเกม
• อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเงินตราจริง ๆ กับเงินตราเสริมในเกม แปรผันตามนโยบายของผู้ให้บริการเกม
• อัตราแลกเปลี่ยนระหว่างเงินตราเสริมในเกมกับเงินตราหลักในเกม แปรผันตามอุปสงค์และอุปทานของผู้เล่นในเกมฯนั้น ๆ
• เรามีอิสระในการเทเงินเข้าระบบเศรษฐกิจของเกมอย่างเต็มที่ (ตราบที่เงินในกระเป๋าเรามี) แต่เราจะไม่มีสิทธิ์นำเงินตราในเกม มาแลกคืนเป็นเงินตราจริง ๆ ได้เลย
• เงินตราสกุลเสริมในเกม มักจะเป็นเงินตราที่มีค่าแข็งมาก สามารถแลกกับไอเท็มหายากได้ ในขณะที่เงินตราสกุลหลักในเกม มักจะเป็นเงินตราที่มีค่าอ่อน เพราะสามารถหาได้ทั่วไปในเกม
• ไอเท็มต่าง ๆ เป็นสิ่งดึงดูดใจหลัก ที่ทำให้ผู้เล่นในระบบทุกคนต้องการเงินตราหลักในเกม หรือเงินตราเสริมในเกม
• เงินตราในระบบเกมฯจะไร้ความหมาย ถ้าผู้เล่นทุกคนสามารถหาไอเท็มต่าง ๆ ได้แบบฟรี ๆ
• แปลว่าโดยพื้นฐานแล้วผู้เล่นต้องการไอเท็ม ไม่ได้ต้องการเงินตรา?
• งั้นก็แสดงว่า ถ้าในเกมมีไอเท็มที่หายากและราคาสูง ก็จะยิ่งทำให้เงินตราทวีความสำคัญมากขึ้น?
• นั่นก็หมายความว่าไอเท็มต่าง ๆ ในเกม คือ สิ่งหนุนหลังค่าเงินตราของเกมนั่นเอง!!!

เมื่อตั้งข้อสังเกตมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ทำให้ได้ข้อสรุปหยาบ ๆ ในระดับนึงว่า เงินตราในเกมฯจะมีค่าขึ้นมาได้ ก็ด้วยสิ่งหนุนหลังดังต่อไปนี้

1. เงินตราจริง ๆ ที่ผู้เล่นใช้เพื่อซื้อเงินตราในเกมฯ ซึ่งสินทรัพย์ประเภทนี้ยังพอใช้เป็นตัวชี้วัดมูลค่าของเงินตราในเกมฯได้ เหมือนกับที่ประเทศไทยเราใช้เงินสกุลดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเป็นทุนสำรองเงินตราในการหนุนหลังเงินสกุลบาทของไทยเรา
2. ไอเท็มต่าง ๆ ในเกมฯ ซึ่งสินทรัพย์ประเภทนี้ไม่สามารถชี้ชัดมูลค่าของเงินตราในเกมได้เด่นชัดนัก เพราะมันเป็นสิ่งเสมือนจริง เป็นสิ่งนามธรรม อีกทั้งคุณค่าของมัน (ไอเท็ม) ยังยึดโยงอยู่กับสิ่งต่าง ๆ ในเกมฯไม่ว่าจะเป็นจำนวน, คุณภาพ, ความยากง่ายในการได้มา ฯลฯ จนกระทั่งเราดีดลูกคิดรางแก้วออกมาได้แล้ว เราก็ยังไม่แน่ใจว่าอำนาจในการหนุนหลังของไอเท็มต่าง ๆ เหล่านี้ มันควรจะมีมูลค่าเป๊ะ ๆ เป็นเท่าไหรดี?

ตอนนี้กำลังมองอยู่ว่า จะมีใครเอารูปแบบของเกมออนไลน์แบบ MMORPG มาผนวกรวมกับ Virtual World หรือเปล่า?? เพราะที่เห็นชัด ๆ แน่ ๆ ก็คือเกมออนไลน์แบบ MMORPG มีไอเท็มอย่างจำกัด (ตามที่ระบบเกมจัดไว้ให้) ในขณะที่ Virtual World ให้อิสระในการสร้างไอเท็มได้อย่างอิสระเสรีเหนือสิ่งอื่นใด!!!

ซึ่งถ้ามีสิ่งที่คิดเอาไว้เกิดขึ้นจริง สิ่งหนุนหลังเงินตราใน Virtual World แบบ MMORPG คงจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนชวนให้งงน่าดู!!!

