ผมขอมองโดยตั้งต้นที่อุตสหกรรมหรือตลาดงานในไทยก่อน เนื่องจากประเทศไทยไม่มีบริษัทที่เป็นต้นน้ำของเทคโนโลยีพวก CPU, RAM, Mainboard, Shipset, Hard disk ฯลฯ มีแต่บริษัทผลิตที่เน้นใช้แรงงานฝีมือ ดังนั้นพวกที่จบ Computer Engineering เลยไม่มีงานรองรับ ทำให้ต้องหันมาเขียนโปรแกรม พัฒนาโปรแกรมโดยเน้นเทคนิคทางวิศวกรรม (Software Engineering) ซึ่งตลาดงานในไทยมีรองรับมากกว่า มหาวิทยาลัยจึงต้องปรับตัวเพื่อให้สอดคล้องกับตลาดงาน บวกกับค่านิยมคนไทยที่ให้ความสำคัญกับวิศวะ มากกว่า นักวิทยาศาสตร์

หากเป็นต่างประเทศหลักสูตรที่มหาวิทยาลัยจะเป็น “Electrical and Computer Engineering” เนื่องจากจบมาก็มีบริษัทอย่าง Intel, AMD หรือบริษัทที่เน้น Hardware จะมีงานรองรับพวกที่จบ Computer Engineering

ส่วนพวกที่ทำงานโปรแกรมจริงๆ เช่นพนักงานในบริษัท Google, Facebook, Twitter เป็นต้น คนพวกนี้จะจบ Computer Science เกือบจะ 100%

ไม่จึงไม่แปลกเลยที่หลักสูตรในประเทศไทยจะคลุมเครือหรือสายงานคาบเกี่ยวกัน หรือทดแทนกัน เพราะมหาวิทยาลัยเองก็ต้องปรับหลักสูตรให้สอดคล้องกับตลาดงานในประเทศ เพื่อจะได้การันตีว่านักศึกษาจบมาแล้วมีงานทำ

สุดท้ายก็วัดกันที่ประสบการณ์และความเชี่ยวชาญตอนทำงานนั่นแหละครับ เกรด มหาวิทยาลัย ก็เป็นแค่ first impression ตอนยื่นสมัครงานเท่านั้น

ทั้งๆที่จริงๆผมแค่ไม่อยากจะเรียนซ้ำกับพี่ของตัวเองก็แค่นั้น
ปลูกความเชื่อแบบนี้กันต่อไปนะครับ ประเทศเราจะน่าอยู่ยิ่งขึ้น 🙂 สู้ๆครับ

“เนื่องจากว่าระดับสติปัญญาก็สู้คนจบวิศวะไม่ได้อยู่แล้ว”…ระดับสติปัญญาวัดกันที่คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยเหรอครับ?

tweeq…

ในทางกลับกัน ก่อนที่เขาจะรับใครเข้าทำงานเขาก็คงต้องเลือกคนที่เหมาะสมที่ สุดสำหรับงานของเขา ไม่มีข้อห้ามใด ว่าจบโน่นแล้วทำนี่ไม่ได้ จบวิศวะห้ามเขียนเว็บ จบวิทยาศาสตร์ห้ามทำเมคาทรอนิกส์ เพราะงานส่วนใหญ่ ก็ต้องศึกษากันใหม่เกือบทั้งนั้น แต่บริษัทเขาย่อมจะเลือกคนที่ดูว่า ทำงานให้เขาได้ดีที่สุดเมื่อเทียบกับผู้สมัครคนอื่น ทุกคนมีเสรีภาพที่จะเลือกและถูกเลือกเท่าเทียมกัน ใจเขาใจเราครับ เราอยากได้งานดีเงินดี ผู้ประกอบการก็อยากได้คนเก่งที่คุ้มค่าเงินเดือนเหมือนกัน

ปัญหาประการสำคัญคือ เรากล้าที่จะยืนหยัดหรือไม่ว่า เรามีความสามารถมากกว่า ใบปริญญา ที่ได้มา ถ้าได้ดังนี้ จะวิศวะ หรือ วิทยาศาสตร์ บริหารธุรกิจก็ไม่สลักสำคัญอะไร แสดงให้เห็นว่า “ผมทำได้เพราะผมมีความสามารถ” ไม่ใช่”ผมทำได้เพราะผม จบทางนี้มา” เพราะท้ายที่สุด บริษัทก็จ้างคนไปทำงาน ไม่ได้เอาใบปริญญาไปทำงาน ความรู้ที่เราเรียนในมหาวิทยาลัยมันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆเท่านั้น ไม่ได้สลักสำคัญอะไร การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุด

ผมเข้าใจเอาเองว่าด้วยลักษณะการคัดเลือกคนเข้าเรียนแต่ละสาขาในมหาวิทยาลัยนั้น ทำให้บางสาขาจะได้คนที่มีความเก่งมากกว่าบางสาขา ซึ่งมีหลักฐานในเชิงประจักษ์จากคะแนนการคัดเลือก ระดับความยากของการเรียนแต่ละสาขา และความรับรู้จากผลงานที่ปรากฎตั้งแต่อดีตที่ผ่านมา จึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจ ที่คนโดยทั่วไปจะยอมรับว่า เด็กทีเรียนวิศวะนั้นเป็นเด็กเรียนเก่ง ดังนั้นเมื่อผู้ประกอบการจะเลือกคนเข้าทำงาน เขาต้องการคนเก่งมาทำงาน และไม่ต้องการเสียเวลาในการทดสอบด้วยตัวเอง จึงมีแนวโน้มจะเลือกจาผู้สมัครจาก คณะ หรือ มหาวิทยาลัยที่คะแนนดีเข้ามา จริงๆไม่ได้จะเอาความรู้ที่เรียนมาใช้สักเท่าไหร่ แต่จะเอาคนเก่งมา เพราะคนเก่งย่อมจะสันนิษฐานว่า สามารถเรียนรู้ได้ และมีพัฒนาการได้ ในประสบการณ์ผม ก็ประสบพบเจอเป็นประจำที่ คนจบวิศวะมาแต่มานั่งทำงานด้านการวางแผนทางการเงินและเก่งในเรื่องที่เขาทำมากๆ ทั้งที่ไม่น่าจะมีสอนในวิศวะ

ที่เขียนมาก็เพื่ออยากจะแลกเปลี่ยนว่า อย่าไปยึดติดว่า คนจบสาขานั้นต้องทำงานนี้ เราจบสาขานี้ต้องทำงานนี้สิ ถ้าเรามีความสามารถเสียอย่างปริญญาอะไรก็เป็นเรื่องรอง สาขาที่ไกล้เคียงกัน ทำงานข้ามกันไปกันมาได้ไม่มีปัญหาอะไร เพราะรากฐานมาจากเรื่องเดียวกัน
แต่อย่างไรก็ตาม การที่เราผ่านการคัดเลือกเข้าเรียนใน คณะที่คะแนนดี มหาวิทยาลัยที่คะแนนดี นั้นเป็นหลักประกันเบื้องต้นให้ สังคม”เชื่อได้ว่า” เราผ่านกระบวนการคัดเลือกที่ดีมาพอสมควร และย่อมมีข้อได้เปรียบมากกว่า แต่ยังไงก็อย่าลืมฝึกฝนตนเองให้มีความรู้ความชำนาญจริง ไม่ใช่อาศัยแค่ใบปริญญามาเป็นใบเบิกทางอย่างเดียว

ส่วนเรื่อง Computer Engineering และ Computer Science ต่างกันอย่างไรนั้นคงไม่ใช่เรื่อง ฮาร์ดแวร์อะไรนั่นหรอกครับ จริงๆแล้วปรัชญาอันเป็นจุดมุ่งหมายของแต่ละศาสตร์นั้นแตกต่างกัน (ไม่ได้หมายความว่าศาสตร์ใหนดีกว่าศาสตร์ใหน) แต่เขียนไปคงยาว

พูดให้ตายก็ไม่จบครับ เพราะบ้านเราค่อนข้างได้รับอิทธิพลจากความอยากเจริญมาเยอะ เลยเลียนแบบเขา แต่เอามาไม่หมด ที่มีอยู่ก็ยังไม่ดี เลียนแบบก็กลายเป็น apply เป็นตัวเอง จนไม่เหลือเค้าเดิม (แล้วจะเอามาทำไม -_-“) กลายเป็นจากแนวคิดสุดเจ๋งที่แยกสามงานด้านคอมฯชัดเจน พอผ่านกาลเวลาไป com eng, com sci, IT แทบจะรวมเป็นร่างเดียว ในรายวิชาตอนเรียนอาจต่างกันบ้าง แต่พอไปทำงานจริงกลายเป็นปรับสภาพไปตามงานที่มีให้ทำ..

เห็นด้วยกับพี่ไท้น่ะครับ ตอนอ่านก็เข้าใจดีว่า ไม่ได้พยายามจูงให้คนไปเชื่อว่าที่พี่บอกคือแยกว่ามีชนชั้น แต่กำลังบอกว่า หลายคนกำลังเลือกที่จะเชื่อว่า วิศวะ > com-sci > IT (ผมไม่ได้คิดเองนะ แต่คนเรียนน่าจะรู้สึกบ้างเล็กน้อย แม้ไม่ใช่จากตัวเองก็คนรอบข้างที่คิดแบบนี้)

ทั้งที่พี่ไท้ และคนที่ทำงานสายนี้ต่างรู้ดีว่า จริงแล้วมันแตกต่างกันชัดมาก เอาไปเปรียบไม่ได้เลย เหมือนคนนึงสร้างหุ้นยนต์ อีกคนทำโปรแกรมบังคับหุ่นยนต์ อีกคนนำไปใช้+ขายให้ลูกค้า ถ้าเอาสายงานสามคนนี้มาเปรียบกันก็แปลกพิลึก

สุดท้ายเก่งไม่เก่ง ถูกไม่ถูก เราในฐานะมนุษย์ทำงานไม่ใช่ผู้ควบคุมระดับบนของประเทศ คงทำไรไม่ได้ นอกจากทำไปให้ดีเท่าที่มืออาชีพจะเป็นได้ 😀

วิศวะจากเอกชน
วิทย์คอมจากรัฐ

คนไม่ชอบวิศวะ อยากเรียนวิทย์คอม

คือ มันไม่เป็นบัญญัติไตรยางค์หรอกครับ