คลังเก็บหมวดหมู่: Bacteria Computer

โม้เกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ที่ใช้จุลชีพในการประมวลผล

อธิบายแบคทีเรียคอมพิวเตอร์แบบง่าย ๆ

หลังจากไปค้นไปหาอยู่หลายวัน มันก็ทำให้ผมได้รู้รายละเอียดเกี่ยวกับแบคทีเรียคอมพิวเตอร์ในระดับหนึ่ง ทีนี้จะมาเล่าให้อ่านกันแบบเชิงวิชาการก็ลำบาก เพราะผมเองก็ไม่แม่นจุลชีววิทยาซักเท่าไหร่ เดี๋ยวเล่าผิดแล้วเจอของแข็งเข้าไปจะแย่เอา

เท่าที่ทราบก็คือในโลกใบนี้ไม่ได้มีทีมเดียวที่ศึกษาเรื่องแบคทีเรียคอมพิวเตอร์ แต่ทว่ามีอยู่หลาย ๆ ทีมทั่วโลก และแต่ล่ะทีมก็ใช้วิธีที่แตกต่างกันในการศึกษา โดยสามารถแบ่งออกเป็น 3 แบบใหญ่ ๆ คือ

1.  พวกอิงดิจิทัลคอมพิวเตอร์

นักวิทยาศาสตร์จำพวกนี้จะตัดแต่ง DNA ของแบคทีเรีย โดยให้มีคุณสมบัติเรืองแสงวูบวาบได้ตามที่ต้องการ เพราะแนวคิดก็คือจะให้แบคทีเรียหนึ่งตัวเป็นตัวแทนของบิตหนึ่งบิต ตัวไหนเรืองแสงก็มีค่าเป็น 1 ส่วนตัวไหนไม่เรืองแสงก็ให้มีค่าเป็น 0 ไป จากนั้นก็ใช้กรรมวิธีทางเคมี เพื่อจัดเรียงให้แบคทีเรียอยู่ในลำดับที่สามารถจะจำลองแบบเป็น Micro-Instruction ได้

2.  พวกอิงจุลชีววิทยา

เนื่องจากแบคทีเรียก็ถือเป็นสิ่งมีชีวิตเซลเดียวชนิดหนึ่ง และแน่นอนว่าภายในเซลเดี่ยว ๆ ดังกล่าวย่อมต้องมีสารละลายรวมถึงนิวเคลียสอยู่ภายใน อีกทั้งนิวเคลียสภายในย่อมต้องบรรจุ DNA อาไว้ นักวิทยาศาสตร์ก็เลยเห็นว่า เซลหนึ่งเซลของแบคทีเรีย ก็น่าจะเปรียบได้กับ process หนึ่ง process ดังนั้นน่าจะเป็นการดีกว่า ถ้าหากสามารถบังคับ DNA ซึ่งอยู่ภายใน ให้จำลองแบบเป็น Micro-Instruction ที่ต้องการได้ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเขาใช้อะไรไปตัดต่อรหัสฯที่ว่าให้เป็นไปอย่างที่ต้องการ เพราะถ้าใช้มีด victorinox ก็คงจะใหญ่เกินไป อิ อิ 😛

3.  พวกอิงอิเลกทรอนิกส์

ถ้าหากใครเคยเรียนมาทางอิเลกทรอนิกส์จะทราบว่า วงจรอิเลกทรอนิกส์ทั้งหมดล้วนใช้ประจุไฟฟ้าในการทำงาน ดังนั้นจึงต้องมีชิ้นส่วนอิเลกทรอนิกส์ต่าง ๆ เพื่อเอาไว้ต้านทานประจุ, ปล่อยประจุ, อมประจุ หรือ คายประจุ เป็นต้น ซึ่งนักวิทยาศาสตร์เองก็เห็นว่า ถ้าหากนำเอาแบคทีเรียมาจำลองเป็นชิ้นส่วนอิเลกทรอนิกส์ได้ก็คงจะดี แต่แทนที่จะให้สื่อสารกันด้วยประจุไฟฟ้า ก็เปลี่ยนเป็นให้สื่อสารกันด้วยการแลกสารเคมี ซึ่งเกิดจากการเผาผลาญอาหารของตัวมันแทน ด้วยเหตุที่ผนังเซลของแบคทีเรียนั้น มันไวต่อการเร้าทางเคมีมาก

โดยสรุปแล้วคงอีกนานกว่าเราจะมีแบคทีเรียคอมพิวเตอร์ใช้กันได้ เพราะยังมีโจทย์อีกหลายอย่างที่นักวิทยาศาสตร์ต้องแก้ไขไม่ว่าจะเป็น การควบคุมการเจริญเติบโตของกลุ่มแบคทีเรีย, การป้องกันไม่ให้เกิดการกลายพันธุ์ในระหว่างประมวลผล, การเร่งการเผาผลาญของแบคทีเรียให้ช้าเร็วตามความต้องการ, การเลือกหาแบคทีเรียที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงในแบบที่ต้องการ เพื่อให้ลดต้นทุนในการตัดต่อ DNA เป็นต้น