[tags]พิรุธ, ระบบ, เงินตรา, เกม, ออนไลน์, MMORPG, Virtual World[/tags]

ช่วงแรกมนุษย์ที่แข็งแรงกว่าเลือกใช้วิธีปล้นชิงจากมนุษย์ผู้อื่นที่อ่อนแอกว่า แต่เมื่อได้รับการต่อต้านอย่างหนัก อีกทั้งมนุษย์ที่อ่อนแอกว่าพยายามพัฒนาตัวเองให้แข็งแรงทัดเทียมกัน ทำให้การปล้นชิงต้องเลิกลาไป (แต่ยังไม่หมดไป) และมนุษย์ก็หันมาใช้วิธีค้าขายของกินของใช้กันแทน

ด้วยสมมติฐานในย่อหน้าข้างบน ทำให้เราตระหนักได้เรื่องหนึ่งว่า มนุษย์จะไม่ค้าขายกับสัตว์หรือพืชอย่างเด็ดขาด ไม่ใช่เพราะว่าเราคุยกับสัตว์หรือพืชไม่รู้เรื่อง (ทุกวันนี้มนุษย์ก็ยังคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง T-T) แต่เป็นเพราะว่ามนุษย์แข็งแรงกว่าสัตว์และพืช จนกระทั่งสามารถปล้นชิงจากสัตว์และพืชได้อย่างแน่นอน 100%

ถึงแม้ว่าการค้าขายจะถูกพัฒนาจนกระทั่งกลายเป็นระบบเศรษฐกิจ มีการใช้เงินตราเป็นสื่อกลางในการแลกเปลี่ยน มีแบบแผนระเบียบปฏิบัติมากมายเพื่อมาบังคับใช้ แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่า กมลสันดานของมนุษย์ดึกดำบรรพ์ (ที่ชอบปล้นชิง) ก็ยังคงมีอยู่ในตัวมนุษย์เราทุกคน เพียงแต่ถูก หิริ โอตตัปปะ ควบคุมเอาไว้อยู่!!!

ดังนั้นเราจึงมักจะพบการปล้นชิงรูปแบบต่าง ๆ ในเศรษฐกิจจริงอยู่เนือง ๆ ยกตัวอย่างเช่น ลูกค้ากำลังเลือกซื้อทองอยู่ดี ๆ พอคนขายเบลอหน่อยเดียว ลูกค้ากลายเป็นโจร ฉกทองหนีไปดื้อ ๆ ซะงั้น หรือ ลูกค้าจ่ายเงินให้คนขายดีวีดีตามแผงลอย กำลังจะได้รับของอยู่แล้วแท้ ๆ เชียว เจ้าหน้าที่รัฐก็โผล่พรวดพลาดเข้ามา ทำเอาวงแตกกระเจิงคนขายหนีหายไปพร้อมกับเงินของลูกค้า เป็นต้น

เพราะปัญหาติงต๊อง (แต่จริงจัง) เรื่องการปล้นชิงในเศรษฐกิจจริงนี่เอง จึงทำให้เกิด Prototype ต่าง ๆ ในระบบเศรษฐกิจเสมือนจริงเพื่อแก้ปัญหาในย่อหน้าข้างบน ไม่ว่าจะเป็นการ Encryption, Authorization, Authentication, Asynchronous transfer เป็นต้น

แต่โดยส่วนตัวแล้วผมมองว่า Prototype ในย่อหน้าข้างบน ไม่มีทางแก้ปัญหาได้อย่างสมบูรณ์หรอก ถ้าหากว่าเราใช้มันอย่างไม่ถูกจุด!!!

จากตารางข้างบนทำให้เราสรุป (มั่ว ๆ) ได้ระดับนึงว่า ถ้าเราเอาการ Encryption, Authorization, Authentication หรือ Asynchronous transfer มาใช้กับการแลกเปลี่ยนสินค้า/บริการเสมือนจริง ด้วยเงินตราเสมือนจริงอย่างเข้มงวดรัดกุม โอกาสที่จะมีการปล้นชิงในระบบเสมือนจริงก็น่าจะแทบจะไม่มีเลย!

เว้นเสียแต่ว่า ไอ้คนทำระบบมันเปิดโอกาสให้มีการปล้นชิงนั่นแหล่ะ ซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงจะต้องตัวใครตัวมันแล้วล่ะครับ!!!

