อ่ะ เอาภาพไปดูก่อน
ปัจจุบัน Search Engine ชื่อดังล้วนเปิดให้เราค้นหารูปภาพได้ โดยการใส่คำค้นที่เราต้องการลงไป แล้วมันก็จะจัดแจงแสดงภาพที่เกี่ยวข้องกับคำค้นออกมา!!! แต่ถ้ารูปภาพที่เราต้องการค้นนั้น มันไม่มีคำให้ค้นล่ะ อือม หมายถึง … ยกตัวอย่างเช่น มีใครซักคนนึงวาดรูปโลโก้ของผลิตภัณฑ์ชนิดหนึ่งมาให้เรา แถมวาดออกมาก็ไม่เหมือนของจริงซะทีเดียว แค่คล้าย ๆ อ่ะ แล้วก็มาถามเราว่าจะค้นจากคอมพิวเตอร์ได้มั้ย? ว่ารูปโลโก้ดังกล่าวมันเป็นของสินค้ายี่ห้ออะไร? เอ่อ … งั้นก็คงต้องตอบว่า ไม่ได้อ่ะ ไอ้เจ้า Google กับ Yahoo มันทำไม่ได้ T-T สาเหตุที่ต้องตอบว่าไม่ได้ก็เพราะว่า การค้นของ Search Engine มันไม่ได้ใช้เทคนิค Pattern Recognition อ่ะดิ แต่ถ้าจะให้มนุษย์ค้นให้ล่ะก็ซำบายมาก เพราะสมองของมนุษย์เรานั้นได้บรรจุกลไกของ Pattern Recognition เอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม ต่อให้รูปภาพต้นแบบมันจะบิดเบี้ยว บู้บี้ โย้เย้ ผิดรูป หรือ ผิดสี เพียงไร มนุษย์ก็จะสามารถเดาได้ลาง ๆ อยู่ดีว่ามันน่าจะเป็นรูปภาพอะไร!!!
มันมีการประยุกต์และแก้ปัญหาหลาย ๆ อย่างครับ ที่เราพยายามจะให้คอมพิวเตอร์ช่วย แต่เราก็จนใจเนื่องจากมีตัวแปรเข้ามาเกี่ยวข้องเยอะ อีกทั้งต้องใช้โมเดลทางคณิตศาสตร์และโมเดลทางคอมพิวเตอร์ ซึ่งให้ผลลัพท์ที่แน่นอนในการประมวลผล หลายครั้งเราจึงพบว่านักวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ ก็เลยใช้วิธีเลียนแบบอวัยวะภายในร่างกายมนุษย์ เอามาสร้างเป็นโมเดลทางคณิตศาสตร์และโมเดลทางคอมพิวเตอร์เพื่อแก้ปัญหาซะเลย ปัจจุบันผมเห็นมีเพียง 3 โมเดลเท่านั้น ที่นักวิทยาศาสตร์สร้างโมเดล โดยการเลียนแบบจากอวัยวะภายในของมนุษย์ ซึ่งได้แก่ 1. Artificial Neural Network แขนงวิชาที่พยายามจะทำให้คอมพิวเตอร์ฉลาด คิดเองได้ แล้วก็บังเอิญว่ามนุษย์ใช้สมองในการคิด ดังนั้นน่าจะเป็นการดี หากเราจำลองรูปแบบของเซลสมองให้กลายเป็นโมเดลทางคอมพิวเตอร์ แล้วให้คอมพิวเตอร์คิดได้อย่างที่มนุษย์คิด
ผมชอบรูปด้านล่างที่แปะเอาไว้นี้จังเลยครับ มันอธิบายอะไรได้ชัดเจนดี สำหรับการทำความเข้าใจในเรื่องการแสดงตนด้วยอวัยวะทางชีวภาพ จากภาพจะเห็นว่ามนุษย์เราสามารถแสดงตนหรือสื่อสารกับคอมพิวเตอร์ได้ด้วยหลากหลายวิธีมาก ๆ ซึ่งก็เป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่าการจะทำให้คอมพิวเตอร์ตรวจรู้การแสดงตนเหล่านี้ได้นั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องใช้แขนงวิชา Pattern Recognition เข้ามาช่วย แต่บังเอิญว่าแขนงวิชา Pattern Recognition นั้น อธิบายทางทฤษฎีน่ะมันไม่ยากเท่าไหร่ แต่พอลงมือปฏิบัติแล้วมันยากมาก ๆ เนื่องจากจำเป็นที่จะต้องหาโมเดลทางคณิตศาสตร์ที่เหมาะสม ร่วมกับอัลกอริธึมทางคอมพิวเตอร์ที่สมเหตุสมผล เพื่อให้ระบบสามารถรู้จำสำหรับเปรียบเทียบรูปแบบการแสดงตนได้อย่างใกล้เคียงที่สุด
ผมเลิกดูหนังโป๊นานแล้วครับ (เชื่อป่ะ?) ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะวุฒิภาวะกระมัง เพราะดูแล้วก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นหรือตื่นตัวอะไรซักเท่าไหร่ และอีกอย่าง ผมเองก็มีวุฒิภาวะเพียงพอที่จะควบคุมอารมณ์ได้ สติจึงยังอยู่อย่างครบถ้วน ไม่ได้แตกกระเจิงไปไหน เวลาที่ได้มีโอกาสดูหนังกิจกรรมชีวิตเพื่อสุขภาพเหล่านี้ แล้วเด็กกับวัยรุ่นล่ะ พวกเขาสามารถควบคุมอารมณ์และสติได้หรือเปล่า อือม คงไม่สินะ เพราะผ่านโลกมาไม่นานเท่าไหร่ อนาคตยังอีกไกล แล้วเราจะหวังให้พวกเขาไม่ดูหนังโป๊ได้มั้ย เราจะบอกเขาว่าน้องเอ๊ยหลานเอ๊ย ยังไม่ถึงเวลาหรือวัยวุฒิที่เจ้าจะดูได้หรอกนะ อย่าดูเลยนะ คิดว่าจะเชื่อป่ะ? เด็กพวกนี้ไม่เชื่อหรอก หุ ๆ นอกจากนี้เราจะไปบอกพวกเขาว่า น้องเอ๊ยหลานเอ๊ยถ้าพวกเธอ ๆ โพสต์ “รูปโป๊”, “ภาพโป๊” และ “หนังโป๊” ลงบนเว็บไซต์แล้วล่ะก็ พวกเธอจะโดนโทษติดคุก 5 ปีนะ แล้วจะพลอยทำให้เจ้าของเว็บไซต์ซวยต้องโดนโทษคุก 5 ปีไปด้วยนะ คิดว่าจะเชื่อป่ะ? ผมถือว่าการดู “หนังโป๊” นั้นเป็นเรื่องส่วนตัวครับ ตราบเท่าที่ไม่มีการบัญญัติความผิดเอาไว้ในกฎหมาย แต่บังเอิญว่ากฎหมายคอมพิวเตอร์มันออกมาแล้ว และมันก็มีความผิดอยู่ข้อสองข้อที่จะทำให้เจ้าของเว็บไซต์ต้องเดือดร้อน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือการเผยแพร่หรือนำเข้าสู่ “รูปโป๊”, “ภาพโป๊” และ “หนังโป๊” ของเหล่าสมาชิกครับ ทีนี้ในฐานะเจ้าของเว็บไซต์ที่ไม่สามารถจะห้ามปรามอะไรได้ อีกทั้งก็ไม่มีเวลามากพอจะมาตรวจสอบสารสนเทศทุก ๆ อย่างที่ถูกบันทึกเข้ามาในเว็บ [...]