งั้นก็อย่าเพิ่งไปสนใจมันก็แล้วกันครับ ใช้ดิจิทัลคอมพิวเตอร์เข้าอินเตอร์เน็ตไปก่อนแล้วกัน อิ อิ 😛

คำค้น: , , , ,

แบคทีเรียคอมพิวเตอร์

ผมกำลังตามล่าหาข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับ “แบคทีเรียคอมพิวเตอร์” อยู่ครับ คิดว่าถ้ารวบรวมมาได้แล้วจะมาโม้ให้อ่านกัน เพราะข่าวเขาก็ลงแค่ผิวเผินว่ามันทำได้นะ มันเอามาแก้ปัญหาสมการได้ แต่ไม่ได้อธิบายว่ามีขั้นตอนที่ละเอียดยังไงบ้าง ที่สำคัญมันเป็นไปได้ยังไง!!!

เท่าที่ผมรู้แน่ ๆ ก็คือ ต้นทุนในการสร้างมีราคาเท่ากับน้ำตาลหนึ่งช้อนชาเอง … น่าสนใจจริง ๆ

คำค้น: , , ,

ใครเป็นผู้สร้างคอมพิวเตอร์?

จริง ๆ แล้วคอมพิวเตอร์เป็นเครื่องจักรชนิดหนึ่งครับ ตามนิยามแล้วเครื่องจักรไม่จำเป็นต้องเป็นเครื่องกลหรอก จะเป็นเครื่องเคราอย่างอื่นก็ได้ ตามแต่มนุษย์จะสามารถประดิษฐ์คิดค้นขึ้นมา

คอมพิวเตอร์ถือเป็นเครื่องจักรที่ถูกผูกขาดโดยผู้ทรงความรู้ทางด้าน “วิทยาศาสตร์” และ “วิศวกรรมศาสตร์” เพราะนอกจากผู้ทรงความรู้ในสองศาสตร์ที่กล่าวถึงแล้ว ก็ไม่มีศาสตร์ใดเลยที่จะสามารถสร้างคอมพิวเตอร์ได้

ในยุคแรก คอมพิวเตอร์ถูกสร้างโดยผู้ทรงความรู้ในบางสาขาของ “วิทยาศาสตร์” และ “วิศวกรรมศาสตร์”

คอมพิวเตอร์ยุคเครื่องกล

ในยุคถัดมาผู้เล่นถูกเปลี่ยนไป สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ถูกผูกขาดในการออกแบบและจัดสร้างโดยผู้ทรงความรู้ในสาขาอื่น แต่ก็ยังเป็นสาขาของ “วิทยาศาสตร์” และ “วิศวกรรมศาสตร์” อยู่ดี

คอมพิวเตอร์ยุคอิเล็กทรอนิกส์

ล่าสุดผมได้อ่านข่าวมาจากหลายแหล่ง ทั้งของไทยและของเทศ แล้วทำให้ผมสยิวกิ้วยิ่งนัก เนื่องจากตอนนี้ผู้ทรงความรู้กำลังจะควบคุมเซลของสิ่งมีชีวิตเซลเดียว โดยการไปตัดแต่งพันธุกรรมของมัน เพื่อให้มันทำตัวเป็นหน่วยเล็ก ๆ ที่ใช้ประกอบกัน เพื่อจะได้กลายเป็นหน่วยประมวลผลกลางของคอมพิวเตอร์ในรูปแบบใหม่ ๆ ซึ่งถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ๆ สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ในยุคหน้า คงจะตกไปอยู่ในมือของผู้ทรงความรู้ในอีกสาขาเป็นแน่แท้

คอมพิวเตอร์ยุคชีวโมเลกุล

ผมยังจำได้ว่าเมื่อราว 20 ปีก่อน ผมเคยได้รู้ข่าวที่ชาวอิสราเอลสามารถตัดแต่งพันธุกรรม แล้วสร้างพืชแปลก ๆ ที่ให้ผลแปลก ๆ ออกมาได้ เช่น ต้นมะพร้าวเตี้ยติดดิน,  แตงโมไม่มีเมล็ด, มะเขือเทศใหญ่เท่าแตงโม เป็นต้น ตอนนั้นผมยังหัวเราะหึ ๆ แล้วคิดว่ามันแปลกดี แต่ไม่นึกเลยว่าเมื่อ 5 ปีที่ผ่านมานี้เอง ไอ้สิ่งที่ผมเห็นว่ามันเป็นของแปลกเมื่อ 20 ปีก่อน มันกลับถูกนำมาใช้จริงในพืชพาณิชย์แบบทุกวันนี้

ต่อไปในอนาคต ถ้าคอมพิวเตอร์สร้างโดยชีวโมเลกุลล้วน ๆ  เราคงจะได้เห็น CPU ที่มีลักษณะเหมือนวุ้นเจลาตินเละ ๆ กระมังครับ อึ๋ยย หยะแหยงอ่ะ

คำค้น: , , , ,