[tags]การปล้น, การชิง, สินค้า, บริการ, เงินตรา, เสมือนจริง, เศรษฐกิจ[/tags]

แต่ทว่าน่าเสียดาย ที่ไม่ใช่ใครก็สามารถจะทำธุรกิจบัตรเงินอิเล็กทรอนิกส์ได้ เพราะกฎหมายกำหนดเอาไว้ว่า จะต้องเป็นบริษัทหรือบริษัทมหาชนที่มีทุนจดทะเบียนบิ๊กบึ้มซึ่งชำระแล้วตั้งแต่ 200 ล้านบาทขึ้นไป อีกทั้งยังต้องได้รับการอนุมัติจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลังอีกต่างหาก

เรียกว่านอกจากเงินต้องหนาเป็นเมตร ๆ แล้ว สายป่านยังต้องยาวไปถึงขอบอวกาศโน่นเลยทีเดียว!!!

ปัจจุบันมีผู้ประกอบการไทยเพียงแค่ 6 ราย ที่สามารถฝ่าห้าด่าน ประหารหกนายทัพ ลุยด้น ๆ เข้ามาทำธุรกิจบัตรเงินอิเล็กทรอนิกส์ได้ ซึ่งบริษัทเหล่านั้นก็ได้แก่ บริษัท ไทยสมาร์ทคาร์ด จำกัด, บริษัท เพย์เมนท์ โซลูชั่น จำกัด, บริษัท แอดวานซ์ เอ็มเปย์ จำกัด, บริษัท แอดวานซ์ เมจิค การ์ด จำกัด, บริษัท ทรูมันนี่ จำกัด และ บริษัท เพย์สบาย จำกัด

สำหรับ 5 รายแรกไม่ต้องพูดถึง เพราะเขาตั้งบริษัทบัตรเงินอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมา เพื่อต่อยอดธุรกิจในเครือของตัวเอง หรือที่เรียกด้วยศัพท์สุดหรูทางการตลาดว่า “Convergence”!!!

รายที่จะโม้ถึงคือรายสุดท้ายต่างหาก เพราะว่าเขาเป็นแสงทองส่องอำไพสำหรับคนทำธุรกิจ e-Commerce, Web Site, Software as a Service, Platform as a Service, Infra-structure as a Service และ Everything as a Service ของเมืองไทย!!!

ถึงแม้ว่าบริษัท เพย์สบาย จำกัด หรืออีกชื่อภาษาอังกฤษว่า Paysbuy จะเป็นบริษัทลูกของ DTAC ซึ่งปัจจุบันนี้ถือหุ้นใหญ่โดยต่างชาติแล้วก็ตาม แต่ผมก็รู้สึกว่ามันน่าจะเป็นการดีกว่า ถ้าเราจะใช้บริการของบริษัทซึ่งจ่ายภาษีให้กับประเทศไทยเรา แทนที่จะไปใช้ Paypal เพื่อจ่ายเงินระหว่างคนไทยด้วยกัน แล้วประเทศไทยไม่ได้ภาษีอะไรกับเขาด้วยเลย!!!

พอโม้มาถึงตรงนี้แล้ว ผมก็เลยว่าจะโม้ต่อว่า แล้วถ้าเราใช้ Paysbuy เพื่อการจ่ายเงินระหว่างคนไทยด้วยกัน แล้ว Paysbuy จะเอาเงินที่ไหนมาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องกันเล่า … เอ้างั้นดูแผนภาพข้างล่างกันเลย

จะเห็นว่า (คลิกเพื่อดูภาพขยาย) ไม่ว่าเงินจะวิ่งผ่านจากตรงไหนไปตรงไหน ก็สามารถจะหักค่าธรรมเนียมเอามาเป็นรายได้ ๆ ทั้งนั้น อือม แต่เท่าที่ผมดู รู้สึกว่าจะหักยุบหักยิบยิ่งกว่า Paypal ซะอีกนะเนี่ย T-T ง่ะ

[tags]กระแสเงินสด,บัตรเงิน,อิเล็กทรอนิกส์,บัตรเงินอิเล็กทรอนิกส์[/tags]

ผมเชื่อว่าคุณคนชายขอบน่าจะแปลหนังสือเล่มนี้จากต้นฉบับ โดยไม่ได้ใส่สำนวนของตนเองเข้าไป และไม่ได้ใส่รายละเอียดเพิ่มเติมที่นอกเหนือจากที่ ALVIN TOFFLER เขียนไว้ ซึ่งนั่นก็หมายความว่า ALVIN TOFFLER ได้เปลี่ยนรูปแบบการเขียนไปจากเดิม ถ้าเทียบกับ The Third Wave, Powershift และ War and Anti-war ที่ผมเคยอ่าน

นั่นก็คือ เปลี่ยนจากการหุงข้าวสวยขาย เป็นการหุงข้าวต้มขายแทน เพราะรู้สึกว่า “น้ำ” จะเยอะเหลือเกิน!!!

แต่ยังไงซะก็คงต้องขอบคุณ ALVIN TOFFLER ที่ครั้งนี้เขาให้ความสนใจกับ คอมพิวเตอร์, เครือข่ายคอมพิวเตอร์ และ อินเทอร์เน็ตเป็นพิเศษ เพราะมันทำให้การผสานแนวคิดเกี่ยวกับ เวลา, พื้นที่ และความรู้ (ของเขา) เป็นไปอย่างสมบูรณ์แนบแน่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

โดยสรุปแล้วผมเชื่อในแนวคิดของ Bernard Lietaer ซึ่งแต่งหนังสือชื่อ “The Future of Money: Creating New Wealth, Work and a Wiser World” มากกว่า เพราะถึงแม้ ALVIN TOFFLER จะพยายามอธิบายให้เราเข้าใจถึงสภาวะของเวลาที่รวดเร็วขึ้น, พื้นที่ที่ไม่ต้องขึ้นกับภูมิรัฐศาสตร์ และความรู้ซึ่งกลายเป็นสิ่งมีค่าก็ตาม แต่ Bernard Lietaer แทงได้ตรงหัวใจกว่า เพราะเขาชี้ให้เห็นอย่างชัดเจนในหนังสือของเขาเลยว่า ทั้งหลายทั้งปวงที่ขับเคลื่อนอยู่ในยุคสมัยนี้ มีที่มาจาก “เงินตรา” ตัวเดียวเท่านั้นเอง

ดังนั้นเมื่อนำแนวคิดเกี่ยวกับเงินตราของ Bernard Lietaer บวกเข้ากับแนวคิดผสมผสานคลื่นลูกที่สามของ ALVIN TOFFLER เราก็จะได้คำตอบว่าปัจจัยแห่งคริสต์ศตวรรษที่ 21 นั่นก็คือ …

…ระบบเงินตราเสริม ซึ่งออกและใช้โดยบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งเศรษฐกิจคลื่นลูกที่สามนั่นเอง!!!

ไม่แน่ว่าในอนาคตข้างหน้า คนที่ทำ Google Adsense อาจจะต้องรับเช็คเป็นเงินสกุล Google ก็ได้ ใครจะรู้

[tags]ปัจจัย,แห่ง,คริสต์,ศตวรรษ,21[/tags]

อุดมคติอินเทอร์เน็ตดั้งเดิมที่ว่าก็คือ

หนึ่ง อินเทอร์เน็ตสามารถปกปิดตัวตนของเราได้ และ

สอง อินเทอร์เน็ตมีแต่ของฟรี!!!

ข้อหนึ่งพังทลายไปแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้จะสมัครกระดานข่าวก็ต้องใส่เลขบัตรประชาชน จะโพสคลิปวีดีโอก็ต้องใส่เลขบัตรประชาชน จะบันทึกกระทู้ก็ถูกเก็บไอพีเอาไว้

สำหรับข้อสองก็ใกล้จะพังทลาย และสาเหตุที่พังทลายก็ไม่ใช่เพราะพลเมืองอินเทอร์เน็ตไทยไม่ชอบของฟรี หากแต่ระบบธุรกรรมทางการเงินบนอินเทอร์เน็ตกำลังเริ่มกล้าแข็งขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าความกล้าแข็งดังกล่าว จะเกิดโดยกลุ่มทุนสื่อสารหรือกลุ่มทุนธนาคารก็ตามที … แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

มันทำให้การ “จ่าย” เป็นไปด้วยความปลอดภัย, สะดวก, รวดเร็ว และน่าเชื่อถือมากยิ่งขึ้น จนทำให้พลเมืองอินเทอร์เน็ตทั้งหลายผู้นิยมการแจกของฟรีเริ่มหวนกลับมานึกว่า จะเป็นการดีมั้ยหากจะเก็บ “ค่าธรรมเนียม” เล็ก ๆ น้อย ๆ จากสินค้าและบริการซึ่งเดิมเคยเป็นของฟรี!!!

อีกอย่าง … อินเทอร์เน็ตและระบบการรับชำระอิเลกทรอนิกส์ในตอนนี้ ก็ตอบโจทย์ในหลักการของเศรษฐศาสตร์จุลภาคในเรื่อง Economy Of Scale ซะด้วยสิ!

ดังนั้น เราจึงไม่จำเป็นต้องรับค่าธรรมเนียมเป็นจำนวนเยอะ ๆ จากผู้รับบริการเพียงไม่กี่ราย หากแต่เราสามารถรับค่าธรรมเนียมเป็นจำนวนเพียงเล็กน้อย จากผู้รับบริการเป็นพัน ๆ รายได้ ในเวลาเพียงแค่ลัดนิ้วมือเดียว ด้วยเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตและระบบรับชำระเงินอิเลกทรอนิกส์ต้นทุนถูก ที่กำลังเติบโตกล้าแกร่งขึ้นทุกวัน!

ไม่แน่ว่าในอนาคต ผมอาจจะเก็บตังค์จากผู้อ่านบล็อกของผม โดยคิดค่าธรรมเนียมหัวข้อล่ะ 2 บาทก็ได้ ใครจะรู้

[tags]ค่าธรรมเนียม,อินเทอร์เน็ต,ระบบ,การรับชำระ,ความสัมพันธ์,หยอดเหรียญ[/tags]

โดยเฉพาะในสภาวะสังคมเช่นนี้ สภาวะสังคมที่เราต้องพึ่งคนอื่น เพราะเราไม่สามารถจัดหาทุกสิ่งทุกอย่างให้กับตัวเราเองได้ …

ดังนั้นเราจึงต้องจ่าย “เงิน” เพื่อให้ได้มาซึ่งโภคภัณฑ์, ครุภัณฑ์, ผลิตภัณฑ์, ละมุนภัณฑ์ หรือ กระด้างภัณฑ์ อะไรก็แล้วแต่ มาใช้ในการอุปโภคและบริโภค เพื่อต่ออายุให้เรามีชีวิตอยู่รอดไปวัน ๆ!!!

โดยพื้นฐานแล้วการจ่าย “เงิน” ไม่ถือว่าเป็นเรื่องยากนัก แต่เนื่องจากมีอินเทอร์เน็ตเกิดขึ้น มันก็เลยทำให้การจ่าย “เงิน” กลายเป็นเรื่องยากไป … เพราะมนุษย์เรามันไม่ค่อยจะเชื่อใจกันซักเท่าไหร่ โดยเฉพาะกับคนแปลกหน้านี่ยิ่งเชื่อใจกันยาก

ดังนั้น นวัตกรรมแห่งการจ่าย “เงิน” ผ่านอินเทอร์เน็ตจึงถูกคิดค้นขึ้น และต่อยอดกันขึ้นไปประดุจดั่ง “หอคอยแห่งพระเจ้า” เพื่อแก้ปัญหาความไม่เชื่อใจกันของมนุษย์ปุถุชน ที่ริจะค้าขายกันผ่านอินเทอร์เน็ต!!!

• ชั้นที่ 1) .. จ่ายด้วย “เงินสด” – ง่ายดี ตรงไปตรงมา
• ชั้นที่ 2) .. จ่ายด้วย “บัญชีออมทรัพย์” – เริ่มวุ่นวายขึ้นมานิดนึง แต่ก็สะดวกดีถ้าจ่ายเงินก้อนใหญ่
• ชั้นที่ 3) .. จ่ายด้วย “บัตรเครดิต” – ถ้าเงินเดือนไม่ถึง หรือไม่มีธุรกิจล่ะก็ … อด
• ชั้นที่ 4) .. จ่ายผ่าน “ตัวแทนจ่ายชำระ” – แบบนี้ดี เพราะปกปิดเลขที่หรือบัญชีให้เป็นความลับได้
• ชั้นที่ 5) .. จ่ายผ่าน “ตัวแทนของตัวแทนจ่ายชำระ” – (จะซับซ้อนไปมั้ยเนี่ย?)

โดยส่วนตัวแล้วผมสนใจ “ชั้นที่ 5)” มากเป็นพิเศษ เพราะการเป็น “ตัวแทนของตัวแทนจ่ายชำระ” นี่มันเท่ห์จริง ๆ ว่ะ!!!

ผมยังคิดต่อไปอีกว่ามันน่าจะมี “ชั้นที่ 6)” นะ เป็น “ตัวแทนของตัวแทนของตัวแทนจ่ายชำระ” ไปเลย ให้กลายเป็น “Monetary Payment Networking” ไปเลย เจ๋งป้าบ

[tags]เงินสด, บัญชีออมทรัพย์, บัตรเครดิต, ตัวแทนจ่ายชำระ, ตัวแทนของตัวแทนจ่ายชำระ, หอคอยแห่งพระเจ้า, เงินตรา, จ่ายชำระ, ชำระเงิน[/tags]